«Η αγάπη είναι πιο κρύα από τονθάνατο»

ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ Ο ΡΑΪΝΕΡ ΒΕΡΝΕΡ ΦΑΣΜΠΙΝΤΕΡ
ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣΕ ΜΕΣΑ ΣΕ 15 ΧΡΟΝΙΑ
40 ΤΑΙΝΙΕΣ. ΦΕΤΟΣ ΠΟΥ ΚΛΕΙΝΟΥΝ 25 ΧΡΟΝΙΑ
ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΤΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΓΚΑΙΤΕ
ΟΡΓΑΝΩΝΕΙ ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΟΥ ΘΡΥΛΙΚΟΥ 15ΩΡΟΥ
ΣΙΡΙΑΛ «ΒΕRLΙΝ ΑLΕΧΑΝDΕRΡLΑΤΖ» ΣΕ ΝΕΑ ΚΟΠΙΑ,
ΕΝΩ ΘΑ ΕΠΑΝΑΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΟΥΝ, ΑΝΑΝΕΩΜΕΝΕΣ,
ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ
ΟΦασμπίντερ (1945-1982) ήταν μια ανεπανάληπτη περίπτωση δημιουργού που έκανε κινηματογράφο στα άκρα. Με πιο αγαπημένο του είδος, το μελό, όπου οι ήρωές του φλέγονταν ή αυτοκαταστρέφονταν στη σύγκρουσή τους και την απομόνωσή τους από την κοινωνία. Όπως κάηκε και ο ίδιος πριν ακόμα μεγαλώσει, θαρρείς.

Το πρωί της 10ης Ιουνίου 1982 βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμά του στο Μόναχο από υπερβολική δόση αλκοόλ και ναρκωτικών- οι φήμες λένε ότι επέλεξε τον θάνατό του, δηλαδή ότι αυτοκτόνησε, όπως και ο εραστής του πριν από μερικά χρόνια… Κοιτώντας το έργο του με αφορμή την κινηματογραφική προβολή σε νέα κόπια του «Βerlin Αlexanderplatz», μπορούμε να πούμε ότι ο Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ που πέθανε στα 37 του, όχι μόνο πρόλαβε να καταγραφεί ως ο πιο δημιουργικός σκηνοθέτης του κινήματος του Νέου Γερμανικού Κινηματογράφου- αρχές του ΄70- αλλά μεγάλο μέρος του έργου του νίκησε το πέρασμα του χρόνου. Τουλάχιστον αυτό που έκανε τα τελευταία και πιο «ώριμα» χρόνια της ζωής του, μιας και στην αρχή γύριζε δύο και τρεις ταινίες τον χρόνο (!) και αυτή η βιασύνη αποτυπώνεται και στην οθόνη. «Η αγάπη είναι πιο κρύα από τον θάνατο» ήταν η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του το 1969, είχαν προηγηθεί δύο μικρού μήκους ταινίες. Ένας τίτλος με τον οποίο ο Φασμπίντερ δίνει αμέσως το στίγμα του, αλλά προσδιορίζει και το πεπρωμένο του: «Ο καθένας μπορεί να αποφασίσει για τον εαυτό του, αν είναι καλύτερα να ζήσει μια ζωή σύντομη και περισσότερο ενδιαφέρουσα παρά μια μακριά ζωή, καθημερινή και αδιάφορη».

«Το όνομά του: μια εποχή». Αυτό ισχύει στην περίπτωση του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ που χαρακτηρίστηκε «Μπαλζάκ του γερμανικού κινηματογράφου», με ένα ογκώδες έργο που άλλοι θα ήθελαν δυο ζωές για να το παράγουν. Ιδιόμορφος, μοναχικός και εντελώς διαφορετικός από τους άλλους, διάσημους σκηνοθέτες της γενιάς του- Βιμ Βέντερς, Βέρνερ Χέρτζογκ, Μάργκαρετ Φον Τρότα, Φόλκερ Σλέντορφ- εμφανίστηκε στα μέσα του ΄60 στον κινηματογράφο.

Το 1974 με το βραβείο των κριτικών στο Φεστιβάλ Καννών για την ταινία «Ο φόβος τρώει τα σωθικά», καθιερώθηκε εμπορικά και καλλιτεχνικά. Εργάστηκε ακατάπαυστα στο θέατρο- είχε ιδρύσει με τη Χάνα Σιγκούλα το Αντι-Θέατρο- στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο, γράφοντας, παίζοντας (ήταν και ηθοποιός) σκηνοθετώντας και περιγράφοντας

info

Το «Βerlin Αlexanderplatz» του Φασμπίντερ (διάρκειας 15 ωρών) θα προβληθεί στο «Τριανόν» από το Ινστιτούτο Γκαίτε και την εταιρεία διανομής Αrt Free, από 27 Σεπτεμβρίου έως 3 Οκτωβρίου.

έναν άγριο, περιθωριακό και παρακμιακό κόσμο χωρίς ελπίδα διαφυγής, γεμάτο μοναξιά και απόγνωση. Σε αυτή τη «ματιά», ενέταξε και αιχμαλώτισε την ψυχή της δυτικογερμανικής κοινωνίας έως το 1980, καταδεικνύοντας την απελπισία και την αγριότητα που κακοφορμίζει στις καρδιές ενός κόσμου βυθισμένου στις υλικές ανέσεις και απολαύσεις.

Το κύριο κορμί των ταινιών του είναι κοινωνικοπολιτικό. Αυτό κυριαρχεί και στο «Βerlin Αlexanderplatz», έργο για το οποίο είχε πει ο ίδιος πως «καρφώθηκε στο μυαλό, την ψυχή, στο σώμα και τη σάρκα μου» και το οποίο χαρακτηρίστηκε «μνημείο του κινηματογράφου» και «όραμα της ανθρωπότητας στη δύση του 20ού αιώνα». Γυρίστηκε μέσα σε ένα, μόνο, χρόνο (18/6/1979-3/4/1980) και μας μεταφέρει στο Βερολίνο του Μεσοπολέμου, που βράζει από άνεργους, πεινασμένους, προλετάριους, υποκριτές, μικροαστούς. Στο επίκεντρο ο ήρωας, ένας «ανθρωπάκος», ο Φρανς Μπίμπερκοπφ, που βγαίνει από τη φυλακή, θέλει να ζήσει πια «καθώς πρέπει», αλλά παρασύρεται πάλι στο έγκλημα. Αυτό το έργο είχε διαλέξει φέτος το Φεστιβάλ Βερολίνου για το αφιέρωμα στη μνήμη του και τώρα προβάλλεται σε όλο τον κόσμο ανανεωμένο σε ψηφιακή φόρμα από την Βavaria Films και το Ίδρυμα Φασμπίντερ.

Το ίδιο θέμα εμφανίζεται και στα έργα της τριλογίας του «Ο γάμος της Μαρίας Μπράουν», «Λίλα», «Βερόνικα Φος» (Χρυσή Άρκτος στο Φεστιβάλ Βερολίνου 1982), με άξονα την τσακισμένη ζωή ανθρώπων του περιθωρίου της αστικής κοινωνίας η οποία, δέσμια της παρακμής βαδίζει αβοήθητη προς το Γ΄ Ράιχ…

Παντρεμένος για πολύ λίγο με μια ηθοποιό του Αντι-Θεάτρου του, δήλωνε ανοιχτά και ελεύθερα την ομοφυλοφιλία του που εμφανιζόταν και σε πολλές ταινίες (όπως τα «Παιχνίδια της τύχης» και ο «Καβγατζής», 1982, η τελευταία ταινία του από το βιβλίο του Ζαν Ζενέ που μόλις είχε προλάβει να τελειώσει το μοντάζ, αλλά ήταν απών στην πρεμιέρα της).