Με ανθρώπινη ιδεολογία και ηθική

Το σοφό εκείνο σκυλί έπειτα από τόσα χρόνια συμβίωσης μαζί μας είχε αρχίσει να δημιουργεί, όπως θα έλεγε και ο Μαρξ, ανθρώπινη ιδεολογία, δηλαδή ψευδή συνείδηση. Είχε ενοχές, αισθανόταν συχνά ντροπή για πράξεις που η σκυλίσια φύση του τις θεωρούσε αυτονόητες. Θυμάμαι όταν μια φορά είχε, από αβλεψία, κάνει μια σοβαρή ζημιά, έσπασε κάτι πολύτιμο και βέβαια τιμωρήθηκε δεόντως, όταν τηλεφώνησε η κόρη μας από την Αγγλία όπου σπούδαζε και έμαθε τη ζημιά, τον μάλωσε πολύ αυστηρά από τηλεφώνου! Ο ταλαίπωρος πήγε και κρύφτηκε στο κρεβάτι της και δεν έφαγε δύο μέρες. Δυστυχώς είχε αρχίσει να έχει ανθρώπινη ηθική!

Έφυγε πλήρης ημερών, κουφός, σχεδόν τυφλός, από καρδιακό οίδημα, αφού είχε υποστεί τρεις πολύωρες εγχειρήσεις.

Στην τελευταία, οι γιατροί μας είχαν δώσει πιθανότητα ανάνηψης πέντε τα εκατό. Η γυναίκα μου, η κόρη μου κι εγώ έξω από το χειρουργείο επί τρεις ώρες ακούγαμε τον περιοδικό ήχο που μετρούσε τους παλμούς της καρδιάς του πανικόβλητοι πως από στιγμή σε στιγμή θα κοπάσουν. Επιβίωσε. Και έφυγε εκλιπαρώντας ευθανασία. Του την προσφέραμε. Και έναν τάφο στο βουνό, στα λημέρια του, ν΄ αγναντεύει τη θάλασσα και να χαίρεται τις νύχτες με πανσέληνο.

Χωρίς όνειρα και ψευδαισθήσεις ανθρωπίλας.