ΔΥΣΑΝΕΞΙΑ ΣΤΗ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑ

Υπάρχουν και μυθιστορήματα μεζονέτες, φίλε Δημοσθένη Κούρτοβικ. Τα υλικά τους είναι καλά, μιλούν καλά, αλλά εντέλει δεν έχουν προσωπικότητα. Δεν είναι ότι οι συγγραφείς τους δεν έχουν ταλέντο ή δεν έχουν τίποτε να πουν. Είναι ότι αποφάσισαν κάποια στιγμή να προσαρμοστούν στις συνθήκες του «προοδευτικού φορμαλισμού», ενός είδους αισθητικής δεοντολογίας η οποία ενδεχομένως μπορεί να στηρίζει κοινωνικές πολιτικές αλλά κόβει τα πόδια στη δημιουργία. Διότι αν κρατάει ακόμη κάτι ζωντανή τη δύναμη της μυθιστορηματικής γραφής είναι η δυσανεξία που της προκαλεί η κάθε είδους αισθητική ή ιδεολογική δεοντολογία. Κι απ΄ αυτήν την άποψη χίλιες φορές «συντηρητικός» παρά «κονφορμιστής του σήμερα». Μπορεί να με πεις σνομπ ή οτιδήποτε, όμως έχει μεγαλύτερη πλάκα, σε διαβεβαιώ. Όσο για τους «ολοκληρωμένους δευτερεύοντες χαρακτήρες» ε, αυτά ας τα αφήσουμε για τα φροντιστήρια δημιουργικής γραφής. Δεν είναι για μας.