Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Αντρέα Καμιλέρι

ΑΝ ΚΑΤΙ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΣΤΟΝ ΑΝΤΡΕΑ
ΚΑΜΙΛΕΡΙ, ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΔΙΑΒΑΖΩ, ΕΙΝΑΙ
Η ΧΑΛΑΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ ΤΟΥ. ΟΣΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΣΕΙ ΤΟ
ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΜΕ ΜΙΑ ΣΦΙΧΤΗ ΔΟΜΗ, Η ΟΠΟΙΑ
ΑΝΑΠΤΥΣΣΕΤΑΙ ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΕ ΓΡΗΓΟΡΟ ΡΥΘΜΟ ΠΡΟΣ ΤΗ ΛΥΣΗ
ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ, Ο ΤΡΟΠΟΣ ΑΦΗΓΗΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΤΡΕΑ
ΚΑΜΙΛΕΡΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΞΕΝΙΣΕΙ, ΙΣΩΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΕΙ.
ΑΛΛΑ…
Ο Καμιλέρι έχει έναν νωχελικό τρόπο αφήγησης, που ταιριάζει στο μεσογειακό αξίωμα «και αύριο μέρα είναι». Οι χαρακτήρες του κινούνται χαλαρά, οι αστυνομικοί του έχουν κι άλλες δουλειές, προσωπικές, οικογενειακές, γι΄ αυτό και αφήνουν εύκολα κάτι που θα έπρεπε να κάνουν οπωσδήποτε σήμερα για αύριο.

Τα περισσότερα αστυνομικά μυθιστορήματα του Καμιλέρι εκτυλίσσονται, ως γνωστόν, σε μια φανταστική πόλη της Σικελίας, τη Βιγκάτα. Η Βιγκάτα είναι η πιο νωθρή πόλη που έχω συναντήσει σε αστυνομικό μυθιστόρημα. Η δουλειά είναι πάρεργο άλλων ασχολιών, τα ωράρια δεν είναι ωράρια εργασίας, αλλά φαγητού, και η συναίνεση των κατοίκων περιορίζεται στους ρυθμούς της ζωής και σε τίποτα άλλο.

Χαλαροί ρυθμοί
Αυτός ο χαλαρός τρόπος ζωής μεταφέρεται στα μυθιστορήματα του Αντρέα Καμιλέρι ως χαλαρός τρόπος γραφής, που σπάει ορισμένες κατεστημένες αρχές του αστυνομικού: τη μεγαλούπολη που σφύζει από ζωή, το έγκλημα που καραδοκεί σε κάθε γωνία της και τον σεληνιασμένο αστυνομικό, για παράδειγμα ο επιθεωρητής Ρέμπους του Ίαν Ράνκιν, που τρέχει να το προλάβει, να το αναχαιτίσει ή τουλάχιστον να το διαλευκάνει. Η Βιγκάτα βρίσκεται στη Σικελία, και ο χρόνος στη Σικελία κυλάει διαφορετικά, το έγκλημα είναι ένα αναγκαίο κακό, και ο αστυνόμος Μονταλμπάνο σπάνια στερείται ένα φαγητό στην τρατορία του Έντσο και μια βουτιά στη θάλασσα, επειδή κάποιος είχε την ατυχή έμπνευση να σκοτώσει ένα συνάνθρωπό του.

Τα δύο μυθιστορήματα του Αντρέα Καμιλέρι, που κυκλοφόρησαν πρόσφατα στην Ελλάδα, Η Εξαφάνιση του Πατό (Καστανιώτης) και το Ή λιος του Αυγούστου ( Πατάκης) έχουν και τα δύο ως χώρο δράσης τη Βιγκάτα, αλλά με απόσταση περίπου εκατόν δέκα χρόνων μεταξύ τους.

Αυτή η χρονική απόσταση έχει μια ευεργετική συνέπεια για όσους θελήσουν να διαβάσουν και τα δύο μυθιστορήματα. Θα διαπιστώσουν, από τις πρώτες κιόλας σελίδες, ότι μέσα σ΄ αυτά τα εκατόν δέκα χρόνια δεν έχει αλλάξει τίποτα στη Βιγκάτα. Η ίδια νωθρότητα, τότε όπως και τώρα, η ίδια υποκριτική αθωότητα, που κρύβει κακήν κακώς τη συνενοχή, η ίδια πολυπραγμοσύνη της συγκάλυψης.