ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΣΚΟΥΠΙΔΙΩΝ

Το έναυσμα στα Σατουρνάλια είναι κλασικότροπο.

Μια σειρά από φαινομενικά ατυχήματα, φαινομενικές αυτοχειρίες και ολοφάνερες δολοφονίες εκ πρώτης όψεως άσχετων μεταξύ τους προσώπωνενός αριστοκράτη οιωνοσκόπου, ενός προλετάριου αλητάκου κι ενός πληβείου κιβδηλοποιού- κατά τη νύχτα των Σατουρναλίων, του καρναβαλιού προς τιμήν του θεού Κρόνου, φέρνει τον Πόπλιο Αυρήλιο Στάτιο στην άβολη και ριψοκίνδυνη θέση εκείνου που θα επιχειρήσει να συνδυάσει τα ασυνδύαστα και να αποδώσει νόημα, αν όχι και δικαιοσύνη. Η έρευνά του θα τον οδηγήσει σε ύποπτα σοκάκια, στην υποβαθμισμένη πολυπληθέστατη συνοικία της Σοβώρας- την αρχαία Τρούμπα, ποιητική αδεία-, εκεί όπου δεν συνηθίζουν να μας ξεναγούν οι συμβατικοί ιστορικοί. Εκεί όπου στοιβάζονται τα ανθρώπινα σκουπίδια- είτε επειδή κυριολεκτικά τρέφονται από τα σκουπίδια και την περιστασιακή ελεημοσύνη των πλουσίων (ορδές από υποσιτισμένους κόλακες, οι λεγόμενοι clientes, συνοδεύουν και δοξολογούν αδιάκοπα κάθε ξυπασμένο προνομιούχο), είτε επειδή πετάγονται μόλις γεννηθούν στα σκουπίδια, καθώς η γέννησή τους δεν συνάδει με τα αυστηρά ρωμαϊκά ήθη ή με τα ακόμη αυστηρότερα ρωμαϊκά οικογενειακά συμφέροντα. Αυτά τα τελευταία, τα παιδιά των σκουπιδιών, η ανεξάντλητη δεξαμενή- εάν κι εφόσον επιζήσουν- για τις αυριανές πόρνες και τους αυριανούς εγκληματίες (μην πάτε μακριά, ψάχτε στις σημερινές φαβέλας) είναι και ο αόρατος μίτος, το μοτίβο που εμφανίζεται κι επανεμφανίζεται στην έρευνα του Πόπλιου Αυρήλιου, το κρυφό μονοπάτι που ενώνει τα ανώτερα με τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα.