Βloody ζωή που ματώνει ακόμα

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΗ
ΕΞΟΥΣΙΑ, ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΘΗΚΕΥΤΕΙ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΜΟΥ,
ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΝΕΑΝΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΤΟΥ ΄50
ΓΙΑ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ. ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ, ΟΙ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ
ΓΙΝΟΝΤΑΝ ΤΟ ΠΡΩΙ ΚΑΙ ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΑΝ ΠΟΥ ΧΑΝΑΜΕ
ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ. ΙΣΩΣ ΦΤΑΙΕΙ ΑΥΤΗ
Η ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ, ΙΣΩΣ ΚΑΙ Η ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ
ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΕΡΓΗ
ΑΙΣΘΗΣΗ ΠΟΥ ΝΙΩΘΩ ΟΤΑΝ ΑΝΟΙΓΩ ΒΙΒΛΙΟ ΚΥΠΡΙΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ.
ΟΜΩΣ ΤΟ «ΓΛΥΚΙΑ ΒLΟΟDΥ LΙFΕ» ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ
ΤΗ ΣΥΓΚΑΤΑΒΑΣΗ ΜΙΑ ΑΥΤΑΡΕΣΚΗΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ
Ένας πρωτοεμφανιζόμενος πεζογράφος μάς εκπλήσσει ευχάριστα, καθώς ξετυλίγει με μαστοριά τις θελκτικές του διηγήσεις. Ο Αντώνης Γεωργίου είναι νέος, δεν έχει κλείσει ακόμα τα σαράντα. Γεννήθηκε στη Λεμεσό. Νομικά σπούδασε στη Μόσχα και ασκεί τη δικηγορία στη γενέτειρά του. Το 2006 εμφανίζεται στη λογοτεχνία με δύο βιβλία τυπωμένα στην Ελλάδα: μια συλλογή ποιημάτων, Πανσέληνος παρά μία (Γαβριηλίδης), και μια συλλογή δεκαπέντε διηγημάτων, τη Γλυκιά bloody life (Το Ροδακιό). Όλα τα διηγήματα, μας πληροφορεί το σημείωμα στο τέλος του βιβλίου, γράφτηκαν μέσα σε τέσσερα χρόνια, από το 1999 μέχρι το 2002. Εκτός από ένα που δημοσιεύτηκε σε περιοδικό της Λευκωσίας το 2005. Κρατούσε τα διηγήματα τέσσερα χρόνια στο συρτάρι του; Δυσκολευόνταν να βρει εκδότη, τον απασχολούσαν οι ενδοιασμοί της πρώτης εμφάνισης ή οι αμφιβολίες της τελειομανίας; «Δημοσιεύουμε τα κείμενά μας για να μην τα διορθώνουμε σε όλη τη ζωή μας» ρήση ενός τελειομανούς, νομίζω του Μπόρχες.

Η συλλογή ανοίγει με το « Για την καρδιά της Ζωής». Η κυρα Ζωή από τη Λεμεσό, «έτο εξήντα δκυό» όπως μετρά τα χρόνια ο άν

Αντώνης Γεωργίου

ΓΛΥΚΙΑ ΒLΟΟDΥ ΖΩΗ

ΕΚΔ. ΤΟ ΡΟΔΑΚΙΟ ΣΕΛ. 163
ΤΙΜΗ: 16,72 ΕΥΡΩ

δρας της, «είμαι ακόμα εξήντα ενός πού ήβρες τα εξήντα δκυό», αναθυμάται τα βάσανα της ζωής της. Το ΄57 δολοφονείται ο πατέρας της, μια ανάσα έξω από το χωριό, από μπράβους του Κ.,

ενός τιποτένιου καθάρματος που είχε τις πλάτες των Άγγλων. Το ΄64 πεθαίνει από την ακατονόμαστη αρρώστια η μάνα και αφήνει τα τέσσερα κορίτσια της ορφανά. Η Ζωή, η μεγαλύτερη, παρατά τα γράμματα, δουλεύει και μεγαλώνει τις αδελφές της. Παντρειές, παιδιά, εγγόνια. Η αφήγηση πλέκεται με τη λατινοαμερικάνικη σειρά που βλέπει η Ζωή κάθε βράδυ στην τηλεόραση. Τον έρωτα και την τελική συνάντηση του Γουστάβου με τη Λουθ Μαρία, «Οι,τούτο εν το χάνει με τίποτε». Ψυχή βασανισμένη που συνήθισε να βρίσκει παρηγοριά, καταναλώνοντας εξωτικές, φανταχτερές συγκινήσεις, χωρίς βάθος. Τηλεοπτικά παγκοσμιοποιημένα χρόνια.

Ο Στάθης είναι το δεύτερο διήγημα. Λιγόλογο, μόλις τρεις σελίδες. Ένα κείμενο ασθματικό, σαν να ανεβαίνεις στο τελευταίο πάτωμα χωρίς ασανσέρ. Ατέρμονη διήγηση, με μια ανάσα, χωρίς παύσεις, χωρίς τελείες, μια μονοκονδυλιά. Ο Στάθης, νέος ωραίος, με «ένα χαμόγελο σαν πορτοκαλιά στολισμένη το καταχείμωνο» , θα ζήσει μια ζωή σαν τη ζωή όλων μας. Στερήσεις, χρέη, άγχη, γάμοι, χωρισμοί, παιδιά, σιωπές. Δεν τόλμησε ποτέ να ονειρευτεί, να μάθει πόσο όμορφο παιδί ήταν. «Αν ήταν στο Χόλυγουντ, στη Νέα Υόρκη, αν ζούσε κάπου στην Αμερική».

Τα πρόσωπα
Ο Γεωργίου σαν έμπειρος πεζογράφος δεν προτείνει λύσεις, δεν κατηγορεί, δεν έχει εμμονές, μόνο περιγράφει καταστάσεις. Μας ανοίγει τα αρχεία του σαν ληξίαρχος και παρουσιάζει μπροστά μας τα πρόσωπά του: τη γρια καθαρίστρια στη Μόσχα του ΄90, παλιά καθηγήτρια στη Σχολή Ρωσικής Γλώσσας, να σφουγγαρίζει πατώματα, τον Μιχαήλ Χρ. Κάσιαλο «από Άσσια» που στα εβδομήντα πέντε του άρχισε να ζωγραφίζει, τη Νίτσα, που το αληθινό της όνομα είναι Ιοκάστη, τη Μάσσια από τη Μόσχα, εκεί όπου ο ήλιος δεν ζεσταίνει, είναι σαν τη λάμπα του ψυγείου. Ο συγγραφέας χαϊδεύει με βλέμμα οικείο και ανθρώπινο τους χαρακτήρες των διηγήσεών του και μας πείθει ότι τίποτα, όσο μακρινό και να δείχνει, δεν μπορεί να μας είναι ξένο.

Σε μία από τις τελευταίες ιστορίες του βιβλίου εμφανίζεται μια οργάνωση που ονομάζεται Ομάδα. Η πρώτη της τρομοκρατική επιχείρηση είναι να βάψει με έντονα χρώματα τα μουντά δημόσια κτίρια της πόλης. Το χρώμα ήρθε για να μείνει έγραφε η προκήρυξη της Ομάδας. Και τελείωνε Αυτή όμως είναι μόνο η αρχή. Εύχομαι ο Αντώνης Γεωργίου να μείνει πιστός στην υπόσχεση της Ομάδας.