Μια παγίδα από το παρελθόν

Στο δικαστήριο ο Ντέιβιντ θα ισχυριστεί (που σημαίνει ότι αποδεχόμαστε την αλήθεια του πρωτοπρόσωπου αφηγητή) ότι δεν κακοποίησε τον Μαρκ, ότι δεν είναι παιδεραστής, απλώς τον φίλησε. Θα πάρει όλη την ευθύνη πάνω του. Κανείς όμως δεν συγκινείται με την ομολογία του ιερέα, κανείς δεν τον πιστεύει· άλλωστε η Καθολική Εκκλησία κοντεύει να βουλιάξει από παρόμοια σκάνδαλα. Ήταν μια παγίδα που του έστησε ο χρόνος, το παρελθόν. Κάποτε ο Ντέιβιντ, όταν αγωνιζόταν για ένα καλύτερο κόσμο, χωρίς Βιετνάμ, όταν διάβαζε Μαρσέλ Προυστ και όταν η ομοφυλοφιλία ήταν ακόμη παράνομη, γνώρισε τον Κόνορ, έναν συμφοιτητή του, σε μια σχέση που θύμιζε περισσότερο τον Μaurice του Φόρστερ παρά τους γκέι χαρακτήρες του Χόλινγκχερστ. Ο Ντέιβιντ ανήκε σε εκείνον τον παλιό κόσμο, που ήξερε να προχωράει ξεγελώντας τον νόμο και διατηρώντας μια σύνεση. Όταν χάθηκε ο Κόνορ σε ατύχημα, εκείνος μετέτρεψε τον έρωτα σε αγάπη για το Θείο. Η παρουσία όμως του Μαρκ τον επανέφερε, στις ευκαιρίες που χάθηκαν, στις αταξίες που δεν έκανε. Ο Ντέιβιντ δεν αγάπησε ποτέ τον Μαρκ. Για χατίρι του όμως μετετράπηκε σε Δόκτορα Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ, τη διττή προσωπικότητα του επίσης Σκωτσέζου συγγραφέα Ρόμπερτ Λ. Στίβενσον, στον οποίο οι αναφορές δεν γίνονται καθόλου τυχαία.