Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

«Παντού στάχτη, παντού φόνοι»

Αγαπητή κ. Φοίβη, Είναι βράδυ. Περασμένα μεσάνυχτα. Η ζέστη αφόρητη. Ο ύπνος δεν έρχεται με τίποτα. Ανοίγω ένα βιβλίο. «Πέφτω» επάνω στον Καβάφη. Πόσο ταιριάζει με την αποψινή περίπτωσή μου: «… Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται ή δεν μπορώ να τα βρω. Και καλύτερα ίσως να μη τα βρω. Ίσως το φως θα ΄ναι μια νέα τυραννία. Ποιος ξέρει τι καινούργια πράγματα θα δείξει…».

Με εκτίμηση, Βασ. Παλαμηδάς, Βόλος «Κ αμιά προκοπή. Παντού στάχτη. Παντού φόνοι. Κ άθε μέρα φέρνει μιαν άλλη μέρα και εξαντλείται βαθμηδόν η παρακαταθήκη των στιλβωτηρίων. Λίγοι γενναίοι ακόλουθοι ξεπετσώνουν τα μπράτσα τους και φορούν μεγάλες ομπρέλες μπρος σε καθρέφτες γαλακτερούς. Ένας κόλουρος επιμένει. Οι τρίχες της κεφαλής του απεδείχθησαν τετελεσμένα γεγονότα». Σε απάντηση από την «Υ ψικάμινο» του Α νδρέα Εμπειρίκου (και αφιέρωμα στην Πάρνηθα, τον Υ μηττό, το Πήλιο…).


Ανεξέλεγκτες νύχτες στην Παραλιακή

Κυρία Φοίβη μου, Το κείμενο έφτασε στο email μου και νομίζω πως θα σας ενδιέφερε. Χαιρετισμούς, Ιπποκράτης.

«Είχα την κακή, όπως αποδείχθηκε, ιδέα να πάω για καφέ σε γνωστό μαγαζί της Παραλιακής. Έφτασα στις 10 το βράδυ με δύο φίλες μου. Βρίσκουμε ένα τραπεζάκι. Επάνω βρισκόντουσαν ακόμη άδεια ποτήρια. Φωνάζουμε τον σερβιτόρο να μαζέψει. Έφυγε με την υπόσχεση πως “κάποιος” θα συμμαζέψει και θα έρθουν σύντομα για παραγγελία. Η ώρα περνούσε…

Και ύστερα από πολλά τάματα ήρθε σερβιτόρος.

Εγώ: Θα πάρουμε μια μπίρα τάδε…. μια μπίρα δείνα… και μια κρύα σοκολάτα.

Σερβιτόρος: Δεν σερβίρουμε σοκολάτα μετά τις 10… Υπάγεται στα ροφήματα!

Εγώ: Τότε, ένα μιλκ σέικ (βρίσκω απαράδεκτο τον εξαναγκασμό της παραγγελιάς μιλκ σέικ έναντι κρύας σοκολάτας, δυο παρομοίων ροφη μάτων που όμως διαφέρουν σημαντικά- πού αλλού;- στην τιμή!).

Κατά τις 11+++ χρειάστηκε να φωνάξω τον σερβιτόρο, που γύρναγε ψάχνοντας γιατί του περίσσεψαν δυο μπίρες και ένα μιλκ σέικ! Μαντέψτε την κατάσταση στο τραπέζι: 1) Οι δύο μπίρες σωστές μεν, χωρίς ποτήρια δε. 2) Το μιλκ σέικ μπήκε σε μικρό ποτήρι, άφησε το παγωτό κάπου στη διαδρομή και θύμιζε, ω ναι, μια – ζεστή- κρύα σοκολάτα. 3) Απουσίαζαν παντελώς συνοδευτικά τύπου φιστικιών, αλλά εδώ δεν είχαμε ποτήρια. 4) Το καλύτερο: τα πιωμένα βρισκόντουσαν ακόμα στη θέση τους!

Η συνεχεία επιφύλασσε τη μεγαλύτερη έκπληξη της βραδιάς. Κοιτάζω την απόδειξη και τι να δω: 8 ευρώ + 8 ευρώ + 7 ευρώ. Λέω, “δεν μπορεί, λάθος κάνανε», και σπεύδω να φωνάξω το παλικάρι (πριν έρθει βεβαιώθηκα από τον κατάλογο που πήρα από διπλανό τραπέζι πως οι μπίρες κόστιζαν 6 ευρώ + 5 ευρώ).

“Έχει γίνει κάποιο λάθος. Έλεγξα τις τιμές του κατάλογου και αναφέρει 5 ευρώ + 6 ευρώ, ενώ στην απόδειξη 8 ευρώ + 8 ευρώ» λέω.

Και μου λέει το θεϊκό: “Οι τιμές που είδατε ισχύουν από τις 10 και πριν. Από τις 10 και μετά το μαγαζί υπάγεται στο διπλανό Βar-Club, ο τιμοκατάλογος αλλάζει και γίνεται αυτός που θα δείτε αν γυρίσετε τον κανονικό ανάποδα”.

Δεν ήμουν, πλέον, ψύχραιμος: “Μεγάλε, 1ον τον κατάλογο τον πήρα μόνος, δεν μου τον έφερες εσύ. 2ον Δεν είμαι υποχρεωμένος να μυρίσω τα νύχια μου ούτε να τον ψαχουλέψω για να ανακαλύψω τα μυστικά του. 3ον Ήξερες να μου πεις ότι δεν σερβίρεις κρύα σοκολάτα, αλλά δεν ήξερες να με προειδοποιήσεις ότι αλλάζει η κοστολόγηση. 4ον Ακόμα και αν προσπεράσω τη χάλια εξυπηρέτηση, πού στο διάολο είναι η μουσική του club γιατί εγώ δεν ακούω τίποταααααααα;”.

Δεν φταίει αυτός αλλά τα αφεντικά του. Έτσι, αποφάσισα να πληρώσω και μετά να αναφέρω το περιστατικό (στο “bo”) σε όσο περισσότερους μπορώ μήπως και βάλουν μυαλό μερικοί μερικοί…».

Πάλι καλά που δεν του ζήτησαν να τους γράψει κανένα οικοπεδάκι, αγαπητέ Ιπποκράτη. Γ ιατί τα παραλιακά μαγαζιά είναι σαν να σου κάνουν και χάρη που πληρώνεις μόνον τόσα… πολλά. Α ν σ΄ αρέσει, σου λένε οι νονοί και βαφτισιμιοί της Παραλιακής . Τ ους οποίους κανείς δεν ελέγχει (για ευνόητους λόγους, άραγε;).


Αεροστεγείς συσκευασίες

Αγαπητή Φοίβη, Δεν μου προξενεί καμία εντύπωση το «μπάχαλο» που επικρατεί στο Εθνικό Σύστημα Υγείας από την εποχή που ανέλαβε η Νέα Διακυβέρνηση. Τα ίδια άλλωστε έκαναν και επί εποχής «επιτίμου», όπου μεταξύ των άλλων έργων τους έξω από δημόσια νοσοκομεία σε λίγο χρόνο φύτρωσαν δεκάδες διαγνωστικά κέντρα κ.λπ.

Στα ΜΜΕ αναφέρονται τραγικά περιστατικά διάλυσης και εγκατάλειψης στον ευαίσθητο χώρο της υγείας, τελευταία μάλιστα φθάνουν και σε απώλειες συνανθρώπων μας. Μου κάνει όμως εντύπωση σε ποια «θερμοκοιτίδα» είναι κλεισμένος ο υπεύθυνος υπουργός, ο οποίος τοποθετείται σε εθνικά θέματα, αναφέρεται ως δελφίνος και θαμών διαφόρων «δείπνων» και κανείς, μα κανείς δεν αναφέρεται στα έργα και τις ημέρες του ως υπουργού Υγείας. Τι «αεροστεγής» προστασία και ασυλία είναι αυτή, η οποία από ό,τι θυμάμαι είναι διαχρονική; Με εκτίμηση, Περικλής Παπαδόπουλος «Τ α δάκρυα σαν στεγνώνουν/ δεν πεθαίνουν, δεν πεθαίνουν/ η θλίψη που σκορπάμε επιζεί/ σε δίχτυα αόρατα νεράιδες τη μαζεύουν/ και περιμένουν την επόμενη αφορμή/ Που έτσι κι αλλιώς θα ΄ρθει», όπως λέει και ο Γ ιάννης Αγγελάκας , αγαπητέ Περικλή.