Λεωφορείο η (έκ)πληξη

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΕ Η ΠΡΩΤΗ ΟΥΤΕ, ΦΟΒΟΥΜΑΙ,
Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΠΙΑΝΩ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ
ΜΟΥ ΕΝΑ ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΟ ΚΑΙ ΠΟΛΥΜΕΤΑΦΡΑΣΜΕΝΟ
ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ ΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΩΝ
ΠΡΟΘΕΣΕΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΦΑΝΘΩ, ΑΡΧΙΚΑ
ΔΕΙΛΑ, ΔΙΣΤΑΚΤΙΚΑ, ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΟΛΟ ΚΑΙ
ΠΙΟ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ: ΑΝΘΡΑΚΕΣ Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ.
ΕΝΙΟΤΕ ΜΑΛΙΣΤΑ ΑΝΘΡΑΚΕΣ ΟΥΤΕ ΚΑΝ
ΚΑΤΑΜΑΥΡΟΙ, ΑΛΛΑ ΜΑΛΛΟΝ ΦΑΙΟΙ, ΜΕ ΣΥΜΠΑΘΕΙΣ
ΜΙΚΡΕΣ ΛΕΥΚΕΣ ΑΝΤΑΥΓΕΙΕΣ, ΠΟΥ
ΣΕ ΕΝΘΑΡΡΥΝΟΥΝ ΚΑΙ ΣΕ ΠΑΡΑΠΛΑΝΟΥΝ
ΣΥΝΑΜΑ: ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΝΑ
ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΜΕΤΡΙΟ!
Το σύντομο μυθιστόρημα Το λεωφορείο της 35χρονης Εουχένια Αλμέιδα, από την Κόρδοβα της Αργεντινής, εμπίπτει σε αυτήν ακριβώς την κατηγορία- παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της μεταφράστριας, που το απέδωσε πολύ ωραία στα ελληνικά. Το βιβλίο αρχίζει πολλά υποσχόμενο και στη συνέχεια εξασθενεί, φυλλορροεί, σαν αυτοκίνητο (λεωφορείο;) που τραβάει την ανηφόρα αγκομαχώντας να τη βγάλει. Διότι η κεντρική ιδέα και σύλληψη είναι ωραία, ευρηματική, δυνατή: ένα λεωφορείο σε μια επαρχιακή κωμόπολη της Αργεντινής, στη μέση του πουθενά, κάποια μέρα, εντελώς απρόσμενα, δεν σταματάει αλλά αντιπαρέρχεται τη στάση. Πλήρης αναστάτωση: Γιατί; Τι συνέβη; Ποιος είναι ο οδηγός που κάνει του κεφαλιού του;

Η νουβέλα δομείται γύρω από αυτό το αρχικό περιστατικό, το οποίο έρχεται και επανέρχεται, καθώς και τις επόμενες μέρες θα επαναληφθεί η ίδια πανομοιότυπη σκηνή. Στη στάση, στον κεντρικό δρόμο, μπροστά στο μοναδικό ξενοδοχείο, οι συγκεντρωμένοι επίδοξοι επιβάτες βλέπουν το λεωφορείο να κατευθύνεται προς αυτούς και, αντί να επιβραδύνει, να επιταχύνει προσπερνώντας τους θεαματικά. Στους παρευρισκόμενους, μέρα με τη μέρα, προστίθεται πλήθος περίεργων που έρχονται να δουν με τα μάτια τους το «μη σταμάτημα» του λεωφορείου. Αλλά είναι και κάποιος που το παίρνει προσωπικά, σαν προσβολή στο σεβάσμιο πρόσωπό του: ο Πόνσε, ένας δικηγόρος με λαμπρό μέλλον πίσω του, που άφησε μια πολλά υποσχόμενη καριέρα στην πρωτεύουσα για να χωθεί και να χαθεί σε αυτήν την άχαρη ξεχασμένη τρύπα. Η συγγραφέας περιγράφει γλαφυρά, στο πρώτο ήμισυ της νουβέλας, αυτό το περίεργο τραγικό πρόσωπο και τη φρικτή σχέση του με την εξίσου αλλόκοτη πειθήνια σύζυγό του Μάρτα, με το υστερικό της γέλιο. Η αναδρομή αυτή στο παρελθόν τους, καθώς και η κοινωνιολογίζουσα περιγραφή της κωμόπολης, με τις γραμμές του τρένου να οριοθετούν την πλούσια καθωσπρέπει γειτονιά από τη μια, και τον περιθωριακό, έκνομο μαχαλά από την άλλη, αποτελούν θετικά στοιχεία του κειμένου.