Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Να το κάψουν το πελεκούδι; Να το κάψουν!

Κάποιοι σ΄ αυτόν τον τόπο τον μικρό, τον μέγα, είναι πιο ίσοι από τους άλλους. Ειδικά αν είναι «δικά μας παιδιά» και έχουν μέσο στο συμβούλιο των «σοφών» της αρχαιολογίας και στους γραμματείς και φαρισαίους του εκ-Πολιτισμού μας.

Γι΄ αυτούς, τους πιο ίσους, όλα μπορούν να γίνουν. Και κυρίως να αξιοποιηθούν αρκούντως αρχαιότητες και προστατευόμενοι τόποι, να σαρωθούν και να έρθουν να δείξουν τα ρουστικάκια μέσα σε φιόγκους, γιρλάντες και άλλα «αναδειχτικά».

Ποιος πήγε και απέκλεισε τους πιο ίσους αυτούς από αρχαιολογικούς χώρους, όπως το Παλαμήδι του Ναυπλίου; Ε; Ποιος;

Και γιατί δεν μπορούμε να στήσουμε έναν γάμο στο υστεροβυζαντινό μνημείο, να έρθει να αναδειχθεί η εξέλιξη, η ανάπτυξη του τόπου, η αρχοντιά και ο εκ-πολιτισμός μας;

Έτσι σκέφτηκαν και οι «σοφοί» του Αρχαιολογικού Συμβουλίου και οι γραμματείς και φαρισαίοι. Και έδωσαν τον ναΐσκο του Αγίου Ανδρέα σε κάποιους πιο ίσους, όπως η κόρη βουλευτού Αργολίδος, να έρθει να το αναδείξει το ρουστικάκι.

Τι κι αν υποφέρει το αρχαίο και γι΄ αυτό έπαψε να παραχωρείται από το 2001. Στα «δικά μας παιδιά», τα πιο ίσα, δεν λέμε τέτοιες δικαιολογίες. Το παραδίδουμε κι ας καεί το πελεκούδι (σσσσσ, τι λέμε μέρες επικίνδυνες για πυρκαγιέςκαι ακούει και ο κύριος Πολύδωρας που είναι στα λόγια γρήγορας).


«Κοσμοϊστορικά… φρούτα»

Αγαπητή Φοίβη, Δεν ξέρω αν βρίσκεσαι σε διακοπές, αλλά και όταν επιστρέψεις θα έχεις φαντάζομαι ανάγκη από λίγη- ακόμη- διασκέδαση. Γι΄ αυτό σου εσωκλείω το πρόγραμμα της ημερίδας για την Αγροφυλακή που πραγματοποιήθηκε πριν από λίγο καιρό στην Άμφισσα. Αλήθεια, τι δεν θα έδινα για να παρακολουθήσω την, βαθυστόχαστη φαντάζομαι, κήρυξη των εργασιών της… κοσμοϊστορικής ημερίδας του αρχιπραίτωρος υπουργού, την ίδια ώρα που η Πάρνηθα γινόταν στάχτη.

Τι δεν θα έδινα επίσης για να ακούσω την εισήγηση της Ζέττας Μακρή για τον «διεθνή ρόλο της Αγροφυλακής ως υπηρεσίας αστυνόμευσης των αγροτικών κτημάτων και οικολογικού επόπτη». Πώς είπες; Οι… σιτεμένοι αυτοί αγροφύλακες που προσλαμβάνονται θα είναι «οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας»; Υπερβολές. Απλά θα είναι οι καλύτεροι… πρεφαδόροι των ανά την επικράτεια καφενέδων, «αστυνομεύοντας» όχι τα χέρσα χωράφια αλλά τους κατοίκους της υπαίθρου, όπως τα αλήστου μνήμης εκείνα ΜΕΑ και ΤΕΑ που θα τα έχεις ελπίζω ακουστά.

Δεν ξέρω αν σε διασκέδασα τούτες τις μέρες των καθημερινών παθημάτων. Πάντως όλη αυτή η υπόθεση των αγροφυλάκων θα γινόταν μια τρανταχτή θεατρική επιθεώρηση. Κρίμα που δεν ζει ο αξέχαστος Κώστας Χατζηχρήστος…

Καλό καλοκαίρι, Χρήστος Παπ.

Εννοείτε τον ίδιο, αγαπητέ Χρήστο, που σε άρθρο το 2003 υπό τον βαρύγδουπο τίτλο «Σπονδή βολεμένων» μιλούσε για «αριστερίστικα φρούτα, μουτζαχεντίν και ταλιμπάν, που δεν μεταμελήθηκαν ποτέ, αλλά με καμουφλάζ προσπαθούν ακόμη να μετατρέψουν την Ελλάδα σε Σοβιετία»; Που σημείωνε στο παραλήρημα: «Τ ο πρόβλημα είναι οι βολεμένοι. Ένας ολόκληρος στρατός. Φανατικοί, μισαλλόδοξοι. Με τον δικό τους ορισμό περί δημοκρατίας. Που περιέχει όλα τα αριστερά και αριστερίστικα φρούτα. Δεν έχει αποκαθηλωθεί ούτε ο Σ τάλιν. Α ναδιάταξη γίνεται κατά καιρούς στο εικονο στάσι των διεθνών και ΄΄εθνικών΄΄ αγίων και μαρτύρων της Αριστεράς».


«Να φαίνεται η πληγή»

Αγαπητή κ. Φοίβη, Όσο μεγαλώνω, διαπιστώνω ότι ο κόσμος γύρω είναι σκληρός. Όση ευαισθησία και κατανόηση κι αν δείξεις, ένα τόσο δα ευχαριστώ δεν ακούς. Η αχαριστία βγήκε από το υποσυνείδητο και δείχνεται όλο και πιο φανερά. Η λέξη «συγγνώμη» είναι η χειρότερη επινόηση των ανθρώπων, γιατί ό,τι κι αν κάνουν σου το κοτσάρουν, λες και όλα διορθώνονται έτσι απλά, με μία λέξη.

Παίρνει πολύ καιρό- χρόνια- να αποκτήσεις εμπιστοσύνη και δεν χρειάζεται παρά μία μόνο υποψία για να τη χάσεις. Στην πάλη των δύο δυνάμεων- καλού και κακού- δεν νικά πάντα το καλό, όπως στα παραμύθια και στις χολιγουντιανές ταινίες. Δυστυχώς, όσο κι αν θες κάτι πάρα πολύ, το Σύμπαν δεν συνωμοτεί για να γίνει πραγματικότητα.

Είναι τόσο δύσκολο πια να γνωρίσεις καινούργιους ανθρώπους για να επικοινωνήσεις και να συνεννοηθείς, γιατί όλοι κλείνονται στον εαυτό τους. Ό,τι κι αν κάνεις, σε κάθε περίπτωση πρέπει να λογοδοτείς, εκτός κι αν είσαι παιδί ή διάσημος. Όσα πτυχία και πιστοποιητικά κι αν αποκτήσεις, αυτό που τελικά χρειάζεται είναι ένα απολυτήριο Λυκείου. Στον αγώνα σου για επιβίωση, αξίωση, εξέλιξη, δικαίωση, είσαι μόνος και κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει.

Καθώς μεγαλώνω, ρίχνω τα μούτρα μου, ξανασηκώνομαι και ωριμάζω. Όλοι και όλα είναι πιο δύσκολα, πιο πολύπλοκα και πιο απλησίαστα.

Κάτι σαν συμβουλή προς όλους τους ονειροπόλους που νομίζουν πως οι άνθρωποι και ο κόσμος είναι ρόδινα, απλά και εύκολα…

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία, Αθηνά Πανταζή, Ιωάννινα Δεν έχω παρά να σας αφιερώσω λίγους στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου, αγαπητή Ιωάννα, να έχετε συντροφιά και παρηγοριά: «Κι ήρθα ν΄ ακούσω τις φωνές που φύλαγες στο στρώμα/ Τ η νύχτα που μου παίξανε στα ζάρια το κορμί,/ Ήρθα ν΄ ακούσω τις φωνές μα εσύ κοιμάσαι ακόμα/ Με το χεράκι ξέσκεπο να φαίνεται η πληγή…».