Άπλυτα κάτω από το τραπέζι

Μήπως ακούσατε κάποιον από τους πρωταγωνιστές να σας λέει, έστω και μια κουβέντα, για το πώς βλέπει τη θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη των 27. Ή ακόμη πώς αυτός ως ηγέτης, ή υποψήφιος ηγέτης μιας μικρής δύναμης της Ευρωπαϊκής Ένωσης βλέπει το μέλλον της Ένωσης; Εντέλει δεν έχω καταλάβει: τη θέλουμε ή δεν τη θέλουμε την Τουρκία στην Ευρώπη;

Δεν είναι εκπληκτικό ότι από όλα όσα συμβαίνουν έξω από το πυρπολημένο μικροχώραφό μας το μόνο που απασχόλησε τους πολιτικούς μας ταγούς είναι το όνομα- όχι η «ύπαρξη» ή οι σχέσεις μας μαζί του- της ΠΓΔΜ κι ένας χάρτης που έδειχνε τα Βαλκάνια στα χρόνια της ναζιστικής κατοχής; Η ελληνική πολιτική ζωή συνδιαλέγεται με τον υπόλοιπο κόσμο βάσει αυτών που συνέβαιναν επί ναζί. Είναι κι αυτό μια άποψη.

Όπως άποψη είναι να σου αλλάζουν τα φώτα καθημερινά οι δημοσκόποι και οι επικοινωνιολόγοι. Έλεος με το 3% που μετακινήθηκε έναν πόντο αριστερά ενώ συγχρόνως ένα 2% που δεν πρέπει να συγχέεται με το προαναφερθέν 3% έστριψε ελαφρώς δεξιά σε ορισμένες περιφέρειες, ορισμένες κατηγορίες και σ΄ ένα δείγμα 1.000 ατόμων από τηλεφώνου. Έλεος για μια σταγόνα πολιτικής στην έρημο της πολιτικής. Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι ότι όλα αυτά τα άπλυτα που συσσωρεύονται δεκαετίες τώρα κάτω από το τραπέζι μάς έκαναν να συνηθίσουμε τη μυρουδιά τους. Νομίζουμε πως το φυσιολογικό είναι ο κόσμος να μυρίζει μούχλα, να μιλάς χωρίς να λες τίποτε και να αντιμετωπίζεις την πραγματικότητα σαν να ήταν το τοτέμ σου: να στριφογυρίζεις γύρω της φωνάζοντας μπας και εξορκίσεις τις διαθέσεις της.