Στρατής Πασχάλης: «Περνούσα νικητής μέσ΄ από λεύκες και ιτιές»

«ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΄ΣΑΙ
ΜΟΝΟΣ ΚΑΙ Ν΄ ΑΝΤΕΧΕΙΣ
ΒΟΥΒΟΣ·/ ΠΡΕΠΕΙ
ΝΑ ΠΕΙΣ ΓΙ΄ ΑΥΤΗ ΤΗ
ΝΥΧΤΑ,/ ΟΤΑΝ ΕΙΔΕΣ
ΝΑ ΣΤΡΕΦΟΝΤΑΙ ΟΙ
ΠΗΓΕΣ ΚΑΤΑΠΑΝΩ
ΣΟΥ ΚΙ ΕΣΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕΣ
ΑΛΛΟ ΣΤΗΡΙΓΜΑ/ ΕΞΩ
ΑΠ΄ ΤΑ ΔΥΟ ΠΕΛΩΡΙΑ
ΚΑΙ ΣΤΟΡΓΙΚΑ ΦΤΕΡΑ
ΟΠΟΥ ΚΡΑΤΗΘΗΚΕΣ
ΜΕ ΠΑΘΟΣ,/ ΝΙΩΘΟΝΤΑΣ
ΠΑΝΩ ΣΟΥ ΤΗ
ΖΕΣΤΑΣΙΑ ΟΛΗ ΤΟΥ
ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ»,
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΣΧΑΛΗΣ
Γενέτειρα: Αθήνα, 1958 Σπουδές/ Σταδιοδρομία: Σπουδάζει Πολιτικές Επιστήμες στη Νομική Σχολή Αθηνών. Διδάσκει μετάφραση γαλλικής ποίησης στο ΕΚΕΜΕΛ. Βραβείο ποίησης του «Ιδρύματος Ουράνη» (1994), Κρατικό Βραβείο λογοτεχνικής μετάφρασης (1998) και Βραβείο ποίησης του περιοδικού «Διαβάζω» (1999).

Το γνωρίζατε; Την περίοδο 2003-2005 οργάνωσε οδοιπορικό στην ελληνική ποίηση του 20ού αιώνα («Αυτό που δεν τελειώνει»), σε δύο μέρη, στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού και μουσική/ τραγούδια Νίκου Πλάτανου. Την ανοιξη του 2008, σε σκηνοθεσία Έφης Θεοδώρου, πρόκειται να παρουσιαστεί στο Εθνικό η παράσταση «Αρθούρος Ρεμπώ: μια μουσική φαντασία». Μεταφράζοντας και διασκευάζοντας τα ποιήματα και τις επιστολές του Γάλλου ποιητή, στις οποίες βασίζεται η παράσταση, ο Πασχάλης επιχειρεί να επαναφέρει στο προσκήνιο ένα από τα πιο σαγηνευτικά και διφορούμενα πρόσωπα της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας.

Εκλεκτικές συγγένειες:
Διατρέχοντας την πλούσια μεταφραστική εργασία του Πασχάλη (Μπουαλό, Ρενέ ντε Γκουρμόν, Ουγκό, Γκι ντε Μοπασάν, Ρακίνας [«Φαίδρα», «Βερενίκη»], Ρεμπό, Βερλέν, Ρονστάν [«Οι ρομαντικοί»], Σαίξπηρ [«Αγάπης αγώνας άγονος»] και Ευριπίδης [«Μήδεια»]), εντοπίζει κανείς τον δημιουργικό διάλογο που αναπτύσσει επί χρόνια με τη γαλλική, κυρίως τη συμβολιστική, ποίηση και τον καταλυτικό τρόπο με τον οποίο επέδρασαν ποιητές όπως ο Μαλαρμέ και ο Βαλερί στο δικό του έργο.

«Ο άνθρωπος του λεωφοΒιβλιογραφία ρείου»: Φέτος ο Πασχάλης βρέθηκε στην αντίπερα όχθη της πεζογραφίας, με ένα ποιητικό μυθιστόρημα. Επίκεντρό του, ένας μοναχικός καλλιτέχνης που ταλανίζεται από τη βάσανο της γραφής και της ύπαρξης. Κριτική ετυμηγορία: Από τις γνησιότερες και ισχυρότερες λυρικές φωνές που έχει να επιδείξει η νεώτερη ποίηση, θρεμμένη από τον γαλλικό συμβολισμό και τη ρομαντική, ενορατική ποίηση του Σολωμού και του Ελύτη. Προσπάθειά του, μέσω μιας γλώσσας καθαρής και πειθαρχημένης αλλά πάντοτε θερμής και ανεπιτήδευτης, είναι να διασώσει τη μαγική, φαντασμαγορική πλευρά της ζωής, το μικρό θαύμα που φωλιάζει μέσα και στις πιο πεζές πτυχές της καθημερινότητας. Τα γραφτά του μας καλούν όχι μόνο να νιώσουμε τη λυτρωτική δύναμη της ποίησης, αλλά και να οδηγηθούμε μέσω αυτής στον τόπο του αυθεντικού, εκεί όπου το μάτι θα μπορέσει επιτέλους «να παγιδεύσει την αδιόρατη απόχρωση των ουρανών».

(ενδεικτι κή): Ανακτορία (1977), Ανασκαφή (1984), Μια νύχτα του Ερμαφρόδιτου (1989), Βυσσινιές στο σκοτάδι (1991), Άνθη του νερού(1994), Μιχαήλ (1996), Κωμωδία (1998), Κοιτάζοντας δάση (2002), Στίχοι ενός άλλου (2003, συγκεντρωτική έκδοση, «Μεταίχμιο»).

Στίχοι: « Αισθάνθηκα ότι δεν ήμουν πια εγώ / τυχαία λεπτομέρεια στο συρφετό μιας πόλης / αλλά ότι διέσχιζα έναν θρίαμβο / που γύρω μου αλάλαζε και σπαρταρούσε / ότι περνούσα νικητής μέσ΄ από λεύκες και ιτιές / τον έρωτα πηγαίνοντας να κατακτήσω ».