Δίκτυο

Η ώρα της φυρονεριάς…

Χρόνια το σκεφτόμουνα. Πολλά. Χρόνια το περίμενα. Πολλά. Χρόνια το ονειρευόμουνα. Πολλά. Να δω στη σκηνή να ζωντανεύουν τα κείμενα του Δημήτρη Χατζή. Κείμενα αγαπημένα. Σημαντικά.

Χρόνια το συζητούσα με κάποιους φίλους: όχι «δραματοποίηση»· τα κείμενα αυτά, τα πολιτικά αλλά και βαθύτατα ανθρωπιστικά, τα απέραντα τρυφερά και ακομπλεξάριστα συγκινητικά, γυμνά στη σκηνή. Μέσα από τη φωνή ηθοποιών καλών. Που να τα νιώσουν, να τα πονέσουν. Όσο τα πόνεσε η γενιά μου.

Το «Καληνύχτα Μαργαρίτα» του Γεράσιμου Σταύρου στην εποχή του με είχε σημαδέψει- αλλά οι καιροί αλλάζουν, η αφήγηση έχει πάρει τα πάνω της στο θέατρο. Κι έρχεται σήμερα η Άννα Κοκκίνου, κουβαλώντας την πείρα του Βιζυηνού που τον έφερε στην επιφάνεια με τον υπέροχο μονόλογό της «Μορφές από το έργο του Βιζυηνού», αυτό το όνειρο που είχα να το υλοποιήσει. Χάρη στο Φεστιβάλ Αθηνών. Πολύ λυπήθηκα που η διαδικασία των δοκιμών για την παράστασή της «Οι ιστορίες του Δημήτρη Χατζή» φορτώθηκε με συγκρούσεις και αποχωρήσεις. Πολύ θα ήθελα να τη διέπει η ανθρωπιά του Χατζή. Ας είναι. Ο γέγονε, γέγονε. Είμαι έτοιμος όσα άκουσα πως συνέβησαν να τα ξεχάσω αν το αποτέλεσμα με αγγίξει – τα ανθρώπινα είναι πάντα ανθρώπινα… Και το επιθυμώ βαθιά: η ομάδα των δέκα καλών έως εξαιρετικών ηθοποιών της «Σφενδόνης» απόψε να πετύχει. Η ώρα της φυρονεριάς έφτασε.


Μετά Ρink

Μείναμε από… Ρink τελικά στο φεστιβάλ Fly Βeyond. Έμειναν στα κρύα του λουτρού και οι φανόχι πολλοί, είναι η αλήθεια- που είχαν πάει να δουν το ποπ κορίτσι από την Αμερική στην αγορά του Ολυμπιακού Σταδίου. Τι έγινε; Αρρώστησε, είπαν οι διοργανωτές της Ηotbeez. Ήρθε από τη Ζυρίχη- λένε συγκεκριμένα στην ανακοίνωσή τους-, την είδε γιατρός, διέγνωσε οξεία γαστρεντερίτιδα και δεν της επέτρεψαν να εμφανιστεί. Με το απόκομμα του εισιτηρίου, οι θαυμαστές της μπορούν να πάρουν πίσω τα χρήματά τους από σήμερα μέχρι την Πέμπτη 31 Αυγούστου, στα γραφεία της Τicketnet (Λ. Κηφισίας 46, Αμπελόκηποι, τηλ. 211.1086060). Αυτά, ενώ την επόμενη μέρα του φεστιβάλ όλοι μιλούσαν για την έξοχη εμφάνιση των James και έπαιζαν το παιχνίδι «εσύ σε ποια ουρά ήσουν όταν…». Γιατί από ουρές και ώρες αναμονής, είχε το φεστιβάλ να δείξει.


Δικό του «το παιχνίδι»

Μια από τις πιό δυνατές στιγμές του συναυλιακού καλοκαιριού, που δυστυχώς απόλαυσαν λίγοι. Ο the Game στο Ελληνικό. Πήγα για να είμαι ειλικρινής όχι με μεγάλες προσδοκίες- με τον φόβο μήπως ο διάσημος ράπερ ξεπετάξει κανένα σόου μπροστά σε μικρό κοινό, στη μακρινή (του), μικρή (ελάχιστη να το πω;) ελληνική δισκογραφική αγορά. Αμ δε! Ο Καλιφορνέζος έφερε χιπ χοπ από τα καλύτερα που έχουμε ακούσει. Άψογος περφόμερ, δυναμικός, ευρηματικός στη σκηνή, με φλογερά κομμάτια, σε επαφή με το κοινό, ένα δικό του δυνατό παιχνίδι. Διόλου τυχαίο που είναι τόσο μεγάλο όνομα στη σκηνή του ραπ. Πραγματικός καλλιτέχνης.

Έπαιξε μπροστά στους τριακόσιους του ελληνικού κοινού, σαν να έπαιζε σε ένα γεμάτο στάδιο. Και κάθε τόσο έλεγε πόσο χαιρόταν που βρισκόταν στην Ελλάδα, την οποία μόνο από ταινίες γνώριζε. Έφυγε στο τέλος με τη συνοδεία του μέσα σε ένα μεγάλο παλιό αμάξι και τον κόσμο ακόμη να τον χειροκροτεί. Σίγουρα, όσοι ήταν εκεί δεν θα ξεχάσουν αυτή τη συναυλία.