ΓΛΩΣΣΑ ΔΙΧΩΣ ΤΟΠΟ

Ο Ισαάκ Μπάσεβις Σίνγκερ (1904-1991) προσπάθησε να κρατήσει ζωντανή μια γλώσσα «της εξορίας», όπως είπε ο ίδιος, «δίχως τόπο, δίχως σύνορα, που καμιά κυβέρνηση δεν την αναγνωρίζει· γλώσσα που δεν διαθέτει λέξεις για τα όπλα, τα πυρομαχικά, τις στρατιωτικές ασκήσεις, τις τακτικές πολέμου».

Ο πατέρας του όπως και ο παππούς του ήσαν ραβίνοι. Γεννημένος στο Λεονσίν της Πολωνίας, ο κατοπινός συγγραφέας μεγάλωσε στη Βαρσοβία, όπου ο πατέρας του έγινε πρόεδρος ενός ραβινικού «δικαστηρίου» που στεγαζόταν στο σπίτι τους και ήταν ταυτόχρονα «διδασκαλείο, συναγωγή και γραφείο ψυχανάλυσης». Τον προόριζε για διάδοχό του, όμως ο ίδιος εγκατέλειψε τις ραβινικές σπουδές και αφοσιώθηκε στα γράμματα. Εγκαινίασε τη λογοτεχνική σταδιοδρομία του μεταφράζοντας στα γίντις Το μαγικό βουνό του Τόμας Μαν και μυθιστορήματα του Κνουτ Χάμσουν. Το 1935 ακολούθησε τον αδελφό του, επίσης συγγραφέα, στη Νέα Υόρκη, κέντρο των Εβραίων μεταναστών της Ανατολικής Ευρώπης, με εφημερίδες, θέατρα και κινηματογράφους που χρησιμοποιούσαν τη γλώσσα γίντις.

Σ΄ αυτή τη γλώσσα έγραψε και ο ίδιος, αλλά από το 1945 τα βιβλία του κυκλοφορούσαν συγχρόνως σε αγγλική μετάφραση. Το 1978 ο Σίνγκερ τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ. Ανάμεσα στα βιβλία του που κυκλοφορούν σε ελληνική μετάφραση ξεχωρίζουν Ο Σατανάς στο Γκόραϋ, Ο σκλάβος, τελευταίος δαίμοναςκαι άλλα διηγήματα, Στο δικαστήριο του πατέρα μου, Ο θάνατος του Μαθουσάλακαι άλλα διηγήματα, και το περίφημο μυθιστόρημά του Σκιές στον ποταμό Χάντσον για τη ζωή επιζώντων από το Ολοκαύτωμα στη Νέα Υόρκη.