«Όχι στην εκπαίδευση μεζεδοπωλείο»

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΓΝΑΔΗΣ «ΠΑΙΖΕΙ» ΣΤΑ ΤΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ
ΠΟΛΛΑ ΣΤΟΙΧΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ: ΣΤΗΝ
ΕΝΑΡΚΤΗΡΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ «Ο ΕΜΠΟΡΟΣ ΤΟΥ ΛΑΣ ΒΕΓΚΑΣ»,
ΣΕ ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΜΑΡΞ ΦΟΝ
ΧΕΝΙΝΓΚ, ΣΤΟΝ «ΠΡΙΓΚΙΠΑ ΤΟΥ ΧΟΛΜΠΟΥΡΓΚ» ΤΟΥ
ΚΛΑΪΣΤ, ΣΕ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΛΕΥΤΕΡΗ ΒΟΓΙΑΤΖΗ, ΚΑΙ
ΣΤΗΝ ΑΝΑΝΕΩΣΗ ΤΗΣ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ
Γέννημα- θρέμμα του Εθνικού Θεάτρου, άφησε στη μέση την ασφαλή πορεία του, βγήκε στο ελεύθερο θέατρο, δοκίμασε τη φαντασία του, σκηνοθέτησε, έπαιξε και επέστρεψε στο Εθνικό με θεσμικό ρόλο. Υπεύθυνος της Νέας Σκηνής. Η βραχύτατη θητεία του δοκιμάστηκε πέρυσι, όταν στη μέση μιας παραγωγής παρέδωσε τη σκυτάλη της σκηνοθεσίας και πήγε σπίτι του. Ψηλάφησε τα όρια της αντοχής του, ξαναβρήκε το ενδιαφέρον του. Με την ανάληψη της διεύθυνσης από τον Γιάννη Χουβαρδά, επέστρεψε στα θρανία. Για να παίξει ως ηθοποιός σε δύο φιλόδοξες παραστάσεις και για να συνεργαστεί με τον Βίκτωρα Αρδίτη, υπεύθυνο της Δραματικής Σχολής του Εθνικού, στην ανανέωσή της.

«Η περσινή χρονιά ήταν δύσκολη και καθοριστική. Ανέλαβα τη Νέα Σκηνή σε μια φάση που δεν είχε ακριβώς προσδιοριστεί η φυσιογνωμία της κι ίσως να μην ήμουνα εγώ ο κατάλληλος άνθρωπος να την προσδιορίσω. Γενικά, όλη αυτή η ασάφεια με εμπόδισε να λειτουργήσω. Προτίμησα να αποσυρθώ, φροντίζοντας από πριν να μην αφήσω εκκρεμότητες. Ήταν μια πτώση του γενικού διακόπτη. Σήμερα και ύστερα από εφτά χρόνια ξαναγυρίζω με κέφι στα θρανία. Ξανασκηνοθετούμαι. Αρχικά από ένα Γερμανό σκηνοθέτη, τον Μαρκ φον Χένινγκ, που θα διασκευάσει τον σαιξπηρικό “Έμπορο της Βενετίας”. Έχω μεγάλη περιέργεια και ενδιαφέρον για τη δουλειά του συνολικά και για τον ρόλο (Αντώνιο). Και μετά θα παίξω τον Εκλέκτορα- το δίπολο με τον Νίκο Κουρή- στον “Πρίγκιπα του Χόλμπουργκ” του Κλάιστ. Αυτονόητο το ενδιαφέρον μου. Γιατί θα δουλέψω στο έργο ενός συγγραφέα που θαυμάζω, υπό την καθοδήγηση του Λευτέρη Βογιατζή».

Ποντάρετε στο νέο άρμα του Εθνικού Θεάτρου; Στην περίοδο του Κούρκουλου, το Εθνικό άνοιξε στον κόσμο, έκανε άλματα και καλό είναι να μην πάει τίποτα χαμένο. Η συνεχής ιστορία του πρέπει να εξελίσσεται, να παραλλάσσεται, αλλά όχι να κόβεται. Η θεωρητική μου πανοπλία, η συνείδηση και η ψυχολογία μου δεν μ΄ αφήνουν να ξεχάσω πως η ιστορία του Εθνικού είναι παρακαταθήκη για το μέλλον. Μ΄ αρέσει και το παλιό άρμα και το καινούργιο αμάξι του Εθνικού, αλλά τα πρώτα χιλιόμετρα θέλουν πάντα ροντάρισμα. Τώρα ανοίγει ένα καινούργιο κεφάλαιο: σαφές και ξεκάθαρο όραμα, καλή οργάνωση και σύγχρονη διαχείριση. Μέσα στις επιδιώξεις του σύγχρονου Εθνικού είναι να ανοιχτεί στην Ευρώπη και να είναι ανοιχτό για την Ευρώπη. Η ιστορία θα δείξει αν αυτό το όραμα αξίζει και μπορεί να λειτουργήσει.

Σε προσωπικό επίπεδο,τι σας ενδιαφέρει; Να παίξω ως ηθοποιός, να συμμετάσχω στην ανασύσταση της Δραματικής Σχολής και να σκηνοθετήσω στην Επίδαυρο. Επειδή αγαπώ πολύ την τραγωδία, μ΄ ενδιαφέρει να κάνω αττική κωμωδία, ανεβασμένη με αρκετούς από τους όρους της τραγωδίας, καθότι και στην τραγωδία βλέπω πάρα πολλά «μαύρα», κωμικά στοιχεία. Με ενδιαφέρει η ουτοπική διάσταση της κωμωδίας, επομένως και η μαύρη της πλευρά. Ως εκ τούτου θα έβλεπα μια αριστοφανική κωμωδία με τη δική μου ματιά, που θα μπορούσε κανείς να την ονομάσει και διασκευή.

Συμφωνείτε με το άνοιγμα των Επιδαυρίων σε είδη και έργα;

Είμαι αρκετά νέος για να βλέπω την οποιαδήποτε δοκιμή θετικά αλλά και αρκετά μεγάλος για να έχω κάποιες ψύχραιμες επιφυλάξεις. Δεν έχω αντίρρηση στο να ανοίξει το καλλιτεχνικό πεδίο της Επιδαύρου, αλλά μέχρι πού θα φτάσει αυτό το άνοιγμα; Ποιος θα το ορίζει κάθε φορά; Είναι όλα τα έργα για όλους τους χώρους; Επειδή ασθένησε η ιστορική συνέχεια του Φεστιβάλ, πρέπει αυτή να καταργηθεί συλλήβδην; Γιατί περιφρονούμε ως όψιμοι Ευρωπαίοι, δηλαδή βλαχοδήμαρχοι, την τουριστική πλευρά της Επιδαύρου; Η Επίδαυρος έχει ιστορία, που μπορεί να εξελιχθεί, όχι να καταργηθεί.

Ο πειραματισμός που επιχειρείται στο αρχαίο δράμαχρειάζεται εναλλακτικούς χώρους;

Η Επίδαυρος έχει ένα μαζικό χαρακτήρα και νομίζω πως καλό θα ήταν να τον κρατήσει. Υπάρχουν πολλοί χώροι στην περιοχή, όπως υπάρχει και η μικρή Επίδαυρος, ένα καταπληκτικό δίπολο με τη μεγάλη, όπου θα μπορούσαν να γίνονται κορυφαία γεγονότα, παράλληλα με τα πειραματικά. Η πολιτιστική πολιτική πρέπει να εξελίξει την ποσόστωση τού τι, πώς και πότε. Δεν πιστεύω ούτε στην αριστοκρατικότητα ούτε στον λαϊκισμό. Ένα γεμάτο θέατρο δεν είναι πάντα τεκμήριο ποιότητας, αλλά ούτε κι ένα άδειο θέατρο.