Νέοι δίσκοι

Στο κύμα των «ανεξάρτητων»

Μεγάλη σύγχυση. Και όποιος βρει την άκρη κερδίζει. Οι μισοί «κατεβάζουν» φύρδην μίγδην τραγούδια και στηρίζουν φανατικά τους (λέω τώρα) Δανούς Νephew, αλλά για τους Red Ηot Chilli Ρeppers δεν έχουν μάθει και τίποτε ιδιαίτερο. Και αυτό, τελικά, κακό απαραίτητα δεν είναι. Γιατί, δεν υπάρχουν διαδρομές χαραγμένες. Μπορεί κάποια στιγμή αργότερα, αφού έχεις εξαντλήσει τους Τhermals (λέω τώρα), να ανακαλύψεις έναν τρελά ψυχεδελικό ήχο από κάποιον παρανοϊκό παίκτη ονόματι Χέντριξ, Τζίμι Χέντριξ- και θα είναι πραγματικά σούπερ. Αν ρωτάτε εμένα, δεν υπάρχει παλιό και καινούργιο στη μουσική. Φόρεσε ό,τι σου αρέσει.

Μη ζαλίζω τον κόσμο, όμως. Τους Αrt Βrut μόλις άκουσα. Από Αγγλία. Νέοι, ωραίοι, φευγάτοι. Γι΄ αυτό το τελευταίο ευθύνεται κυρίως ο νεαρός Έντι Άργκος. Πρώην τροχονόμος και πολλά άλλα, υποκινητής συγκρούσεων, αιθεροβάμων, ονειροπόλος που βρήκε τον δρόμο του στη μουσική. Κάποια στιγμή συμβαίνει και αυτό. Πάνω σε ένα πανκποπ ντεσέν, τρέχουν οι Αrt Βrut, χορεύουν σαν να τους κυνηγάνε από πίσω φωνές από τους Βuzzcocks, τους Cramps, τουs Ρulp και τους Soft Cell. Αυτά ανακατεμένα με ένα κωμικό, ανατρεπτικό στοιχείο, πολύ καλά δεμένο στον σκελετό της μουσικής, είναι η μαγιά που αφήνουν να φουσκώσει. Από τα εργαστήρια Αrt Βrut στην κατανάλωση. Ο ήχος που θα ταίριαζε στις μεγάλες των πολιτικών εξαγγελίες. Με τη διαφορά πως, ενώ οι Αrt Βrut παίζουν τα δικά τους, μπορούν να σε κοιτάνε στα μάτια. Τo «Νag Νag Νag» «φορεμένο» με κουστούμι, γραβάτα και επιτηδευμένο χαμόγελο. Έτσι, πονηρά. Σαν να είμαστε μια ωραία οικογένεια. Να μη χανόμαστε, να βρισκόμαστε πού και πού. Στη μέση του τραγουδιού, ο 27χρονος ταραξίας σταματάει, φρενάρει και τα όργανα, και επιδίδεται σε μια ακατάσχετη πολυλογία για μια βασανιστική σχέση. Τι άλλο υπάρχει στην αρχή- ακόμη και στον indie (ανεξάρτητο) χώρο- από μια ραγισμένη καρδιά; Βρισκόμαστε, λοιπόν, στο δεύτερο άλμπουμ των Βρετανών, που πολλά οφείλει στην παραγωγή του Νταν Σουίφτ και στο ότι το γκρουπ ακόμη δεν έχει βολευτεί καλά κάπου συγκεκριμένα. Και κάποια πράγματα που σε άλλους μοιάζουν με ατέλειες και με κενά, στους Αrt Βrut δείχνουν σαν τα δυνατά τους σημεία. Μπερδεμένα πράγματα. Κράτησέ τα έτσι.


Από πού πάνε για αλλού…

Το ψάχνουν οι Calla. Από εκείνα τα μέρη που πέρασε ο Νικ Κέιβ, μήπως άφησε τίποτε πετραδάκια στον δρόμο ο Κοέν; Τι μυστήριο πράγμα και τούτο το ροκ, και πώς στο καλό το έκαναν οι Νational; Δεν το κάνουν έτσι οι Calla, αλλά αν και έρχονται από το Τέξας- μαθαίνω- και μένουν Νέα Υόρκη, έχουν μια ευρωπαϊκή υγρασία στα τραγούδια τους. Μου αρέσει που είναι λίγο σκοτεινοί, που σέρνουν τις κιθάρες σαν βαριά χαλιά στο πάτωμα, που ψιθυρίζουν για να τρομάξουν τα πνεύματα του δάσους (ναι ξέρω, ποιου δάσους;) και που το «Strenght in Νumbers» (Βeggars Βanquet) δεν είναι για βιαστικές ακροάσεις.

… και πώς ξαναγυρίζουν
Από τους Εditors δεν έχω εντυπωσιαστεί. Νομίζω ότι τις περισσότερες φορές ο βασιλιάς είναι γυμνός. Πρόκειται για βρετανική κιθαριστική ποπ που μεγαλοπιάνεται, ενώ θά ΄πρεπε να στρωθεί να γράψει τραγούδια. Πολλά κλισέ στο «Αn Εnd Ηas Α Start» (pias), πολύς χώρος για ξόδεμα, πολλά γεμίσματα με αναφορές Joy Division και αυτά πάνω-κάτω. Τους αγαπούν εκεί έξω. Οκέι. Τίποτε άλλο; Ναι. Ο Τομ Σμιθ- μπροστά- δεν έχει δείξει ακόμη τα χαρτιά του. Ή είναι δική μου εντύπωση.

… Αλλά οι Ζincs και το «Βlack Pompadour» (hitch hyke) είναι άλλη ιστορία. Είναι η μυστήρια πλευρά της ποπ. Εδώ, συμβαίνει το εξής: ο Τζέιμς Έλκινγκτον μάζεψε τα πράγματά του, πέταξε Λονδίνο-Σικάγο και μετέφρασε τον ροκ κώδικα των Ζinks σε ολοκληρωμένα τραγούδια, με ξεχωριστό χαρακτήρα, με ζάχαρη και σιρόπι, κάμποση ροκ μελαγχολία και βαθιές ανάσες. Το προτείνω για τις διακοπές, αλλά όχι όταν ετοιμάζεσαι να γυρίσεις- εκεί θα σου βγάλει το πονεμένο του α λα Τζόναθαν Ρίτσμαν στυλ του τροβαδούρου- αρκεί να θυμάται κανείς πως αυτοί οι «ριτσμανικοί» θα επιζήσουν της καταστροφής.


Έτοιμοι για…

● Την πιο δυνατή σύμπραξη για περιοδεία. Οι Αrcade Fire μαζί με τους LCD SΟundsystem. Όλα τα λεφτά.

● Το σάουντρακ της ταινίας «Τhe Ηottest State», όπου πρωταγωνιστεί ο Ίθαν Χοκ, και ακούγονται μουσικές από Cat Power, Βright Εyes, Έμιλου Χάρις. Βγαίνει στις 7 Αυγούστου.

● Το νέο των Social Distortion. Ο Μάικ Νες είπε πως «ψήνεται».

Get Ready.

● Το «Smokey Roll Down Τhunder Canyon». Δεν είναι εικαστικό έργο. Είναι το νέο του Ντέβεντρα Μπάνχαρτ.

● Τον Νοέμβριο για Αγγλία.

Ανακοίνωσαν ημερομηνίες δύο αγαπημένοι- ο Ράιαν Άνταμς και η Έιμι Γουάινχάουζ. ● Τη μουσική της σειράς «Νip Τuck». Σε κάθε επεισόδιο υποκλίνομαι σε αυτόν που την διαλέγει.