Επιφυλλίδα

Το ψάρι βρωμάει πάντα από το κεφάλι

Σε συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» της 25ης Απριλίου, ο πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Συγκοινωνιολόγων κ. Γιάννης Χανδάνος, έμμεσα πλην σαφέστατα πιστεύει πως «Τα αστικά διόδια στην Αθήνα δεν μπορούν πλέον να αποκλειστούν από την ατζέντα του διαλόγου για τον περιορισμό της χρήσης του Ι.Χ.». Και σε ένα ενημερωτικότατο ρεπορτάζ πάλι στα «ΝΕΑ» της προπερασμένης Τετάρτης, την 1η Αυγούστου, διαβάζουμε: «Επιβολή διοδίων στους κεντρικούς δρόμους των μεγάλων πόλεων προτείνεται μέσα από το Εθνικό Χωροταξικό Πλαίσιο που παρουσιάστηκε χθες από τον υπουργό ΠΕΧΩΔΕ κ. Γιώργο Σουφλιά». «Διαφανέστατες κουτοπονηριές» θα μπορούσε να είναι ο τίτλος της επιφυλλίδας, αν «Το ψάρι βρωμάει πάντα από το κεφάλι» δεν επιβεβαιωνόταν στη συγκεκριμένη περίπτωση με τον πιο πανηγυρικό τρόπο.

Υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι θα υπάρξει έστω και ένας οδηγός που η επιβολή διοδίων στην Αθήνα θα τον εμπόδιζε να χρησιμοποιήσει το αυτοκίνητό του, ώστε η οικονομία που θα έκανε με τον τρόπο αυτό στην τσέπη του να μεταβάλει την κυκλοφοριακή ασφυξία σε κυκλοφοριακό παράδεισο;

Πώς είναι δυνατόν να πιστεύεις σε μια ευεργετική μεταβολή, όταν κατά βάθος παραδέχεσαι πως είναι τόση η βαρβαρότητα των άλλων, ώστε να μην πτοούνται με κανένα μέτρο που φαίνεται να λειτουργεί σε βάρος τους και ταυτόχρονα να προτείνεις μέτρα που προϋποθέτουν τους άλλους έντιμους, νομοταγείς.

Αν κανένα μέτρο δεν αποδίδει, είναι γιατί το κράτος διαχώρισε πάντα το οποιοδήποτε μέτρο ή την οποιαδήποτε απόφαση από τον ηθικό παράγοντα, ή τον χρησιμοποίησε ως πρόσχημα. Αντί να ομολογήσει το κράτος ευθαρσώς ότι τους θεωρεί όλους τόσο ποταπούς ώστε τα μέτρα για τα διόδια στην Αθήνα να είναι ένας καινούργιος τρόπος οικονομικής αφαίμαξής τους, τους κολακεύει ότι ένα οποιοδήποτε μέτρο μπορεί να τους κάνει να αλλάξουν.

Ψέμα στο ψέμα ακόμα, απάτη στην απάτη, σωρεία λεκτικών μεταμφιέσεων, ώστε να κερδίζεται χρόνος, προς τι; Όταν γίνονταν οι υπόγειες διαβάσεις στην Κατεχάκη και την Κηφισίας και όλοι επιχαίρανε για τη λύση που θα παρουσιαζόταν στο κυκλοφοριακό πρόβλημα σε δυο μεγάλες αρτηρίες, κανείς δεν πρόσεχε τους ελάχιστους που μελαγχολικά προβλέπανε ότι σε ελάχιστο χρόνο η ασφυξία θα επανερχόταν στα ίδια ακριβώς σημεία.

Το γεγονός ότι θα ήταν ακόμη ασφυκτικότερη αυτή η ασφυξία, αν δεν γίνονταν αυτές οι διαβάσεις, δεν λέει πολλά πράγματα. Όπως δεν λύνεται κανένα πρόβλημα που η λύση του μετατίθεται διαρκώς. Όπως είναι βέβαιο ότι οι αντεγκλήσεις, οι παλινωδίες και ο σάλος που δημιουργηθήκανε με το βιβλίο της Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού, θα επανεμφανιστούν στο μέλλον δριμύτερα- έστω με άλλη μορφή- γιατί τις αντιτιθέμενες πλευρές δεν τις ενδιέφερε η αλήθεια αλλά να πειστούν εξωτερικά μόνον οι άλλοι ότι η κάθε μια μονοπωλούσε το δίκαιο για λογαριασμό της.

Όταν έχεις έναν βαριά άρρωστο που πραγματικά τον αγαπάς, πριν το πάρεις απόφαση ότι θα πεθάνει, κάνεις ό,τι είναι δυνατόν για να τον γιατρέψεις. Πόσοι όμως αγαπάνε πραγματικά; Αυτοί που αγαπάνε φαίνεται να μην έχουν φωνή. Όσοι μπορούν να μιλάνε και πολύ περισσότερο να επιβάλλεται η φωνή τους, σπάνια τους ενδιαφέρει η αλήθεια. Τους ενδιαφέρει η καθιέρωσή τους μέσα σε ένα πλαίσιο που θέλει να διορθώσει «τα κακώς κείμενα» με έναν τρόπο ανώδυνο, κομψό, στην ουσία χωρίς τίποτα να διορθώνει.

Ποιος επίσημος κρατικός φορέας θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι με τα μέτρα των διοδίων στην Αθήνα δεν αυξάνεται η εξαχρείωση ώστε όποιος διαθέτει αυτοκίνητο να μπορεί να κερδίζει ακόμη περισσότερα, χωρίς να υπολογίζει τους τρόπους για να τα αποκτήσει.

Στην τακτική του αυτή δεν είναι το ίδιο το κράτος που τον εμπνέει και που το αντιγράφει;

Ο Θανάσης Θ. Νιάρχος είναι ποιητής, συνεκδότης του περιοδικού «Η λέξη»