«Σαν κατάσκοπος του Θεού…»

Ρωτώ τους πέντε σκηνοθέτες αν πιστεύουν πως ο Αντόν Τσέχωφ «μιλάει» στον σημερινό θεατή.

Σπύρος Ευαγγελάτος: «Το αξιοθαύμαστο είναι πως, μέσα από έναν περίγυρο “αστικό” και μέσα από έναν απλό, καθημερινό διάλογο όπου ακούγονται ασημαντότητες, αναδύονται καταστάσεις οικουμενικές: η αγωνία μέσα στην οποία ζούμε- για το σήμερα, για το αύριο, για τον έρωτα, για τον θάνατο…».

Γιώργος Μιχαηλίδης: «Όλα τα μεγάλα έργα είναι διαχρονικά. Οι συγγραφείς αυτοί, όπως λέει ο Σαίξπηρ, “αφουγκράζονται τα πάθη των ανθρώπων σαν κατάσκοποι του Θεού”. Ο “Θείος Βάνιας” άλλωστε είναι το πρώτο οικολογικό έργο. Τις κουβέντες του Άστροφ για την καταστροφή των δασών μπορεί κάποιοι να σκεφτούν πως τις έχω προσθέσει εγώ στην παράσταση…».

Πέτρος Ζηβανός: «Και βέβαια “μιλάει”. Και μάλιστα στους πολύ νέους ανθρώπους. Στον “Γλάρο” η Νίνα που θέλει να γίνει ηθοποιός είναι ακριβώς όπως τα σημερινά θύματα αυτών των λαμπερών και εύκολων και εύπεπτων προτύπων που προβάλλει το σταρ σύστεμ. Ή η Αρκάντινα και ο Τριγκόριν είναι σαν κάποιους που και σήμερα στρογγυλοκάθονται, ρουφάνε κανονικότατα τη ζωή των γύρω τους και τους τσακίζουν τα φτερά ή τους χρησιμοποιούν για την ευχαρίστησή τους και μετά τους πετάνε στα σκουπίδια». Περικλής Μουστάκης: «Ο “Βυσσινόκηπος” “μιλάει” απόλυτα στον σημερινό θεατή. Όχι μόνο γιατί μιλάει για τη χαμένη παιδικότητα. Αλλά για τον έντονο προβληματισμό του κατά πόσον πρέπει να αντιστεκόμαστε απέναντι σε οποιαδήποτε μορφή θανάτου και ματαίωσης της προσωπικής μας επιθυμίας και του φαντασιωσικού μας».

Μαριάννα Κάλμπαρη: «Θα μπορεί να “μιλάει” και σε εκατό και σε διακόσια και σε τριακόσια χρόνια. Γιατί μιλάει για τη ζωή με τόση ειλικρίνεια, που αποσυνδέεται από την εποχή του. Τα έργα του έχουν μια δύναμη που θα ταξιδεύει για πάντα».