Ταξίδι στο κέντρο της

ΓΥΡΩ ΣΤΙΣ ΟΚΤΩ ΤΟ ΠΡΩΙ ΤΟΥΣ ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΥΣ
ΤΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΟΥ ΚΑΙ
ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΤΟΥΣ ΟΡΓΩΝΟΥΝ ΚΑΘΕ ΛΟΓΗΣ ΔΙΤΡΟΧΑ. ΘΟΡΥΒΩΔΗ Ή ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΘΟΡΥΒΩΔΗ, ΜΕΓΑΛΟΥ Ή ΜΙΚΡΟΥ ΚΥΒΙΣΜΟΥ ΠΕΡΝΟΥΝ ΣΤΗ ΖΟΥΛΑ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΤΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥΣ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΚΑΤΩ, ΣΤΟ ΘΗΣΕΙΟ Ή ΣΤΟΥ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ
Εκεί, λίγο πιο κάτω, είναι συνήθως σταθμευμένο ένα αυτοκίνητο με δύο δημοτικούς αστυνομικούς στο εσωτερικό του οι οποίοι μοιάζουν να συμμερίζονται τη βιασύνη των διτρόχων. Αντιλαμβάνονται φαίνεται κι αυτοί, άνθρωποι είναι δα, τι κακός μπελάς είναι αυτός ο πεζόδρομος που έκοψε το κέντρο της πόλης στα δύο αναγκάζοντας τους εποχούμενους πολίτες να ακολουθούν παρακαμπτηρίους για να φτάσουν μια ώρα αρχύτερα στη δουλειά τους.

Το δικαίωμα στην εργασία είναι ιερό και κανείς πεζόδρομος δεν μπορεί να σου το στερήσει. Εξάλλου πάντα υπάρχει χώρος για μια εξαίρεση στους κανόνες προκειμένου

Το δικαίωμα στην πρόοδο είναι ιερό, εξίσου ιερό με το δικαίωμα στον φραπέ, το δικαίωμα στη βιασύνη όπως και τα πάσης φύσεως δικαιώματα που δικαίως θεωρούνται αυθαιρέτως κεκτημένα

να εξυπηρετηθεί ο βιαστικός. Και επειδή όλοι είμαστε βιαστικοί στον μάταιο τούτο κόσμο οι κανόνες υπάρχουν μόνο για να εξαιρούνται. Ιερή είναι και η βιασύνη μας. Όλα αυτά αναλογιζόμενοι οι δημοτικοί αστυνομικοί παρακολουθούν μέσα από το τζάμι του αυτοκινήτου τους το ασταμάτητο πηγαινέλα των διτρόχων καπνίζοντας κάνα τσιγαράκι και ρουφώντας στωικά γουλιές φραπέ από το καλαμάκι.

Ιερό και το δικαίωμα στον φραπέ, ιερότερος ακόμη δε ο σεβασμός των αρμοδιοτήτων. Διότι είμαι σίγουρος ότι η απάντηση σε όλα αυτά θα είναι κάτι πολύ απλό του τύπου: ο έλεγχος της κυκλοφορίας στον πεζόδρομο δεν είναι θέμα της Δημοτικής Αστυνομίας. Είναι θέμα της Τροχαίας, του ΕΟΤ, του υπουργείου Αιγαίου και άλλων δέκα συναρμοδίων υπουργείων των οποίων εκπρόσωποι συνεδριάζουν ανά δεκαπενθήμερο για να αποφασίσουν.

Ιερό το δικαίωμα στον φραπέ, ιερότερο ακόμη όμως το θρησκευτικό μας αίσθημα. Τούτο αντιλαμβανόμενοι οι πάσης φύσεως αρμόδιοι λοιπόν ανοίγουν το φράγμα για να πλημμυρίσει ο πεζόδρομος του Λουμπαρδιάρη από Μερσεντές και συναφή κάθε φορά που δύο συμπατριώτες μας αποφασίζουν να έλθουν εις γάμου κοινωνίαν. Κάποιος ημιένστολος ο οποίος ερωτήθη σχετικώς τις προάλλες από τον υπογράφοντα απάντησε ευθαρσώς: «Μας δίνει εντολή η εκκλησία για να επιτρέπουμε στα αυτοκίνητα να περνούν».

Ο εστί μεθερμηνευόμενον ότι ο εκάστοτε αρχιμανδρίτης, εκτός από τη σωτηρία της ψυχής, φροντίζει και για την κυκλοφορία των αυτοκινήτων και εννοείται τις εξαιρέσεις στους κανόνες, αφού είπαμε ότι οι κανόνες υπάρχουν για να εξαιρούνται ειδικά από αρχιμανδρίτες οι οποίοι, αρμόδιοι όντες για την ψυχή, δεν θα κάτσουν τώρα να χολοσκάσουν για πέντε νόμους και κανόνες.

Οι νόμοι είναι για τους αμαρτωλούς και τους υποψήφιους κολασμένους. Αν έχεις τη συνείδησή σου καθαρή δεν χρειάζεται ούτε να τους σέβεσαι ούτε να τους σκέφτεσαι καν.

Εν τω μεταξύ, και όσο διαρκεί το μυστήριο στο εσωτερικό της εκκλησίας, στον προαύλιο χώρο, κάτω από τα πεύκα, οι προσκεκλημένοι καπνίζουν. Δεν έχει σημασία αν καπνίζουν από ευτυχία αναλογιζόμενοι τον ανθόσπαρτο βίο των μελλονύμφων, ή από αγωνία μόνο που σκέφτονται τι τα περιμένει τα παιδιά, σημασία έχει ότι καπνίζουν κάτω από τα ξερά πεύκα, δίπλα στις πευκοβελόνες και εννοείται κανείς δεν λέει τίποτε αφού και το δικαίωμα στο τσιγαράκι είναι ιερό.

Ιερό όσο και το θρησκευτικό αίσθημα του καθενός το οποίο, στην περίπτωση, εκφράζεται με ένα στολισμένο αυτοκίνητο, κατά προτίμησιν υπερμεγάλου κυβισμού, το οποίο κορνάρει ασυστόλως ξεσηκώνοντας ψυχές αρχαίων και νέων για να συμμετάσχουν στο προσκλητήριο της ευτυχίας.

Το χειρότερο δεν είναι αυτό όμως. Το χειρότερο είναι ότι όλοι αυτοί, αρχιμανδρίτες, οδηγοί δικύκλων, και όσοι κορνάρουν ευτυχείς καταπατώντας τους πεζοδρόμους είναι απολύτως βέβαιοι πως το δικαίωμα στην αυθαιρεσία είναι κεκτημένο τους δικαίωμα. Τίποτε παραπάνω και τίποτε λιγότερο από το κεκτημένο δικαίωμα της ιερής μας αυθαιρεσίας.