Στη «Χώρα των Θαυμάτων»

Ένα δεύτερο παράλληλο αφηγηματικό δίχτυ αναπτύσσεται μέσα από τα κείμενα που συνοδεύουν ως εισαγωγικά μότο τα επιμέρους κεφάλαια. Ο συγγραφέας δεν αφήνει ούτε μία πρόταση του βιβλίου να ανασάνει. Κάθε φράση περιέχει λογοπαίγνια, λογοτεχνικές αναφορές, διακειμενικούς υπαινιγμούς. Αυτό το πυκνό γλωσσικό υλικό αποδίδεται με σπιρτάδα στα ελληνικά. Οι συνοδευτικές σημειώσεις φωτίζουν τον πυκνό ιστό των κάθε είδους αναφορών.

Το βιβλίο είναι πνευματώδες. Θα μπορούσε να διαβαστεί ως μεταμοντέρνα φάρσα, ως λογοτεχνικό θρίλερ, ως φιλολογική μυθοπλασία. Ένα μυθιστόρημα γεμάτο παζλ και γρίφους. Ο συγγραφέας σκηνοθετεί μια λογοτεχνική «Χώρα των Θαυμάτων».

Φαντασία
Αν απολαμβάνετε κάθε είδους αινίγματα και δεν σας πτοούν οι από μηχανής θεότητες που σώζουν την πλοκή στα δύσκολα, αν διασκεδάζετε με μια πυκνή σε κάθε είδους αναφορές και εφευρετική γλώσσα, θα ευχαριστηθείτε την ανάγνωση.

Αν πάλι όλα αυτά σας φαίνονται αμήχανα παίγνια και έωλες τεχνικές, που αποδεικνύουν έλλειψη λογοτεχνικού κέντρου και μυθοπλαστικού βάρους, θα πλήξετε. Βλέπετε, η επιδεικτική ευφυΐα δεν αναγνωρίζεταικαι δεν λειτουργεί- πάντα ως λογοτεχνική αρετή. Και η φυγόκεντρος φαντασία συχνά αποδιοργανώνει το συγγραφικό σχέδιο.

Όπως συμβαίνει με ένα φαγητό με πολλά μπαχάρια, έτσι και εδώ, η γεύση των υλικών χάνεται. Τα απανωτά τεχνάσματα και το κυνήγι της κάθε είδους γλωσσικής έκπληξης αποδυναμώνουν το μυθοπλαστικό κέντρο του βιβλίου. Μένει βέβαια η έντονη επίγευση. Το μυθιστόρημα δεν ανήκει στον αναγνωστικό χυλό, αυτό είναι σίγουρο.