Ο Μεγάλος Αδελφός, τα ξόρκια και ο Ιμάνουελ Καντ

Οι Κλήροι του Θανάτου είναι ένα γνήσιο μυθιστόρημα περιπέτειας που ολοκληρώνει τη σάγκα της Ρόουλινγκ. Με την έβδομη συνέχεια της ιστορίας του νεαρού μάγου, η συγγραφέας δείχνει να ξεφεύγει εντελώς από το παιδικό βιβλίο· τις προθέσεις τις να «σκοτεινιάσει» τις είχε ήδη δείξει από Το Κύπελο της Φωτιάς. Κυρίως γι΄ αυτό τον λόγο οι Κλήροι είναι πολύ διαφορετικό βιβλίο από τα προηγούμενα. Η αίσθηση του χιούμορ, που χαρακτηρίζει τις άλλες περιπέτειες απουσιάζει σε τούτη. Υπάρχουν, βεβαίως, και λίγα ανάλαφρα διαλείμματα, όμως οι σχολικές φάρσες με τις οπισθοεκρηκτικές σκουληκαντέρες και τις καραμέλες με γεύση εμετού ανήκουν στο παρελθόν. Πλέον έχουμε πόλεμο. Το Ολοκαύτωμα
Εύκολα κάνει κανείς τον συνειρμό ανάμεσα στην κυριαρχία του Κακού στην κοινωνία των μάγων και την κυριαρχία των ναζί στην Ευρώπη κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο τρόπος που αντιμετωπίζονται από τους «άρειους» μάγους οι λασποαίματοι αλλά και οι… τραπεζίτες καλικάντζαροι παραλληλίζονται με μια «λάιτ» εκδοχή του Ολοκαυτώματος. Στη θέση του υπουργού Μαγείας μπαίνει ένας αχυράνθρωπος που εξουσιάζεται από τρίτους. Ο Τύπος γίνεται υποχείριο των δικτατόρων και ο μαγικός Μεγάλος Αδελφός κατασκοπεύει τους πάντες. Η Ρόουλινγκ κάνει μάθημα στους νεαρούς αναγνώστες της, ειδικά σε εκείνους στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού (αλήθεια, αναρωτήθηκε ποτέ κανείς γιατί δεν υπάρχει ούτε μία αναφορά στους Αμερικανούς και στα επτά βιβλία; Δεν υπάρχει μαγεία στις ΗΠΑ;) Και όμως, η μανιχαϊστική διάκριση του Καλού και του Κακού αμφισβητείται στους Κλήρους περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη φορά. Οι οπαδοί του Βόλντεμορτ δείχνουν συμπόνοια, ενώ οι φίλοι του Χάρι (με πρώτο και κύριο, όπως μαθαίνουμε, τον Ντάμπλντορ) στοιχεία ανήθικα. Παρ΄ όλα αυτά, λέει η Ρόουλινγκ, υπάρχει ελπίδα, όσο υπάρχουν ήρωες.

Η βάση του μυθιστορήματος είναι ο θάνατος, το δηλώνει άλλωστε και ο τίτλος. Με την ιδέα του καλούνται να συμφιλιωθούν τόσο ο Χάρι Πότερ όσο και ο Βόλντεμορτ, αλλά και οι περισσότεροι από τους χαρακτήρες του βιβλίου. Οι ηθικοί κώδικες και η λύτρωση παίζουν σημαντικό ρόλο. Ωστόσο, αν και η Ρόουλινγκ βαδίζει στα όρια του Χριστιανισμού, φροντίζει να κρατά αποστάσεις από αναφορές σε όποιο Θεό. «Πώς είναι δυνατόν να αποδείξω ότι δεν υπάρχει;», λέει, σαν άλλος Καντ, η διανοούμενη Ερμιόνη αμφισβητώντας την ύπαρξη ενός αντικειμένου, της Λίθου της Νεκρανάστασης. «Μήπως περιμένεις να σηκώσω όλα τα βότσαλα και να τα δοκιμάσω;Μπορείς να ισχυριστείς πως κάθε τι είναι αληθινό,αν βασιστείς αποκλειστικά στο γεγονός ότι κανείς δεν απέδειξε ποτέ ότι δεν υπάρχει».