[ ΑΙΧΜΕΣ ] Ό,τι κι αν συμβεί

ΤΟ ΒΡΑΔΥ της μεγάλης ήττας, μεταξύ των συνεργατών του Γιώργου Παπανδρέου επικρατούσε, όπως φαίνεται, η εκτίμηση ότι ήταν δυνατή η επιβεβαίωσή του στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ με μιαν αιφνιδιαστική δημοψηφισματική διαδικασία. Η ακαριαία αντίδραση του Ευάγγελου Βενιζέλου, που «δήλωσε παρών», ματαίωσε αυτή την προσπάθεια. Ως αποτέλεσμα, και καθώς διαφαινόταν το μεγάλο ρεύμα του κ. Βενιζέλου στα στελέχη και τη βάση του Κινήματος, η πλευρά του κ. Παπανδρέου ανέκρουσε πρύμναν, επενδύοντας στην παράταση του χρόνου που θα μεσολαβήσει μέχρι την εκλογή.

Όπως στο μπάσκετ, η ομάδα που χάνει σταματά το χρονόμετρο με αλλεπάλληλα φάουλ. Επιστρατεύτηκε, λοιπόν, η γνωστή επιχειρηματολογία των εξωθεσμικών κέντρων που απεργάζονται τη χειραγώγηση του ΠΑΣΟΚ. Ο κ. Παπανδρέου έχασε, όχι γιατί δεν έπεισε τον ελληνικό λαό, αλλά γιατί τον υπονόμευσαν οι συνωμότες. Παράλληλα, επιχειρείται η αναβολή της εκλογής με την παρεμβολή ποικίλων εσωκομματικών διαδικασιών.

Η θέση όσων υποστηρίζουν ότι οι υποψήφιοι για την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ πρέπει να εκθέσουν διεξοδικά την πολιτική τους πλατφόρμα πριν από την εκλογή, είναι αναντίρρητα ορθή. Αλλά να την εκθέσουν σε ποιον; Ο μοναδικός θεσμικός αποδέκτης είναι το σώμα των εκλεκτόρων. Δηλαδή, οι υποψήφιοι πρέπει να υποστηρίξουν δημόσια τις απόψεις τους και να αντιπαρατεθούν μεταξύ τους πολιτικά, ενώπιον των «μελών και φίλων» του κόμματος. Ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό, είναι οι υποψήφιοι να εκτεθούν στο εθνικό ακροατήριο.

Συνεπώς, η παρεμβολή ενός έκτακτου συνεδρίου περιττεύει. Αποτελεί, βέβαια, πρόφαση ότι εκεί θα αναζητήσουν και επιτέλους θα βρουν τα αίτια της ήττας. Εδώ, ακόμα συζητούν για τα αίτια της ήττας του 2004. Και αν συνεχίσουν έτσι, θα συσσωρεύσουν και άλλες ήττες για διερεύνηση. Προφανώς, οι υποψήφιοι για την αρχηγία θα ενσωματώσουν στις θέσεις τους την άποψή τους για την ήττα. Οι απόψεις αυτές στοιχειοθετούν κατά ουσιώδη τρόπο την υποψηφιότητά τους. Ας κριθούν, λοιπόν, συνολικά και δημοκρατικά από το σώμα των εκλεκτόρων.

Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι το συνέδριο θα δεσμεύσει τον μελλοντικό αρχηγό. Αλλά σε τι ακριβώς, πέρα από το αυτονόητο (τη δημοκρατικότητα, τη συλλογικότητα, τον σεβασμό των καταστατικών διαδικασιών);

Η ιδέα του έκτακτου συνεδρίου είχε ως αφετηρία τρεις επιδιώξεις από διαφορετικά πρόσωπα και ομάδες: (α) Να ζυμωθούν τα στελέχη με τον μελλοντικό αρχηγό ενισχύοντας τη θέση τους στο μετεκλογικό σκηνικό. (β) Να στηθεί ένα σκηνικό σύγκρουσης με προκλήσεις προς την πλευρά που υπερτερεί, με στόχο τον εκτροχιασμό και την έξοδό της από το παιχνίδι. (γ) Να αλλάξουν οι όροι του παιχνιδιού. Η ομάδα που χάνει στο μπάσκετ θα προτιμούσε να το γυρίσει στο ράγκμπι.

Επειδή όλα αυτά είναι αρκετά προφανή, το έκτακτο συνέδριο μπορεί, πράγματι, να γίνει. Και τούτο για έναν απλό λόγο: Ό,τι κι αν συμβεί, το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.