Επιφυλλίδα

Αόρατες φωνές και έθιμα παμπάλαια

Το νέο είδος του ανθρώπου είναι του ομιλούντος καθ΄ οδόν και κατά μόνας. Αλλά μεγαλοφώνως, λες και δεν είναι άλλος δίπλα του, γύρω του, κοντά. Εκεί που κάθεται ήρεμα ήρεμα ή περπατάει ανέμελα, αρχίζει στα καλά καθούμενα να παραμιλάει, να γελάει δυνατά και να χαριεντίζεται απευθυνόμενος σ΄ ένα κενό.

Βρίζει μέσα στα λεωφορεία, θυμώνει και τσακώνεται λες και ξάφνου παραφρόνησε (οι διπλανοί ακούνε θέλοντας και μη, εκείνος τον χαβά του)· ή ερωτοτροπεί και κλείνει ραντεβού με αόρατες φωνές που καταφθάνουνε στ΄ αυτιά του απ΄ το υπερπέραν, άλλοτε τις διαολοστέλνει εξοργισμένος (και τον ακούει ολόκληρη η πλατεία) ή εκμυστηρεύεται τα προσωπικά του μυστικά περπατώντας και φωνάζοντας στον δρόμο. Σταματάει για λίγο κι ηρεμεί, κι ύστερα πάλι. Δεν τον βλέπεις κιόλας να κρατάει και τίποτα στο χέρι, πάει, λες, τον βάρεσε κατακούτελα τον άνθρωπο…

Πώς έβλεπες παλιά κάτι φευγάτους που μιλάγαν μόνοι τους στον δρόμο και κάναν σκέρτσα και κουνάγανε τα χέρια τους και παίρναν ύφος; Και χα, χα, χα γελάγανε μονάχοι τους με ό,τι τους κατέβαινε στον νου. Ε, το ίδιο τώρα, αλλά εκτεταμένα. Εξαφανίστηκαν οι άλλοι, ήρθαν ετούτοι. Γενικεύτηκε η τρέλα, έγιναν όλοι ένα και δεν τους ξεχωρίζεις, πια.

Εσχάτως, κυκλοφορούν στους δρόμους μ΄ ένα εξόγκωμα στ΄ αυτί, κάτι σαν ακουστικό βαρηκοΐας, (τουλάχιστον εκείνο δε φαινότανε, ήταν κρυμμένο, ενώ ετούτο ΄δω διογκωμένο σαν πρόσθετο πτερύγιο). Με την τάπα στο αυτί, λοιπόν, και με το βλέμμα τους περιπλανώμενο αορίστως στον αιθέρα, απευθύνονται συνέχεια σε μιαν ασύρματη φωνή. Με τι καμάρι και πόση ικανοποίηση! Σαν να μιλούν με τον Θεό τον ίδιο. Οι διπλανοί τους, πάντως, είναι εντελώς ανύπαρκτοι. Το κινητό, αλίμονο, έχει βαθιά επηρεάσει την ψυχολογία, την κοινωνική νοοτροπία και τη συμπεριφορά του ανθρώπου. Και πολύ φοβάμαι ότι σε λίγο θα του αλλάξει και τον σωματότυπο.

Θα βλέπουμε ανθρώπους με την παλάμη γουβωτή σε σχήμα κούπας, φτιαγμένη για μόνιμη βάση κινητού. Το χοντρό τους δάχτυλο από το πολύ παίρνε παίρνε, στο τέλος θα ΄ρθει και θα μακρύνει και θα μοιάζει ένα πράγμα, φανταστείτε το γαμψό, σαν μύτη παπαγάλου (ενώ τα άλλα τέσσερα, τα συνεχώς κεκλιμένα, κάποια στιγμή θα κολλήσουν μεταξύ τους).

Σε λίγα χρόνια μπορεί και να γεννιούνται τα μωρά παιδιά με το κινητό στο κούτελο. Χώρια που τα μάτια απ΄ την πολλή προσπάθεια να κοιτάζουν το καντράν, θα πεταχτούνε προς τα έξω, όπως των βατράχων. Κι ενώ το βλέμμα τους θα εστιάζει πλέον κατευθείαν στο μήνυμα του κινητού, το μυαλό θα βρίσκεται μονίμως σε αφασία. Σε πλήρη αποσύνδεση με το εξωτερικό τους περιβάλλον, ούτε που θα ακούν τους διπλανούς τους, ούτε που θα χαμπαριάζουν τι τους λένε.

Τότε η κοινωνική αδιαφορία, η αναισθησία και ο ζαμανφουτισμός, θα ξεχυθεί στους δρόμους και θα μας κατακλύσει. Όλους, πεζούς- καβαλαραίους. Ακόμα και συνήθειες και έθιμα παμπάλαια για τα οποία σεμνύνεται η ελληνική φυλή, όπως αυτό της ανοιχτής παλάμης, θα εκλείψουν ή θ΄ αλλάξουν άρδην! Ήδη έχει αρχίσει η μεγάλη αλλαγή.

Τις προάλλες, λ.χ, πήγαινε μπροστά μου ένα μηχανάκι. Μια ευτραφής κυρία ανεβασμένη απάνω του μίλαγε στο κινητό κρατώντας το με το δεξί της χέρι. Με το αριστερό ισορροπούσε το τιμόνι, γιατί είχε κι απ΄ τις δυο μεριές της μηχανής κρεμασμένες νάιλον σακούλες από τη Λαϊκή.

Μίλαγε του καλού καιρού και πίσω της ουρά. Ποιος να τολμήσει να την προσπεράσει; Κι αν ξαφνιαστεί και πέσει πάνω σου, ποιον να πρωτοπροστατέψεις; Γιατί μπροστά της είχε ανεβασμένο ένα μικρό παιδί γι΄ ασπίδα, (δεν υπερβάλλω στο παραμικρό).

Την πλησιάζω με μύριες προφυλάξεις, ανοίγω το παράθυρο, «κάνε στην άκρη, αναίσθητη, ανεγκέφαλη!» της λέω, «μάνα είσαι εσύ;» της φώναξα κι έφυγα γρήγορα, γρήγορα.

Και φεύγοντας, οϊμέ, την είδα από το καθρεφτάκι μου να ανοίγει την παλάμη της, αλίμονο, με τα δυο της μόνο δάχτυλα. Με τ΄ άλλα τρία κράταγε το κινητό της. Το παμπάλαιο έθιμο είχε αλλοιωθεί κι αυτό, προσαρμοσμένο πλέον στις απαιτήσεις της πιο αυτιστικής τηλεφωνίας.

Ο Κώστας Λογαράς είναι συγγραφέας.