«Οι ιδεαλιστέςτου ΄60 δεν αλλάξαμε τις ΗΠΑ…»

«Πάντα πίστευα ότι το παιχνίδι στη ζωή είναι να παραμένεις ενδιαφέρων απέναντι στον εαυτό σου. Αν όλοι κάνουν το ίδιο πράγμα, εσύ να κολυμπάς κόντρα στο ρεύμα», λέει ο Αρτ Γκαρφάνκελ. Ο διάσημος τραγουδοποιός, που μαζί με τον Πολ Σάιμον εξήψαν τη φαντασία εκατομμυρίων νέων σε όλο τον κόσμο από το ΄70 και μετά (το «Βridge Οver Τroubled Water» υπήρξε για δώδεκα χρόνια το άλμπουμ με τις περισσότερες πωλήσεις στη μουσική ιστορία), πάτησε τα 65, συνεχίζει όμως να ηχογραφεί. Το 2007 κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Some Εnchanted Εvening». «Ο Πολ (Σάιμον)

κι εγώ στην εφηβεία μας ήμασταν λίγο σαν τη μύγα μες στο γάλα. Στον κόσμο του ροκ εν ρολ θεωρούμασταν οι μορφωμένοι, οι εγκεφαλικοί, οι διαφορετικοί. Αλλά μου άρεσε.

Χαρτογραφήσαμε ένα νέο έδαφος. Και παντρέψαμε δύο πολύ διαφορετικά στοιχεία: μια ποιητική αίσθηση γραφής και μια ικανότητα να κάνουμε δίσκους που ξεσήκωναν με τον ρυθμό τους. Είναι δυνατός συνδυασμός», λέει σε συνέντευξή του στη «Sunday Τelegraph».

Ο Γκαρφάνκελ σπούδασε μαθηματικά και αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. «Νιώθω περισσότερο σαν ένας αναγνώστης, ένας διανοούμενος, ένας δάσκαλος του σχολείου, παρά σόουμαν. Νιώθω παράλληλα όμως ότι το να τραγουδάω είναι κάτι φυσικό για μένα. Είναι ο προορισμός μου στη ζωή».

Παρά το γεγονός ότι είναι δισεκατομμυριούχος, ο Αρτ Γκαρφάνκελ λοιδορεί τη θεοποίηση του χρήματος. «Η δεκαετία του ΄60 ήταν ακόμη καλύτερη από όσο έδειχνε», λέει. «Κανείς δεν το έχει συλλάβει επαρκώς ακόμα. Η ζωή είναι δική σου και είναι δικαίωμά σου να είσαι ευτυχισμένος. Κοίτα μέσα σου, αναζήτησε την εσωτερική σου πλευρά. Μόνο να μην πληγώσεις κανέναν- δεν υπάρχουν άλλοι κανόνες. Η τραγωδία είναι ότι εμείς οι ιδεαλιστές του ΄60 δεν καταφέραμε ποτέ να μετατρέψουμε τον ωραίο τρόπο που σκεφτόμασταν σε νόμο, σε μία πραγματική αλλαγή πλεύσης στην Αμερική. Η Αμερική διατηρεί πάντα το ίδιο σύστημα αξιών: 100 δολάρια είναι δυο φορές καλύτερα από 50 δολάρια». Ο ίδιος νιώθει ότι άργησε να μεγαλώσει. Και ότι στην ουσία παραμένει παιδί. «Αυτή είναι η Αμερική», λέει. «Έχουμε τόσες σειρήνες. Είναι εύκολο να μη μεγαλώσεις στην Αμερική. Ούτως ή άλλως, όμως, το κυνήγι μιας όμορφης φωνητικής μελωδίας δεν έχει ηλικία. Και το έκανα όλη μου τη ζωή. Τίποτα δεν άλλαξε. Είμαι πάντα ένα παιδί που έχει την αίσθηση της ομορφιάς και προσπαθεί να τη συναντήσει».