Θαλής ο Ιλίσιος

ΕΙΧΑ ΥΠΟΣΧΕΘΕΙ ΝΑ ΑΦΗΓΗΘΩ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ
ΤΟΥ ΘΑΛΗ. ΣΠΕΥΔΩ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΓΙΑΤΙ ΠΕΡΙΣΣΕΨΑΝ ΟΙ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΕΣ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΡΟΚΚΟΥ ΠΟΥ ΑΦΗΓΗΘΗΚΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΛΙΓΕΣ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ
Τώρα που βρέθηκα για λίγες μέρες στον Μαραθώνα, πια ψευδαίσθηση διακοπών αφού, έστω, μεσολαβεί από το κέντρο του μόχθου μια απόσταση λίγων χιλιομέτρων, εκτέλεσα την καθιερωμένη επίσκεψή μου στον τάφο του Θαλή. Γιατί ο Θαλής, ένας σοφός ημίαιμος, ενταφιάστηκε σε έναν λοφίσκο, στα πρανή, πεντακόσια μέτρα από το τελευταίο σπίτι της κωμόπολης, σε κείνη την πλαγιά που συχνά μέρες και νύχτες ολόκληρες αλήτευε, οργίαζε και καυγάδιζε επικεφαλής μιας σπιτικής αλλά και μιας αδέσποτης αγέλης, μιας τρομερής σκυλοπαρέας.

Είναι θαμμένος κάτω από μια άγρια, μοναχική, ξερική αμυγδαλιά. Γύρω βάτα, σκίνα, λειχήνες και το άγριο βουναλάκι με χοντρές πέτρες και στεγνό χώμα. Είναι θαμμένος βαθιά και κοιμάται κάτω από μεγάλες κοτρώνες έτσι ώστε τα νερά της βροχής, οι πλημμύρες, οι κατεβασιές του βουνού, οκτώ χρόνια τώρα δεν έχουν ιεροσυλήσει, δεν έχουν παραβιάσει την ησυχία του, δεν έχουν ταράξει τα όνειρά του, γιατί ο Θαλής έβλεπε εξαίσια όνειρα και μερικά από αυτά μού τα είχε σε ώρες μυστικές εμπιστευθεί, αλλά δεν θα τον προδώσω, δεν θα αποκαλύψω τα αμαρτωλά απωθημένα του. Ένα μόνο θα πω και θα σιωπήσω. Πάλευε να ξορκίσει κάποιες μύχιες επιθυμίες του, που ήθελαν να προδώσουν τη σκυλίσια του φύση· και το έφερε βαρέως. Ονειρευόταν πως έγινε άνθρωπος, οδηγούσε αυτοκίνητο, πήγαινε σχολείο και ταξίδευε στην Επίδαυρο, κυρίως στην Επίδαυρο. Ντρεπόταν γι΄ αυτά τα αφύσικα και νοσηρά όνειρά του και όταν ήταν στην Αθήνα έβγαινε στο μπαλκόνι και γάβγιζε ένα ανάθεμα. Όταν ήταν στον Μαραθώνα, ανέβαινε στο βουνό, έψαχνε καμιά μοναχική αδέσποτη σκύλα και εκδήλωνε όλο το σκυλίσιο ερωτικό του ένστικτο, χωρίς αναστολές και ανθρώπινες ηθικολογίες.

Ο Θαλής ήρθε στην αυλή του Μαραθώνα πρόσφυγας. Κάποιος γείτονας που δούλευε στην αλήστου μνήμης αμερικανική βάση της Νέας Μάκρης, τον είχε κουβαλήσει χρονιάρικο στην αυλή του, όταν η κυρία του, μια Αμερικανίδα λοχίας, μεξικανικής καταγωγής, αιφνίδια, πήρε μετάθεση για το Γκουαντάναμο. Τον εγκατέλειψε κλαίγοντας. Μια μέρα κάποια αγυιόπαιδα τον έπιασαν και προσπάθησαν να τον φουρκίσουν. Αυτό το «παιχνίδι» που προετοιμάζει νέα παιδιά για να εξελιχτούν σε βασανιστές, μπάτσους και τα παρόμοια, έγκειται στο να τυλίξουν γύρω από τον λαιμό του ζώου ένα κοτετσόσυρμα να το σφίξουν στρίβοντάς το στον αυχένα και από τη θηλιά που δημιουργείται να κρεμάσουν το ζωντανό σ΄ ένα ατσαλόκαρφο σφηνωμένο στον κορμό ενός δέντρου. Ο Θαλής, ευέλικτος ακόμη νεανίας, τους ξέφυγε πριν μπει ο βρόχος, χώθηκε στην ανοιχτή αυλόθυρα του σπιτιού μας και κρύφτηκε πίσω από γλάστρες με μυριστικά. Και έμεινε. Για πάντα, για δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια, αγάπη μας, παρηγοριά μας, σύντροφος και μυστικός συνομιλητής. Μην ακούτε ό,τι λένε πως τα ζώα και ιδιαίτερα τα σκυλιά δεν μιλούν. Μιλούν, αλλά μιλούν μόνο όταν έχουν κάτι πολύ σημαντικό, μοναδικό και εμπνευσμένο να πουν, άρα σπάνια. Δεν μοιάζουν στους λαλίστατους ανθρώπους που εξευτελίζουν το προνόμιο που τους έδωσε η φύση, τη λαλιά, σπαταλώντας τη σε ηλίθιες, κενές, φλύαρες, αερολογίες.

Ο Θαλής τις πρώτες μέρες στον κήπο του Μαραθώνα γάβγιζε. Είχε αγριέψει με τις ποικίλες φωνές των ζωντανών, κοκόρια, κότες, γίδες, πρόβατα, γουρούνια, γαλιά, σκυλιά, γατιά, κουνέλια και δύο καρδερίνες στο κλουβί, στην αυλή του γείτονα. Προσπαθούσε να επιβληθεί με τη φωνή του.

Όταν πέρασαν οι ολιγοήμερες διακοπές μάς προβλημάτισε τι θα γινόταν. Μετά δύο γερά λουτρά στη σκάφη με ζεστό νερό είχε γίνει κούκλος, αλλά θα μπορούσε να κατοικήσει σε πολυκατοικία και διαμέρισμα; Όταν αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε κάναμε μερικές διαδρομές με το αυτοκίνητο προς τα πέριξ. Ουδέν πρόβλημα. Κύριος. Ούτε ζαλίστηκε, αντίθετα ανέβαινε με τα μπροστινά πόδια στο πίσω παράθυρο και αγνάντευε τη διαδρομή. Όταν φτάσαμε στην Αθήνα και μπήκαμε στην πολυκατοικία, λυτός πήγε κατευθείαν μόνος του και στήθηκε στην πόρτα του ασανσέρ. Όταν ανεβήκαμε στο διαμέρισμα και βγήκε στο μπαλκόνι, θυμήθηκε την αυλή του γείτονα και πληροφόρησε τους πέριξ με κραυγαλέα γαβγίσματα πως ήρθε! Η γυναίκα μου που ανέλαβε αμέσως την εκπαίδευσή του, τον φώναξε και του είπε ήρεμα: «Εδώ, Θαλή, (το όνομα του το είχε δώσει, περιέργως, η λοχίας, τις οίδε ποια κουλτούρα απηχώντας) δεν γαβγίζουμε. Τέρμα τα γαβγίσματα». Και πειθάρχησε μέχρι τέλους. Εξαίρεση μόνο γινόταν (και το κατανοούσαμε) όταν έβλεπε απαίσια όνειρα και έπρεπε δημόσια, όπως οι αρχαίες τραγικές ηρωίδες, να τα ξορκίσει.

Η πολυκατοικία ευτυχώς βρίσκεται δίπλα στο άλσος του Νοσοκομείου Συγγρού. Έτσι ο Θαλής ευτύχησε σε περιπάτους ακίνδυνους. Λυτός χανόταν στα μονοπάτια, χανόταν στις λόχμες, ανέβαινε τον μικρό λόφο, ερχόταν συνήθως να μας συναντήσει απροσδόκητα από αντίθετη μεριά, έκανε παρέες με άλλα ελεύθερα ή δεμένα σκυλιά. Έτσι ο Θαλής πολιτογραφήθηκε λόγω γειτονιάς ως Θαλής ο Ιλίσιος. Δεν του δόθηκε το όνομα χάριν αστεϊσμού. Ο Θαλής υπήρξε σοφός αποδεδειγμένα. Κατ΄ αρχάς, όπως ο αρχαίος συνονόματός του, είχε μελετήσει σε βάθος τα φυσικά φαινόμενα. Δεν γνώριζε μόνο τον κεραυνό, την αστραπή, την καταιγίδα, τον σεισμό, τον κατακλυσμό και τις αρρώστιες. Είχε μελετήσει τις συμπεριφορές τους, είχε κατατάξει τα ιδιαίτερά τους χαρακτηριστικά και είχε καταστρώσει προγράμματα αντιμετώπισής τους.

Είχε μελετήσει επίσης το σύνολο της τεχνολογικής επανάστασης των ανθρώπων. Φυλαγόταν από τις ηλεκτρικές συσκευές, μπορούσε να κατανοήσει από τον ήχο του τηλεφώνου αν το μήνυμα ήταν χαρούμενο, αδιάφορο ή εχθρικό και επικίνδυνο. Μυριζόταν τους επικίνδυνους επισκέπτες. Ρίχτηκε και άρπαξε από το πανταλόνι και τους υπαλλήλους που ήρθαν να πάρουν τα χαλιά και τον υδραυλικό που κατέβασε τον χαλασμένο θερμοσίφωνα από το πατάρι, γιατί ήξερε να υπερασπίζεται την περιουσία μας. Ιδιαίτερα με τα χαλιά, ένιωθε πως του παίρνουν το «έδαφος» κάτω από τα πόδια.

Αυτός που δεν γάβγιζε ποτέ, μια φορά που είχαμε καλέσει φίλους στον κήπο του Μαραθώνα, δεν έπαψε να γαβγίζει και να επιτίθεται σε νεαρό φίλο, που μόλις είχε απολυθεί προώρως από τον Στρατό. Μας εξέπληξε η συμπεριφορά του, δεδομένου πως με τον συγκεκριμένο άνθρωπο είχε πολλές φορές παίξει στο παρελθόν. Όταν αποχώρησαν οι καλεσμένοι, άλλος φίλος μας πληροφόρησε από το τηλέφωνο πως ο νεαρός είχε απολυθεί, γιατί είχε αποπειραθεί να αυτοκτονήσει. Άρα γιατί γάβγιζε ο Θαλής; Ξόρκιζε τον θάνατο που οσμιζόταν ή μάλωνε τον φίλο του για την ανοησία του; Αυτό δεν μου το είπε ποτέ στις σπάνιες συνομιλίες μας. Ίσως γιατί γάβγιζε και τα δύο.

Ο Θαλής ταξίδευε μαζί μας στην Επίδαυρο. Δεκαεπτά χρόνια, οχτώ βδομάδες τον χρόνο. Ήξερε όλες τις υποθέσεις των τραγωδιών και των κωμωδιών απέξω και ανακατωτά. Μας περίμενε στο αυτοκίνητο κατά τη διάρκεια της παράστασης και είχε ξεσκολίσει διαβάζοντας τις φάτσες μας τι εντυπώσεις αποκομίσαμε από την εμπειρία μας.

Ο Θαλής ταξίδευε μαζί μας στην Επίδαυρο. Ήξερε όλες τις υποθέσεις των τραγωδιών και των κωμωδιών απέξω και ανακατωτά