Με τον παλμό της μεταπολίτευσης

Η συμμετοχή του κοινού στις συναυλίες της Χάρης Αλεξίου με τραγούδια του Μάνου Λοΐζου της θύμισαν, λέει, ημέρες μεταπολίτευσης
«Όλα σε θυμίζουν». Η Χάρις Αλεξίου τραγουδάει Μάνο Λοΐζο σε μία από τις πιο φορτισμένες και δημοφιλείς περιοδείες της τα τελευταία χρόνια, ένα καλοκαίρι γεμάτο sold out παραστάσεις και συναυλιακό παλμό που της θύμισε, όπως έλεγε χθες, παλμό από τις ημέρες της μεταπολίτευσης.

Η αρχή έγινε τον Ιούνιο από το Ηρώδειο. Και το πράγμα έδειξε από την πρώτη κιόλας βραδιά…

«Όχι δεν ήταν αναμενόμενο», έλεγε χθες στην πρώτη ακρόαση του διπλής (και τριπλής) έκδοσης που προέκυψε από τη ζωντανή ηχογράφηση των συναυλιών της στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού. Ένα διπλό CD με μια επιλογή 35 δημοφιλών τραγουδιών του Λοΐζου, με τη συγκίνηση, την εσωτερικότητα, τη συστολή (ορισμένες φορές) που τα ερμήνευσε εκείνο το βράδυ- όπου συμμετέχουν ο Νίκος Πορτοκάλογλου και το «Τρίφωνο»- και μια τριπλή έκδοση που θα περιλαμβάνει κι ένα D VD.

Τα χειροκροτήματα και η «δεύτερη φωνή» των 5.000 θεατών που τη συνοδεύουν σε πολλά κομμάτια δεν είναι οι μοναδικοί λόγοι που μας

ΙΝFΟ

To λάιβ άλμπουμ «Όλα σε θυμίζουν. Η Χάρις Αλεξίου τραγουδά Μάνο Λοΐζο», σε διπλό CD ή διπλό CD και DVD κυκλοφορεί στις 15 Οκτωβρίου από την ΕστίαΜinos/ΕΜΙ.

έκαναν να αφοσιωθούμε στην ακρόαση. Οι διαφορετικές ενορχηστρώσεις (που έκανε ο Κώστας Παπαδούκας), οι επεμβάσεις που έκανε σε πολλά κομμάτια ο Νίκος Πορτοκάλογλου (ο δίσκος περιλαμβάνει και ντουέτο των δυο τους) και κυρίως ο τρόπος που τα ερμηνεύει η ίδια, δίνουν στα κομμάτια μια φρεσκάδα και μια συγκίνηση που είναι δύσκολο να τα αποδώσεις (μόνο) σε νοσταλγία.

«Το είδα αυτό καθαρά», έλεγε χθες η ίδια. «Και μου έκανε εντύπωση. Έβλεπες τον κόσμο να συμμετέχει με τόση θέρμη, τα νέα παιδιά να ξέρουν όλους τους στίχους απέξω κι έλεγα είναι δυνατόν να έχει γραφτεί αυτό το τραγούδι πριν από 25 χρόνια; Ατμόσφαιρα και συμμετοχή που θύμιζαν συναυλίες της μεταπολίτευσης. Πόσο λάθος εκτιμήσεις κάνουμε κι εμείς οι ίδιοι πολλές φορές. Που δεν βάζουμε το χέρι στην καρδιά, να κάνουμε πράγματα που μας αρέσουν, χωρίς να υπολογίσουμε το ρίσκο. Γιατί για εμένα αυτές οι συναυλίες είχαν ένα ρίσκο».

Ο κόσμος ξεσηκώνεται, συγκινείται, συμμετέχει σε μια συναυλία με τραγούδια που γράφτηκαν πριν από 30 χρόνια. Δεν είναι μια ένδειξη ότι υπάρχει ένα κενό σήμερα; Μια έλλειψη τραγουδιών που να «μιλάνε» στην καρδιά; Εκτός κι αν είναι η νοσταλγία που προκάλεσε τέτοιο ενθουσιασμό. Αυτό που έζησα δεν είχε να κάνει με νοσταλγία. Ήταν πολύ ζωντανό. Πολύ σημερινό…

Ίσως αυτό επιβεβαιώνει αυτό που λέμε. Δεν είναι (μόνο) η νοσταλγία. Είναι και πρωτογενής δύναμη των στίχων, του ήχου, της μελωδίας… Γράφονται τέτοια τραγούδια σήμερα;

Δεν είναι εύκολο να απαντήσει κανείς σ΄ αυτό. Να βρει μια άκρη… Σίγουρα γράφονται και σήμερα- αλλά δεν ξέρω αν έχουν την κατάλληλη υποστήριξη.

Αν ζούσε σήμερα ο Μάνος Λοΐζος θα ήταν αμήχανος ως προς την τέχνη του; Αμήχανος και πολιτικά; Όχι δεν το πιστεύω αυτό. Ήταν αγωνιστής. Έψαχνε πολύ τους ήχους του, έψαχνε γενικά. Και τα τραγούδια είχαν διάφορες εκδοχές- ώσπου να βρει εκείνη που προτιμούσε. Ξεκινούσε πάντα από τους στίχους. Ήταν η έμπνευσή του ο στίχος. Κι έτρωγε ώρες στο στούντιο… Το πάλευε πολύ. Του άρεσε να εφευρίσκει νέους ήχους, να ανακαλύπτει νέα πράγματα… Αν ζούσε σήμερα, σίγουρα θα συνεργαζόταν με νέους μουσικούς, με ανθρώπους ειδικευμένους στη μουσική τεχνολογία…


«Καιρός να συγκεντρωθώ»

Φέτος τον χειμώνα η Χάρις Αλεξίου σκοπεύει να παραμείνει εντός- όχι κέντρα, όχι συναυλίες, όχι ταξίδια. «Έχω δουλέψει πολύ, κυρίως από την ώρα που είπα ότι δεν θα δουλέψω. Καιρός να συγκεντρωθώ, να γράψω κανένα τραγούδι…».