Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Προσεχώς… Βουλγάρες

Αγαπητή κ. Φοίβη Αθηναίου Σας στέλνω αυτό για την αγαπημένη μας στήλη (Έτος 2007, Ιούνιος)

Εγώ: Γεια σας. Θέλω να βάλω μια αγγελία στην εφημερίδα σας. Πόσο είμαι; Ετών σαράντα έξι και αναλαμβάνω φροντίδα παιδιών πάνω από πέντε ετών. Όχι, δεν έχω υποχρεώσεις.

Ευχαριστώ, χαίρετε.

(Ύστερα από δύο εβδομάδες)

Πρώτο τηλεφώνημα: Εσείς βάλατε αγγελία να κρατάτε παιδιά;- Μάλιστα.- Τι εθνικότητος είστε; – Ελληνικής.- Όχι, ευχαριστώ…

Δεύτερο τηλεφώνημα: Γεια σας.- Γεια σας.- Έχω δύο παιδιά, ηλικίας πέντε και επτά.- Να σας ζήσουν.- Τι; Ελληνίδα είστε;- Μάλιστα… (τουττουτ- τουτ- τουτ).

Για να μην τρώμε χώρο, όγδοο τηλεφώνημα: Γεια σας μαντάμ.- Γει-α σου!- Α, ωραία…- Τι εθνικότητος είστε;- Βολγαρία.- Παιδιά δικά σας έχετε;- Μεγκάλα. Παντρεμένοι. Σόφια.Μπορούμε να τα πούμε από κοντά;

Σε 20΄, στο σπίτι μου: (Αυτή:) Α, εσείς είστε;Καλημέρα.- Δεν πειράζει που ήρθα με τη ρόμπα και τα ρόλεϊ; Πώς σε λένε;- Όλια.- Λοιπόν Όλια… (σαν να σκέπτεται λίγο)… Για μίλα μου…Τι θέλετε να σας πω, κυρία μου;- Καλά, δεν είσαι Βουλγάρα;- Όχι. Ελληνίδα είμαι. Είσαι βλαμμένη. Άι σιχτίρ!

(Ύστερα από μισή ώρα, εγώ στην Επιθεώρηση Εργασίας:)

– Μα, θα μου πείτε γιατί δεν πρέπει να είμαι Ελληνίδα στον τόπο μου για να εργαστώ;Πρώτον, ηρεμήστε. Δεν λέω ότι έχετε άδικο.

Είναι απλό, καλή μου.- Έτσι λέτε; Ζητούν ξένες.Όταν τις προσλάβουν, κρατούν την «πράσινη κάρτα» παραμονής τους στη χώρα μας και έτσι αυτές δεν μπορούν να παραπονεθούν ούτε ότι τους δίνουν μισό μισθό ούτε ότι δεν τους βάζουν ένσημα και ένα σωρό άλλα. (Εγώ, σε απόγνωση:). Σκέφτομαι…- Τι σκέφτεστε;- Στο τέλος θα μας ζητηθεί να γίνουμε Ρωμαίοι εκατόνταρχοι για να βρούμε δουλειά (ξεσπώ σε σπαρακτικό κλάμα). Τι θα κάνω; Μου λέτε;

Με εκτίμηση Νανά Κακκαβά Κ αι να φανταστείτε ότι οι μισοί από αυτούς που σας απέκλεισαν θα διαμαρτύρο νται κιόλας γιατί «μας παίρνουν τις δουλειές οι ξένοι». Σα δε ντρέπονται, λέω ΄γώ!


Η κάρτα ήταν… για τα μάτια

Μια ιστορία καθημερινής τρέλας, όπως μας την διηγήθηκαν- για να παρηγορηθεί και η κυρία Κακαβά (βλ. επιστολή παραπλεύρως). Ο κύριος Μ. φεύγει από τη δουλειά του και βρίσκει το παρκαρισμένο αυτοκίνητό του με σπασμένο τον έναν καθρέφτη (ολόκληρο, όχι μόνο το τζάμι). Ταυτόχρονα βλέπει τα κομμάτια σεμνά τοποθετημένα στο καπό και μια επαγγελματική κάρτα (Αγγ. Ξ.) στερεωμένη στον υαλοκαθαριστήρα.

«Ευτυχώς, ακόμη υπάρχουν άνθρωποι», σκέφτηκε. Αμ δε! Παίρνει το υπογραμμισμένο κινητό στην κάρτα, ρωτάει αν μιλάει με τον Αγγ. Ξ. και του λένε πως όχι, ο κ. Ξ. έχει φύγει από την εταιρεία εδώ και ενάμιση χρόνο, αλλά του δίνουν το πραγματικό του κινητό. Τηλεφωνεί ξανά ο κ. Μ. και πράγματι, αυτήν τη φορά βγαίνει ο κ. Ξ., ο οποίος όμως μένει εμβρόντητος διότι ποτέ δεν άφησε την επαγγελματική του κάρτα στο παρμπρίζ του Μ., πολύ περισσότερο που δεν χρησιμοποιεί πια αυτή την κάρτα αφού άλλαξε δουλειά. Ξαναπαίρνει ο Μ. την εταιρεία, εξηγεί τι συνέβη, ρωτάει μήπως κάποιος από την εταιρεία χρησιμοποίησε την παλιά κάρτα του Ξ. Όμως όχι… Είμαστε μόνο πέντε -του απαντούν- δεν πηγαίνουμε ποτέ στην περιοχή που ήσαστε, δεν αφήσαμε ποτέ τέτοια κάρτα!

Άρα; Άρα, μόνο ένα σενάριο μένει: κάποιοι είδανε το μουλάρι (ζητούμε συγγνώμη από το μουλάρι για το οποίο μιλάει ο κ. Κουρετζής στην άλλη επιστολή, παραπλεύρως) που έσπασε τον καθρέφτη και του είπαν «άσε του ανθρώπου ένα τηλέφωνο να σε βρει». Οπότε αυτός άφησε μια ξένη κάρτα που είχε στο πορτοφόλι του. Η αποκτήνωση πια έχει ξεφύγει από κάθε όριο…

Φοίβη
Μουλαρίσια λύπη

Αγαπητή Φοίβη, χαίρε.

Είδα σήμερα σε διάφορες εφημερίδες το βλέμμα του μουλαριού που το έσερναν μέσα στο λιοπύρι οι υλοτόμοι που έχουν αρχίσει το έργο των κορμοπλεγμάτων στην Πάρνηθα, φορτωμένο με κορμούς καμένων δέντρων.

Βαθιά συγκίνηση με κυρίευσε.

Το συμπαθές τετράποδο σήκωνε κι αυτό υπομονετικά το φορτίο του. Το βλέμμα του είχε συγκρατημένο θυμό, αλλά αξιοπρέπεια και σοβαρότητα. Διέκρινες την υπευθυνότητα με την οποία εκτελούσε την υπηρεσία που του είχαν αναθέσει. Το βλέμμα του ανέδιδε τη συναίσθηση που είχε για τη σοβαρότητα της κατάστασης.

Χωρίς να μπορεί να κάνει δηλώσεις, εκδήλωνε τη μουλαρίσια λύπη του γι΄ αυτά που έβλεπε. Είναι αξιοθαύμαστο που ανατρέφονται τέτοια μουλάρια.

Άλλη μια φορά αναρωτήθηκα γιατί έχουν ταυτίσει αυτό το συμπαθές ζώο με την αγένεια και την αναισθησία.

Βλέπω το βλέμμα του και του ζητώ συγγνώμη. Με τις ευχές μου για ένα δροσερό και άκαυτο υπόλοιπο καλοκαιριού.

Λάκης Κουρετζής Κηφισιά, 31-7-2007 Είμαστε, γενικώς, μουλάρια. Κ αλό καλοκαίρι και καλή (γαϊδουρινή) υπομονή.