Δόκτωρ Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ

«ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΕΙ ΠΟΙΟΝ
ΘΑ ΑΓΑΠΗΣΕΙ», ΛΕΕΙ Ο ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ
ΗΡΩΑΣ ΤΟΥ Ο΄ΧΕΪΓΚΑΝ. ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ
ΠΟΥ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΘΟΥΜΕ
ΗΘΙΚΑ, ΜΠΟΡΟΥΜΕ
ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ
ΣΕ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ- ΔΙΑΜΑΝΤΙ
«Πάντα να εμπιστεύεσαι τους αγνώστους» του λέει η μητέρα του στον πρόλογο του βιβλίου. «Σ΄ αυτή τη ζωή, μόνον οι άνθρωποι που ξέρεις σε απογοητεύουν». Εκείνη είναι συγγραφέας ρομαντικών μυθιστορημάτων και ο γιος της έτοιμος για μια ήρεμη θητεία ιερέα. Εκείνη τον προτρέπει να αφεθεί, να παθιαστεί, να ραγίσει η καρδιά του. Ευτυχώς δεν ζει, τριάντα χρόνια μετά, να τον δει, ραγισμένο από το πάθος για έναν 15χρονο- η ύστατη θυσία του, ο τελευταίος πειρασμός του.

Ο ιερέας Ντέιβιντ Άντερτον δεν είναι ο συνηθισμένος τύπος εφημέριου για μια κλειστή αγγλική κοινωνία, της οποίας οι καθολικοί πιστοί αισθάνονται θρησκευτικά υπερήφανοι αλλά ελάχιστοι προσέρχονται στη λειτουργία, αντιμετωπίζουν με καχυποψία τους ξένους και είναι βυθισμένοι στην ανεργία και τον τοπικισμό. Σε αυτό τον τόπο ήταν μοιραίο να έλθει ο Άντερτον, σε μια κωμόπολη που το σκοτάδι της θα τον βοηθήσει να αποδράσει τις νύχτες και η ομίχλη, θα γίνει ένα προστατευτικό σύννεφο για τη διπλή ζωή του.

Ο ιερέας
Το Ντάλγκαρνοκ είναι μια ενορία στην ακτή του Άρσερ, πέντε χιλιόμετρα από τη Γλασκώβη, ένα θλιβερό μεταβιομηχανικό τοπίο. Ο ιερέας Ντέιβιντ, εκτός από τα καθήκοντα του εφημέριου, διδάσκει και στις τάξεις Σωφρονισμού του Πολυκλαδικού Σχολείου του Σεντ Άντριους. Εκεί, στην αίθουσα Θρησκειών του Κόσμου, στην ανεξέλεγκτη οχλαγωγή, θα συνδεθεί φιλικά με τον Μαρκ και τη Λίσα, προβληματικά παιδιά, ατίθασα και γι΄ αυτό γοητευτικά, παιδιά δεύτερης γενιάς του Τrainspotting και έτοιμα για τα χειρότερα.

Ο Ντέιβιντ παρασύρεται από την ορμή των δύο νέων και ειδικά του Μαρκ, ο οποίος «ήξερε να παρεισφρέει στην αβεβαιότητα και τις ανησυχίες των ανθρώπων». Και ο καλλιεργημένος πατέρας Ντέιβιντ Άντερτον, ο γνώστης των καλών κρασιών και των ανεπαίσθητων απολαύσεων, που τα βράδια άκουγε κλασική μουσική και διάβαζε περισσότερο απ΄ όλους μαζί τους κατοίκους του Ντάλγκαρνοκ, αυτός ο απόφοιτος της Οξφόρδης και γιος χειρουργού, τι ακριβώς ήθελε όταν άρχισε να τρέχει στους δρόμους με τον μαθητή του, ουρλιάζοντας κάτω από τις γέφυρες καθώς περνούσε το τρένο;

«Λαχταρούσα μια καταστροφή. Ας πούμε πως ήμουν ένα θύμα της στιγμής, του αέναου τώρα» ομολογεί ο Σκωτσέζος ιερέας σε μια de profundis εξομολόγηση, το ίδιο δραματική, το ίδιο εκλεπτυσμένη με εκείνη του Ιρλανδού Όσκαρ Ουάιλντ. Εκεί, στην απελπισμένη κωμόπολη, ο Ντέιβιντ, ο μάλλον συνετός και αφοσιωμένος στο επέκεινα ιερέας, θα θελήσει να εγκαταλείψει αυτό που ήταν. Όταν θα συναντήσει μπροστά του ένα δείγμα κόλασης θα θελήσει να ασπαστεί το δόγμα της, να γίνει μέρος του κόσμου των παιδιών, να νιώσει την αδιαφορία τους. Στον Μαρκ είδε τον εαυτό του σε νεαρή ηλικία και ίσως θέλησε να γίνει εκείνος. Γι΄ αυτό του έδινε λεφτά, γι΄ αυτό τον ανεχόταν να πίνει και να καπνίζει τσιγαριλίκια. Του θύμιζε εικόνες από τις δικές του φοιτητικές εξεγέρσεις, ακυρωμένες επαναστάσεις της γενιάς του ΄60. Ο Ντέιβιντ γνώριζε πόσο υπάνθρωποι μπορούσαν να γίνουν εκείνα τα παιδιά, αλλά αντί να τα συνετίσει με τη στάση του, τα παρακολουθούσε σαν πρωταγωνιστές ταινίας. Από εδώ και πέρα ό,τι και να συνέβαινε θα είχε την κατάληξη μιας προσχεδιασμένης τραγωδίας, μυθιστορηματικά καλοσχεδιασμέ- νης έως και προβλέψιμης. Γιατί, όταν ο Ντέιβιντ δίνει ένα φιλί στον Μαρκ, τότε όλοι περιμένουμε τη Θεία Δίκη που θα πάρει τη μορφή γήινου δικαστηρίου με βασικό κατήγορο τον πατέρα του Μαρκ, έναν άνεργο, καταθλιπτικό και χοντρό άνθρωπο που όλοι γελούσαν μαζί του, αλλά στη διαπόμπευση του ιερέα και τον βανδαλισμό της σπιτιού του άπαντες του συμπαραστέκο- νται.

Αndrew Ο΄Ηagan

ΝΑ΄ΣΑΙ ΚΟΝΤΑ ΜΟΥ

ΜΤΦ. ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΖΑΧΑΡΙΑΔΟΥ ΕΚΔ. ΠΟΛΙΣ 2007 ΣΕΛ. 368, ΤΙΜΗ: 19 ΕΥΡΩ