Το πνεύμα του τόνου

Ο μάγος

Με το πρώτο προειδοποιητικό και μοιραίο σφύριγμα, πολλοί είναι εκείνοι οι αξιωματούχοι που εγκαταλείπουν το καράβι πανικόβλητοι.

Δεν είναι δειλία, λένε, δεν είναι ηττοπάθεια.

Είναι ιστορική ανάγκη να σωθεί, λένε, η μεγάλη Ιδέα του ταξιδιού, το όραμα ενός νέου κόσμου, η ελπίδα για μια καινούργια εποχή.

Μπαίνουν, λοιπόν, στις βάρκες χωρίς κανέναν από τους επιβάτες και το κατώτερο πλήρωμα κι ας μη φαίνεται πουθενά στεριά. Ο καπετάνιος βλέπει αμήχανος.

Απομακρύνονται. Να τους πυροβολήσει;

Χτυπούν άτσαλα τα κουπιά και το αγριεμένο κύμα τούς σκεπάζει.

Χωρίς το αίσθημα ότι αμαρτάνει, εύχεται να πνιγούν και να πάνε στον πάτο, αν και πολλοί θα επιπλεύσουν σαν φελλοί.

Το καράβι ωστόσο ταξιδεύει. Δεν ήταν δα και θανάσιμο το χτύπημα της βόμβας βυθού. Ήδη οι μηχανικοί επιδιορθώνουν τη βλάβη. Πού θα βγουν όμως οι άλλοι μέσα στην άγνωστη θάλασσα χωρίς χάρτες και πυξίδα;

Υποτίθεται ότι τους περιμένουν ως σωτήρες σε μαγικές ακρογιαλιές παλαιότεροι καραβοτσακισμένοι. Σε αυτό το νησί έχουν κάνει σπίτια, οικογένειες, άνοιξαν μαγαζιά, έφτιαξαν γερά πλεούμενα και τα έχουν καλά όχι μόνο με τους φύλαρχους των γειτονικών νησιών, αλλά και με τον μεγάλο μάγο που διοικεί και εξουσιάζει τα σύμπαντα. Στον μεγάλο μάγο, «τον θαυμαστόν επί μεγαλουργία πολιτική/ υπέρ του οποίου ενθέρμως εύχονται» όλοι και εμείς μαζί.