«Αισθάνομαι στο πετσί μου τη βαρβαρότητα»

ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ,
ΒΑΣΙΚΟ ΣΤΕΛΕΧΟΣ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ
ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΚΥΠΡΟΥ, Η ΣΤΕΛΑ
ΦΥΡΟΓΕΝΗ, ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ
ΜΕ ΤΑΛΑΝΤΟ ΚΑΙ ΜΕΓΕΘΟΣ,
ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΤΗΣ ΕΠΩΝΥΜΟ
ΡΟΛΟ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ: ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ
ΣΤΗΝ «ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΕΝ ΤΑΥΡΟΙΣ»
Δ εν συνδέεται με τόπους. Πειραιώτης ο πατέρας, Ηπειρώτισσα η μάνα, μετανάστες στη Γερμανία, στη Γερμανία γεννήθηκε, στη Θεσσαλονίκη εγκαταστάθηκαν όταν ήταν μωράκι, εκεί μεγάλωσε, εκεί, στην Τριανδρία, ανακάλυψε το θέατρο μέσα από ερασιτεχνικές ομάδες, στην Αθήνα κατέβηκε για να το σπουδάσει- απόφοιτος 1992 της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου-, στο Εθνικό ντεμπουτάρισε στον «Φον Δημητράκη» του Ψαθά και εκεί δούλεψε για τρία χρόνια, στην Κύπρο βρέθηκε το 1995 ακολουθώντας ένα της έρωτα.

«Δεν υπάρχει τόπος που να μπορώ να τον αποκαλέσω “ιδιαίτερη πατρίδα”» λέει η Στέλα Φυρογένη. «Το πατρικό μου είναι στη Θεσσαλονίκη, κάποιοι συγγενείς μου στην Ήπειρο, κάποιοι στον Πειραιά, οι φίλοι μου διάσπαρτοι παντού… Δεν υπάρχει τόπος που να νοσταλγώ». Το περίεργο είναι ότι στην Κύπρο στέριωσε. Και δεν θέλει να την αλλάξει. Στέλεχος βασικό του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου εδώ και δώδεκα χρόνια, με την αξία τηςηθοποιός με ευρύ- τατες δυνατότητες- ήταν που αναδείχτηκε σε πρωταγωνίστρια. Και φέτος κάνει τον πρώτο επώνυμο ρόλο της σε τραγωδία στην Επίδαυρο: Ιφιγένεια στην «Ιφιγένεια εν Ταύροις» του Ευριπίδη που ο ΘΟΚ ανέβασε σε μετάφραση Κ. Χ. Μύρη, σκηνοθεσία Γιάννη Μαργαρίτη και με Ορέστη τον Νεοκλή Νεοκλέους, Πυλάδη τον Αχιλλέα Γραμματικόπουλο, Θόαντα τον Αντώνη Κατσαρή.

Μια αίσθηση ελευθερίας- κάτι το ανυπότακτο- αποπνέει η Στέλα Φυρογένη. Μιλάει ελεύθερα, εκφράζεται ελεύθερα, κινείται ελεύθερα, αυτοσαρκάζεται…Την πρόσεξα για πρώτη φορά στον επώνυμο ρόλο στη «Σιωπηλή γυναίκα» του Μπεν Τζόνσον- ένα ελισαβετιανό αγόρι που στο έργο έχει μεταμφιεστεί σε γυναίκα. Αν και ο ρόλος δεν ήταν μεγάλος, δεν έπειθε απλώς. «Έγρα φε». Στη Θεσσαλονίκη όταν την είδα αργότερα, με τον ΘΟΚ, στο θέαμα Μπρεχτ «Περί έρωτος και άλλων τινών» όπου ξεδίπλωνε και το δεύτερο μεγάλο τάλαντό της, το τραγούδι- μέχρι πρόσφατα, παράλληλα με το θέατρο, τραγουδούσε και σε μουσικό στέκι στη Λευκωσία-, με κατέκτησε πλήρως. Όπου κι αν την έχω δει έκτοτε δείχνει ότι κάτι «βράζει» μέσα της. «Το μεγαλύτερο ταλέντο μου είναι να πείθω τους άλλους πως έχω ταλέντο μεγαλύτερο απ΄ όσο πραγματικά έχω» μου έλεγε γελώντας, με διάθεση αντισυμβατική, ανατρεπτική, όταν καβάλησε τη μηχανή για να την πετάξω μέχρι το «Σπίτι της Κύπρου» όπου έδιναν την αθηναϊκή συνέντευξη Τύπου για τις παραστάσεις της Επιδαύρου.

Ειδωθήκαμε νωρίτερα, πρωίπρωί, στο καφέ του ξενοδοχείου της. «Δεν μου αρέσει να δίνω συνεντεύξεις» ήταν το πρώτο που μου είπε- άβαφη, εννοείται, παρά τον φωτογράφο που περίμενε.

Το θέατρο το ανακάλυψε «κατά λάθος». «Μεγάλωσα σε μία οικογένεια που το “μότο” της ήταν λίγο μίζερο: “Σκύψε το κεφάλι και δες τι θα κάνεις στη ζωή σου”. Νόμιζα ότι οι καλλιτέχνες, οι συγγραφείς γεννιόντουσαν κάτω από ένα συγκεκριμένο άστρο. Και πως εμείς οι “κανονικοί” άνθρωποι δεν μπορούμε να τα κάνουμε “αυτά τα πράγματα”. Εγώ πάντα έχασκα με οτιδήποτε είχε να κάνει με την τέχνη αλλά πίστευα ότι είναι πολύ μακριά από μένα. Κάποια στιγμή είδα κάτι πιτσιρικάδες φίλους μου να κάνουν θέατρο, ερασιτεχνικά. Και λέω: “Να που γίνεται, ρε παιδί μου. Μπορούμε κι εμείς!”. Το ίδιο έγινε και με το τραγούδι. Που, στην αρχή, βιοποριστικά περισσότερο το αντιμετώπισα». Κορυφαία στους «Επτά επί Θήβας», Αντιγόνη στις «Φοίνισσες», Ισμήνη στην «Αντιγόνη», Κορυφαία στις «Εκκλησιάζουσες» μέχρι τώρα, πρωτοκάνει επώνυμο ρόλο στο αρχαίο δράμα.

Ξένη σε ξένο τόπο- μία μέτοικος- είναι η Ιφιγένεια στην Ταυρίδα.Που μοιάζει να έχει εγκλιματιστεί αλλά τελικά αποδεικνύεται πόσο θέλει να επιστρέψει στην πατρίδα της.Ταυτιστήκατε καθόλου μαζί της;

«Ξένη έχω αισθανθεί πολλές φορές- και στη Θεσσαλονίκη, και στην Αθήνα, και στην Κύπρο. Αλλά από την Κύπρο δεν θέλω να φύγω.

Εκεί είναι και η διαφορά μας με την Ιφιγένεια». Κατά τον Ευριπίδη η Ιφιγένεια ζει σε μία χώρα βαρβάρων.Πώς αντιλαμβάνεστε την έννοια της βαρβαρότητας;

«Στο έργο συνδέεται με την καλή πίστη, με την αφέλεια, με μια πιο πρωτόγονη αίσθηση των πραγμάτων. Κάθε ξένος που έρχεται και που είναι το καινούργιο, του κόβουν το κεφάλι. Άρα επιλέγουν τη βαρβαρότητά τους. Τη βαρβαρότητα τη δική μας την αισθάνομαι διαρκώς στο πετσί μου. Από τις ειδήσεις στην τηλεόραση και την τρομολαγνεία μέχρι τον οδηγό που τον βλέπω μπροστά μου να ανοίγει το παράθυρο και να πετάει έξω τα σκουπίδια του». Το θέμα «οικογένεια,παιδί…» το σκέφτεστε;

«Ποτέ δεν ήμουν το κορίτσι που σκεφτόταν “α, να μεγαλώσω, να παντρευτώ, να κάνω παιδιά…”. Ίσως γιατί είχα δύσκολα παιδικά χρόνια. Και δεν είχα θετικές καταβολές ώστε να προβάλω αυτή την εικόνα στο δικό μου μέλλον και να θέλω να την πραγματοποιήσω. “Άκληρος και ορφανός ο κλήρος της ζωής μου”, λέει η Ιφιγένεια…».

info

«Ιφιγένεια εν Ταύροις» από τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου στην Επίδαυρο (τηλ.
210 3272000, www.
hellenicfestival. gr) απόψε στις 21.00. Εισιτήρια:
50, 40, 30, 20, (μειωμένο) 10 ευρώ.