Και φοβάμαι το καημένο που είναι και καμένο

ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΑΝ ΠΕΡΙΠΟΥ ΤΡΕΙΣ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ
ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ. ΥΠΟΛΟΓΙΖΩ
ΟΤΙ ΘΑ ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΣΤΟΥΝ ΛΙΓΟΤΕΡΕΣ
ΑΚΟΜΗ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΗ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΙΧΑΜΕ ΕΚΛΟΓΕΣ
Την περασμένη Κυριακή το βράδυ όταν είδα το πρωθυπουργικό ζεύγος να αναδύεται από τα άδυτα της Ρηγίλλης στο μπαλκόνι του θριάμβου, κι ενώ ο λαός των Καγιέν όργωνε τις κεντρικές λεωφόρους της πρωτεύουσας κορνάροντας αναρωτιόμουν αν όντως μοιραζόμουν την ίδια πραγματικότητα μαζί τους.

Στη «μεγάλη γιορτή της δημοκρατίας» θα μου πείτε, με τους νικητές και τους ηττημένους, το πένθος που κουβαλάει ο καθένας μέσα του δεν έχει θέση. Τους νεκρούς, τους καρβουνιασμένους σκελετούς των δέντρων, τις στάχτες που έβρεχε ο ουρανός θα ήταν κάτι παραπάνω από κακόγουστο να τους υπενθυμίσει κανείς την στιγμή που οι πολίτες επιβεβαίωναν με την ψήφο τους την απόφασή τους να αντικρύσουν το μέλλον με το κεφάλι ψηλά. Στο κοκτέιλ του κυρίαρχου λαού ούτε μία λέξη δεν ακούστηκε για το καρβουνιασμένο πτώμα του τόπου.

Πως με μια ψήφο και πέντε δημοσκοπήσεις εξορκίζεται η ανικανότητα, ο πρωτογονισμός των αντιδράσεων, η χοντρόπετση αδιαφορία, η παραλυσία της λογικής. Θα μου πείτε όλα αυτά χρειάζονται χρόνια για να πιάσουν ρίζα, ενώ με την ψήφο και τις δημοσκοπήσεις έχεις ξεμπερδέψει μέσα σε μια νύχτα. Τι να την κάνεις την πραγματικότητα όταν έχεις στη διάθεσή σου, κάθε βράδυ, τόσες γκριμάτσες που την εκφράζουν από τηλεοράσεως;

Αλήθεια γιατί έγιναν αυτές οι εκλογές; Για

Είμαστε μια κοινωνία υποψήφιων γερόντων, νέων που γέρασαν πριν καν προλάβουν να ωριμάσουν

να αλλάξει η διαρρύθμιση στο κυβερνητικό διαμέρισμα; Για να αλλάξει η ηγεσία στο ΠΑΣΟΚ; Για να κερδίσουν μερικές ακόμη έδρες τα κόμματα της «άλλης» αριστεράς και να συνωστισθεί και το ΛΑΟΣ στην άλλη άκρη; Είναι σαν να πάσχεις από κατάθλιψη και να σου πει κάποιος πως αν αλλάξεις τη θέση των επίπλων θα αισθανθείς πολύ καλύτερα.

Γιατί έγιναν αυτές οι εκλογές; Για να καταργηθεί ο φόρος κληρονομιάς και να μπει το θέμα της σύνταξης των γυναικών στα 65; Είναι δυνατόν ένας ολόκληρος πληθυσμός δέκα εκατομμυρίων να θεωρεί ως κεντρικό του πρόβλημα τη σύνταξη και την κληρονομιά; Και όμως, είναι. Είμαστε μια κοινωνία υποψήφιων γερόντων, νέων που γέρασαν πριν καν προλάβουν να ωριμάσουν. Γιατί έγιναν αυτές οι εκλογές; Για να μπει στη Βουλή εκείνος ο υποψήφιος του ΚΚΕ ο οποίος σε μια τηλεοπτική εκπομπή φώναζε, ίδιος αδιάφθορος πιστός του Μωάμεθ, ότι τους κλέφτες πρέπει να τους κόβουμε τα χέρια; Το κόμμα της αγκυλωμένης ιδεολογίας αποκαλύπτει σε κάθε ευκαιρία τις θεοκρατικές του φιλοδοξίες. Την ακούσατε την κυρία Παπαρήγα η οποία είπε πως δεν πέτυχε ακόμη το 100%; Ποιο να ΄ναι άραγε; Ή μήπως δεν είδατε τον κύριο Παπαθεμελή να θρηνεί την ήττα του σαν να διαβάζει δελτίο Τύπου για τη Μεγάλη Πέμπτη; Συζητήθηκε η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, ή έστω η αντιμεταρρύθμιση; Ξέρουμε αν η κυβέρνηση θα προχωρήσει στο άρθρο 16, ή στο τροποποιημένο άρθρο 16; Ξέρουμε ποια στάση θα κρατήσει το ΠΑΣΟΚ; Ή μήπως, όπως είναι το πιθανότερο, θα παρακολουθήσουμε το ίδιο έργο που είδαμε και πέρσι με τον κύριο Αλαβάνο να προσπαθεί να επανεπενδύσει τα κέρδη της προηγούμενης χρονιάς φωνάζοντας από το βήμα της Βουλής πως τα παιδιά έχουν δίκιο. Τα παιδιά που κατεβαίνουν στους δρόμους απαιτώντας να μην αλλάξει τίποτε και καταλαμβάνουν τις αίθουσες διδασκαλίας για να εξασφαλίσουν τον διορισμό τους στο Δημόσιο.