Τα μεγάλα παιδία παίζει

Είναι φαιδρό αλλά και λυπηρό, πως τόνοι φαιά ουσία καταναλώθηκαν, ποιος θα σκαρώσει το καλύτερο αστείο, σαν σε εκδρομές γυμνασιόπαιδων, ποιος θα σκαρώσει το καλύτερο παράδειγμα με το επικατάρατο ρήμα συνωστίζομαι:

«Ρε παπάρες πασόκοι, ο “συνωστισμός στα παράλια της Σμύρνης” είναι ο ίδιος με το “συνωστισμό” στην Ομόνοια όταν η Εθνική πήρε το Εuro;» διαβάζω σχόλιο σε κάποιο μπλογκ στο ίντερνετ, κι ας κλείσω για την ώρα μ΄ αυτό, επειδή δείχνει και τη… λαϊκή συμμετοχή, τη λαϊκή αυτενέργεια, το εύρος της αντίδρασης στα «ξένα κέντρα αποφάσεων που χρηματοδοτούν την εκστρατεία αφελληνισμού, αποεθνικοποίησης…» κτλ.

Ποια Ιστορία δηλαδή; Παραμύθια για λαϊκή κατανάλωση, παραμύθια όμως ερήμην πια και της τρέχουσας ιστορίας, της καθημερινής πραγματικότητας, εν προκειμένω του βιβλίου. Παραμύθια διανθισμένα με αστειάκια. Αλλά και πώς αλλιώς; Αφού «Την Ιστορία δεν τη μαθαίνουμε απ΄ τα βιβλία. Την ιστορία τη μαθαίνουμε απ΄ τους παππούδες μας και τις γιαγιάδες μας»! (Λάκης Λαζόπουλος)