Δίκτυο

Ο Γιώργος ήταν καλός

Μπορεί να μην έσπευσαν τα πλήθη να δουν τον Τζορτζ Μάικλ στη συναυλία του- το μισό Στάδιο ήταν άδειο- αλλά ο Τζορτζ ( ο «Γιώργος-Γιώργος» που φώναζε ο κόσμος) έκανε το καλύτερο για το κοινό του. Είπε τις επιτυχίες, χόρεψε, ίδρωσε- και δεν μπορείς να πεις πως ήταν και στην καλύτερη συναυλιακή φόρμα, αλλά δεν σε άφηνε να το δεις αν δεν πρόσεχες τα κοψίματα ανάμεσα στα τραγούδια για να πάρει ανάσα. Τα βιντεοκλίπ και οι οθόνες δούλεψαν άψογα, τα μπαρ άθλιααγώνας σκληρός για ένα μπουκάλι νερό και οι γνωστές μάταιες ουρές με τον κόσμο να περιμένει να δροσιστεί. Ευτυχώς που είχε φυσήξει. Ο Τζορτζ-Γιώργος έκανε το πολιτικό του σχόλιο με τον Shoot the Dog και έναν φουσκωτό Μπους, ήταν σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας (δύο ώρες, με ένα 20λεπτο διάλειμμα στη μέση) σε επαφή με τους θαυμαστές του, πολύ χαρούμενος- όπως είπε- που και η οικογένειά του παρακολουθούσε από ένα κουβούκλιο του Σταδίου και ένιωσε πολύ ωραία καθώς βρέθηκε «πρώτη φορά, σε ένα μέρος όπου λένε σωστά το όνομά μου». Αφιέρωσε στον αγαπημένο του, πέρασε και από την εποχή της νοσταλγίας (μεγάλος ενθουσιασμός στο κοινό) και στα φάνκι 90΄s- οι μπαλάντες δεν ήταν το δυνατό του σημείο- βγήκε και με την ελληνική σημαία στο τέλος με το Freedom, αποχαιρετώντας τον κόσμο που έχανε το τελευταίο τρένο και ξεκινούσε τον ποδαρόδρομο για την επιστροφή.


Βουλγαρίδου επάνοδος

Στην Ελλάδα, την πατρίδα της, έχει εμφανιστεί μόνο τέσσερις φορές μέχρι τώρα. Το 2001 έχει κάνει στη Λυρική Παμίνα στον «Μαγικό αυλό» και μία εξαίρετη Βιολέτα στην «Τραβιάτα» του Νίκου Πετρόπουλου. Το 2006, στη Θεσσαλονίκη, σε παράσταση της Όπερας Θεσσαλονίκης, μια συγκλονιστική Μιμή στην «Μποέμ»- ρόλο που την εκτόξευσε το 2001, όταν τον πρωτοτραγούδησε στο Φεστιβάλ του Μπρέγκεντς. Ενώ πριν από λίγες ημέρες έδωσε μια συναυλία στο Φεστιβάλ των Φιλίππων, στη γενέτειρά της Καβάλα, για την επέτειο των τριάντα χρόνων από τον θάνατο της Μαρίας Κάλλας- με μεγάλη επιτυχία διάβασα. Η σοπράνο Αλεξία Βουλγαρίδου που η διεθνής καριέρα της εξελίσσεται αλματωδώς- ήδη έχει τραγουδήσει («Μανόν») ακόμα και στη Σκάλα του Μιλάνου όπου σύντομα επανέρχεται για να κάνει «Μποέμ»μαθαίνω ότι ξαναγυρίζει στην Ελλάδα, για να συμμετάσχει στην πανηγυρική επετειακή συναυλία «Η νέα γενιά των Ελλήνων λυρικών τραγουδιστών για την Μαρία Κάλλας» του «Αthenaeum», στο Ηρώδειο, στις 16 Σεπτεμβρίου, ημέρα του θανάτου της μεγάλης Ελληνίδας. Έχω δει την Αλεξία Βουλγαρίδου. Και στην «Τραβιάτα» και στην «Μποέμ». Και έχω διαπιστώσει, ιδίοις όμμασι και ωσί, τις δυνατότητές της- ωραία εμφάνιση, μαγνητική σκηνική παρουσία, καλής ποιότητας φωνητικό μέταλλο, τεχνική, σπάνια υποκριτική, κάτι χέρια που μιλούν… Και ελπίζω πως η επόμενη εμφάνισή της στην πατρίδα της θα γίνει με τον ρόλο που της αξίζει, στον χώρο που της αξίζει, με τις συνθήκες που της αξίζουν. Το αξίζουμε.


Της Επιδαύρου

Η «επιδημία» εκδηλώσεων εκτός Φεστιβάλ- εκείνη που χτυπά το Ηρώδειο και το θέατρο της αρχαίας Επιδαύρου και οδήγησε τον πρόεδρο του Ελληνικού Φεστιβάλ να δηλώσει πως «τα μνημεία δεν είναι ταβέρνες για να νοικιάζονται»- χτύπησε και το μικρό θέατρο της Επιδαύρου. Δύο (εκτός Φεστιβάλ) αιτήματα έφθασαν στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο για το κομψό θεατράκι που χρήζει αναστήλωσης και που θα το «αναγκάσουν» να δέχεται επισκέπτες μέχρι και λίγες μόλις μέρες πριν ξεκινήσουν οι αναστηλωτικές εργασίες. Και εγκρίθηκαν. Τι κι αν οι αρμόδιοι που συντηρούν το μνημείο διατείνονται πως η επιπλέον χρήση θα βγει σε κακό; Όσοι θέλουν να «δικαιωθούν» με την ερμηνεία τους σε ένα αρχαίο θέατρο αποδεικνύονται ισχυρότεροι. Με αποτέλεσμα κάθε χρόνο οι εκδηλώσεις να ξεχειλώνουν και σε λίγο να καθιερωθεί η φράση που χρησιμοποιείται για τις περιπτώσεις που μια κατάσταση ξεφεύγει: «Έγινε της Επιδαύρου ή του Ηρωδείου»…