Σεξ, βία και Αλτσχάιμερ

Οι πόλεις αδειάζουν, οι οθόνες γεμίζουν- οι θεατές πού είναι;με πέντε νέες ταινίες και μία επανέκδοση
Πάνω στην παροιμιώδη φράση του Αλφρέ ντε Μισέ «κανείς δεν θα μπορούσε να σκεφτεί πάνω στο τίποτα» στηρίζεται ολόκληρο το φιλοσοφικό οικοδόμημα της ταινίας του Ερίκ Ρομέρ «Η γυναίκα του αεροπόρου» (La femme de l΄aviateur), παραγωγής 1981. Με αυτήν ξεκινούσε τη σειρά ταινιών του με γενικό τίτλο «Κωμωδίες και παροιμίες» και είναι μια πνευματώδης κομεντί για τα ανθρώπινα λάθη που γυρίστηκε φτηνά, σε σύντομο χρονικό διάστημα, με μηχανή 16mm, φυσικό ήχο, μικρό συνεργείο και, φυσικά, παριζιάνικες τοποθεσίες που είναι «ό,τι πρέπει» για να εκφραστεί πλέρια το φυσικό περιβάλλον του αστισμού από το οποίο αντλούν τη δύναμή τους οι ήρωες.

Με την παραπάνω ρήση του Αλφρέ ντε Μισέ, μάλιστα, καθρεπτίζεται το χάσμα μεταξύ ατόμων που προσπαθούν απελπισμένα να κατανοήσουν το γύρω περιβάλον τους, αλλά και να αντιληφθούν τον ίδιο τους τον εαυτό…

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή, για να γίνουν πιο κατανοητά τα παραπάνω:

«Η γυναίκα του αεροπόρου»

Η ελευθερία και η ηθική έχουν όρια, η ανηθικότητα δεν έχει Αν δεν αγαπάς τον εαυτό σου δεν μπορείς να αγαπήσεις τους άλλους, αλλά αν αγαπάς μόνο τον εαυτό σου, μπορείς να αγαπήσεις τους

άλλους;

ΒΑΘΜΟΙ = 6

(«εν πλήρει συγχύσει αθώοι»)

ήρωας της ταινίας είναι ένας νεαρός φοιτητής που δουλεύει βραδινή βάρδια στο ταχυδρομείο και το πρωί μεταξύ ξύπνιου και ύπνου- καθόλου τυχαία…- προσπαθεί να κερδίσει την «αγαπημένη» του Αν, η οποία εμφανώς από την αρχή τον έχει «φτύσει», είναι προσκολλημένη σ΄ έναν αεροπόρο που πάει και της δηλώνει ότι θα την παρατήσει γιατί αγαπάει τη γυναίκα του, ο νεαρός ταχυδρόμος συνεχίζει να την κυνηγάει, αυτή να τον περιγελά, αυτός να την παρακολουθεί- μαζί με τον αεροπόρο-, να γνωρίζει μια άλλη πιτσιρίκα από την οποία όμως και πάλι θα φάει «χυλόπιτα», και πάει λέγοντας …

Ένα ερωτικό γαϊτανάκι, που από την πολλή τρεχάλα ζαλίζεται και δεν μπορεί να δει το «ερωτικό αντικείμενο» που κυνηγάει. Η μόνη κερδισμένη είναι «η γυναίκα του αεροπόρου», που δεν εμφανίζεται ποτέ στην ταινία! Αυτή η απούσα ηρωίδα του τίτλου είναι το μόνο «διαλεκτικό», μη ιδεαλιστικό πρόσωπο, πάνω στο οποίο περιστρέφουν το «τίποτά» τους οι υπαρκτοί ήρωες. Και, ως εκ τούτου, πάνω στο «τίποτα» δεν μπορείς να σκεφτείς… τίποτα. Έτσι, απόλυτα και κραυγαλέα, οι ήρωες της ταινίας είναι κενοί. Και, ως κενοί, δεν μπορούν να σκεφτούν για τη δική τους ζωή. Γιατί; Απλούστατα, είναι αστοί, ρεπλίκες, που «επενδύουν» στο μυαλό των άλλων μόνο και μόνο γιατί δεν έχουν δικό τους μυαλό.

Αν σκεφτείς ότι σε αυτό το απόλυτο συμπέρασμα καταλήγει ένας χριστιανός και ηθικολόγος δημιουργός σαν τον Ερίκ Ρομέρ, που εκ πεποιθήσεως πρέπει να είναι αισιόδοξος, τα πράγματα δεν είναι καθόλου αγνά και αθώα γύρω μας. Πώς θα μπορούσε, άλλωστε, να είναι διαφορετικά αφού η τύχη της ζωής στον πλανήτη Γη στηρίζεται πάνω στην ανθρώπινη φύση- και ψυχή…- που κάθε άλλο παρά αθώα και αγνή είναι… Υπάρχει, όμως και η «ιδεαλιστική διαλεκτική», η ηθική στάση ζωής στη γύρω σου ανηθικότητα. Αυτή χαρακτηρίζει, ουσιαστικά, όλο το έργο του Ερίκ Ρομέρ κι είναι αυτή που του δίνει δύναμη να γυρίζει, ακόμα, ταινίες κι ας είναι, ήδη, 87 χρόνων! Ο χρόνος, πάντως, μπορεί να μην καταβάλλει τον Ερίκ Ρομέρ, αλλά φαίνεται πάνω στη σημερινή ταινία του…