«ΜΑ ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ, ΜΑΝΑ;»

Σε μια από τις ωραιότερες ιστορίες του βιβλίου, «Σιδδάχ και Κουζίμπα», η δαιμόνισσα Σιδδάχ περιγράφει στο παιδάκι της τους ανθρώπους: «Ο άνθρωπος! Έχει λευκό δέρμα, αλλά τα σπλάχνα του είναι κόκκινα. Ουρλιάζει λες κι είναι ισχυρός, στην πραγματικότητα όμως τρέμει για ψύλλου πήδημα. Αν του πετάξεις μια πέτρα, γίνεται σμπαράλια. Αν τον τρυπήσεις με δικράνι, ματώνει. Στην κάψα λειώνει. Στο κρύο, παγώνει. Έχει στο στήθος μια φυσούνα, που είναι αναγκασμένος να τη φουσκώνει και να την ξαναφουσκώνει διαρκώς…» και στην ερώτηση του παιδιού της, «Μα τι κάνουν, μάνα, τα ανθρώπινα πλάσματα;», εκείνη απαντά: «Το κακό. Το κακό και μόνο το κακό. Ευτυχώς όμως αυτό τους απορροφά, κι έτσι μας αφήνουν ήσυχους».