Συνέντευξη

«Η κιθάρα μου έσωσε τη ζωή»

Ο Πάκο Ντε Λουθία, ο μουσικός που το όνομά του έγινε ταυτόσημο με την κιθάρα φλαμένκο, έρχεται για δύο συναυλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη
Στο όνομά του δίπλα «κολλάει» το φλαμένκο, όπως ό,τι μεταλλικό σε μαγνήτη. Και ακόμη κι αν πετύχεις κάπου τον Πάκο Ντε Λουθία χωρίς την κιθάρα του, το πιο πιθανό είναι να τον ακολουθεί μια αύρα από μελωδίες φλαμένκο. Αυτό που θέλω να πω, είναι πως μερικά πράγματα στη μουσική είναι ξεκάθαρα. Και φέρνουν μαζί τους ιστορίες που περνούν από γενιά σε γενιά.

Ο Πάκο Ντε Λουθία έρχεται ακόμα μία φορά στα μέρη μας για συναυλίες και παραδέχεται το προφανές: «Η μουσική πάντα υπήρξε μέρος, ίσως το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής μου. Είναι αδύνατον να σταματήσω. Παρ΄ ότι είμαι ευτυχής που δεν περιοδεύω τόσο πολύ όσο παλιότερα- το σχήμα με το οποίο είμαι μαζί τα τελευταία χρόνια μου δίνει συνεχώς νέες εμπνεύσεις. Είναι καλό να παίζεις με νέους μουσικούς, σε βοηθάνε να μην τρελαίνεσαι».

Ο Ντε Λουθία σε λίγο συμπληρώνει τα 60 χρόνια του και έχει καταφέρει για το είδος που υπηρετεί, όσα ελάχιστοι: άνοιξε τον κόσμο του φλαμένκο σε μεγάλα ακροατήρια, οδήγησε την τέχνη από τους δρόμους στις σχολές και στις μεγάλες αίθουσες συναυλιών, έφερε στο φλαμένκο στοιχεία από αλλού. Και συνεχίζει να το κάνει.

«Αγαπώ όλα τα είδη της μουσικής, αλλά είμαι και πάντα θα είμαι ένας κιθαρίστας του φλαμένκο, ανοιχτός στο να ακούω οτιδήποτε καλό. Αλλά δεν είμαι ούτε τζαζ ούτε ποπ μουσικός. Αν το προσπαθούσα, δεν θα ήμουν αληθινός».

Ξέρω ότι δεν είναι εύκολο, αλλά του ζητώ να μου πει μία μουσική εμπειρία που τον έχει σημαδέψει. «Είναι πολλές», λέει ο Πάκο ή αλλιώς Φρανθίσκο Σάντσεθ Γκόμεζ, γιος τής Πορ

ΙΝFΟ

Ο Πάκο Ντε Λουθία στον Λυκαβηττό, Τρίτη 11 Σεπτεμβρίου (εισιτήρια: 35, 50, 65 ευρώ) και Πέμπτη 13 Σεπτεμβρίου, στο Θέατρο Γης στη Θεσσαλονίκη.

τογαλοτσιγγάνας Λουθία Γκόμεζ και του Τσιγγάνου κιθαρίστα Αντόνιο Σάντσες, από την Αλγεθίρας.

«Όμως ίσως η πιο δυνατή ήταν η πρώτη συνάντηση με τον Τζον Μακλάφλιν και τον Άλ ντι Μέολα. Εγώ δεν διάβαζα μουσική και εκείνοι ήταν καλλιεργημένοι και μορφωμένοι. Φοβόμουν, γιατί ένιωθα χαμένος. Αλλά γρήγορα βρήκα τον δρόμο μου. Στο φλαμένκο συνήθως δεν αυτοσχεδιάζουμε, έτσι αυτό ήταν κάτι που πραγματικά έμαθα από αυτούς τους εξαιρετικούς μουσικούς».

Αν δεν είχε «βρεθεί» η κιθάρα στη ζωή σας, πώς θα φανταζόσασταν τον εαυτό σας σήμερα;

Όπως πιθανόν να ξέρετε, προέρχομαι από μια πάρα πολύ φτωχή οικογένεια και το ότι έπαιζα κιθάρα πραγματικά μου έσωσε τη ζωή, τη δική μου αλλά και της οικογένειάς μου. Συχνά το σκέφτομαι λοιπόν αυτό, τι θα είχε γίνει διαφορετικά. Στ΄ αλήθεια δεν ξέρω.

Ποια η γνώμη σας για τις νέες προσεγγίσεις στο φλαμένκο;

Αν έχει ποιότητα, κάθε μουσική αξίζει. Αλλά αν προσπαθήσεις με το ζόρι να ενώσεις μαζί διαφορετικά στυλ, δεν θα κρατήσει. Και εγώ προσπάθησα κάτι καινούργιο όταν ήμουν νέος και ήμουν πολύ τυχερός που πέτυχε. Μου αρέσει πολύ που το φλαμένκο σήμερα έχει τον χώρο του και στη μοντέρνα μουσική σκηνή. Αυτό δείχνει πως δεν είναι νεκρή μουσική, πως είναι πάρα πολύ ζωντανή σήμερα.

Ο Μπι Μπι Κινγκ είχε βαφτίσει την κιθάρα του «Λουσίλ», εσείς;

(Γελώντας) Εγώ, όχι, δεν έχω δώσει όνομα.
Μπουζούκι και μαντολίνο

Ο Πάκο Ντε Λουθία είναι έτοιμος σε λίγο να ανεβεί πάλι στη σκηνή. «Θα ακούσετε κάποια κομμάτια από το πιο τελευταίο (σ.σ.: έχει κυκλοφορήσει το 2004) άλμπουμ, “Cositas Βuenas”, αλλά βέβαια και παλιότερες συνθέσεις, κατά κάποιον τρόπο σαν best of. Μου αρέσει που επιστρέφω στην Ελλάδα- έχουν περάσει κάμποσα χρόνια από την τελευταία φορά. Αγαπώ πολύ την κουλτούρα σας, έχω φίλους και λατρεύω τη μουσική σας». Στο άλμπουμ του, εκτός από κιθάρα, παίζει και μπουζούκι και μαντολίνο. Ωστόσο δεν χωράει καμία αμφιβολία: πιο φλαμένκο δε γίνεται. Αν ο Ντε Λουθία αλλάξει είδος μουσικής, θα σημαίνει πως άγνωστες δυνάμεις έσβησαν το φλαμένκο από τη συλλογική μνήμη.