«Έμειναν» σαν σκοτωμένες χελώνες

Ήρθε κατά τις δέκα το βράδυ στο καφενείο ο Δήμου και με πήρε παράμερα: «Κύριε Καθηγητά- μου λέει εμπιστευτικάπρέπει για λόγους που αντιλαμβάνεστε, έστω και τυπικά, να παριστάνουμε τον στρατό. Παρακαλώ, επειδή κανείς δεν δέχεται, κάντε μου τη χάρη να φυλάξετε σκοπιά». Μου έδωσε ένα όπλο, το οποίο είχε το εξής αξιοπερίεργο: είχε σφηνώσει ο οπλοκαθαριστήρας, δεν έβγαινε και περίσσευε από την κάνη ο μισός, λες και ξεφύτρωνε μια βρακοζώνα! Μου έδωσε χαρτάκι «σύνθημα» και «παρασύνθημα». «Και πού θα φυλάξω σκοπιά;», του λέω. «Κάπου στο δασάκι», μου λέει «τυπικά». Σαν ηλίθιος πήγα σε μια μεριά, ακούμπησα σ΄ ένα δένδρο και προσπαθούσα να μην κοιμηθώ. Κατά τις δύο τα ξημερώματα, άρχισαν να έρχονται για ύπνο στο ρυάκι μεθυσμένοι οι «συνάδελφοι». Ευσυνείδητος σκοπός η αφεντιά μου πρότεινα το όπλο και φώναξα: «Τις εί;». «Ετσεβίτ», απάντησε χαχανίζοντας μια φωνή. «Προχώρει στο σύνθημα». «Ιωαννίδης». Έβαλα τα γέλια, πέταξα το όπλο και έπεσα κατάχαμα, δεν είχα χλαίνη να κοιμηθώ.

Το πρωί έπρεπε να εφοδιάσουμε τους στρατιώτες με οπλισμό. Όταν ανοίξαμε τα κιβώτια που έγραφαν απέξω «τυφέκια είκοσι» βρήκαμε μέσα πέντε τυφέκια και μεγάλες πέτρες και τσιμεντόπλακες. Οι ερίφηδες πατριώτες που μας είχαν «σώσει» είχαν πουλήσει και της Παναγιάς τα μάτια! Μικρό το κακό, θα πείτε. Ο αδελφός μου μού έλεγε πως στη Λάρισα, τα τεθωρακισμένα είτε δεν μπορούσαν να κουνηθούν από τον όρχο ή όσα βγήκαν «έμειναν» στη δημοσιά, σαν σκοτωμένες χελώνες. Φαίνεται πως τα καρμπυρατέρ είχαν φρακάρει από τη ζάχαρη που τους είχε ρίξει ο Παπαδόπουλος.

Σε πέντε μέρες που παρέδωσα τα στρατιωτικά μου είδη το όπλο μου επέμενε να ανθίζει με την καμαρωτή ουρά του οπλοκαθαριστήρα.

Προς δόξαν ιδεών, αξιών και ηχηρών παρομοίων.