«Στον άντρα μετράει το μυαλό»
«Όταν κλείνεις την πόρτα του σπιτιού σου, είσαι εσύ και ο καθρέφτης σου. Σημασία έχει τι σου λέει εκείνος» λέει η Λορίν Μπακόλ με τη σοφία των 83 χρόνων της και την τσαχπινιά του αιώνιου θηλυκού
ΤΑ ΄ΠΑΙΞΑ. ΕΤΣΙ ΑΚΡΙΒΩΣ. ΑΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΩΔΕΣ,
ΣΠΙΝΘΗΡΟΒΟΛΟ, ΘΕΟΖΩΝΤΑΝΟ
ΠΛΑΣΜΑ ΜΕ ΤΟ ΜΥΘΙΚΟ ΟΝΟΜΑ ΛΟΡΙΝ
ΜΠΑΚΟΛ ΕΙΝΑΙ 83 ΕΤΩΝ, Ε ΤΟΤΕ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ
ΝΕΚΡΟΣ ΑΠΟ ΚΑΙΡΟ!
Στην Μπερλινάλε, σε μια σουίτα του αρχοντικού Αdler. Απέναντι ακριβώς από τη θεογκόμενα της «Σειρήνας της Μαρτινίκας» (η νεοελληνική αρλούμπα του θρυλικού νουάρ «Τo have and have not», του Χάουαρντ Χοκς και του 1944). Απέναντι ακριβώς από το μοιραίο πλάσμα του «Μεγάλου ύπνου» («Τhe big sleep», του Χ. Χοκς και του 1946). Απέναντι από το λαχταριστό πλάσμα της «Σκοτεινής διάβασης» («Dark passage», του Ντέλμερ Ντέιβις και του 1947). Απέναντι από την αμαρτωλή κοκκινομάλλα
Για τον Χάμφρι Μπόγκαρτ: «Με αναστάτωσε, με καθόρισε, με απογείωσε, αλλά δεν θα πεθάνω κιόλας…»
του «Κey Largo» («Στη βουή της καταιγίδας», του Χ. Χοκς και του 1948). Δηλαδή απέναντι από τη θηλυκή πλευρά του θρύλου με το όνομα Χάμφρι Μπόγκαρτ. Του Μπόγκι. Της «Καζαμπλάνκας». Του θεού του φιλμ νουάρ. Των πιο αγαπημένων μου στιγμών. Το ζευγάρι που έμεινε πιστό μέχρι το τελευταίο του Μπόγκι ποτό, το 1957. Έτσι θέλω να πιστεύω. Έτσι θέλουμε να πιστεύουμε. Κι αν δεν είναι έτσι, άσε την πραγματικότητα να λέει. Ο μύθος μέσα μου ακόμα αντέχει!
Είναι αλήθεια; «Ποιο;» (κατάλαβε τι ακριβώς ρωτούσα, αφού όλοι το ίδιο ρωτάνε, αλλά έκανε νάζια, να τ΄ ακούσει για μία ακόμη φορά, αυτό είναι που λαχταρά, το έβλεπα στα μάτια της· και μη με ρωτάτε για λίφτινγκ, πώς να το αποφύγει μια τέτοια γυναίκα που άφησε τόσα πολλά ίχνη;). Ότι την πρώτη φορά που σας μίλησαν γι΄ αυτόν,τον είπατε «νιανιά» («Υuck!»).
«Οf course» (με νάζι και φιλαρέσκεια).
Το περιστατικό, αν και γνωστό, αξίζει να το ξαναδιηγηθώ. Όταν ο Χάουαρντ Χοκς («Τo have and have not») της πρώτης ταινίας και της πρώτης χημείας Λορίν Μπακόλ- Χάμφρι Μπόγκαρτ πρότεινε στην ανερχόμενη star να διαλέξει για παρτενέρ ανάμεσα στον Κάρι Γκραντ και τον Χάμφρι Μπόγκαρτ, εκείνη χωρίς δισταγμό- το αθεράπευτο χαρακτηριστικό της- είπε απνευστί: «Ο Κάρι, υπέροχος. Ο Μπόγκαρτ, Υuck!».
Το μετανιώσατε; «Η χημεία, αγαπητέ μου, λειτουργεί ανεξαρτήτως πνεύματος, λογικής και προδιαγραφών. Όχι, δεν μετάνιωσα. Απλώς καταχάρηκα τη συνέχεια αυτού του Υuck!».
Η συνέχεια έγραψε μια από τις πιο χρυσές σελίδες στη μυθολογία του Χόλιγουντ. Η χημεία, που λέγαμε, κονιορτοποιεί κάθε φραγμό και το ζεύγος εκτοξεύεται στον ουρανό. Και της οθόνης και της ζωής.
Υπάρχουν σήμερα άντρες σαν κι αυτόν;
«Α, να μην ακούω κουταμάρες. Φυσικά και υπάρχουν. Όχι σαν κι αυτόν. Αλλά υπάρχουν. Αλλιώτικα, το ανθρώπινο είδος θα είχε εκλείψει. Απλώς δεν υπάρχουν Μπόγκι».
Όπως… «Ο Χιου Τζάκμαν, ο Γούντι Χάρελσον. Καλέ, υπάρχουν πολλοί».
Σας αρέσουν; «Σαν άντρες; Όχι. Δεν είναι του τύπου μου. Αλλά είναι καλά παιδιά».
Είναι ζήτημα look (εμφάνισης); «Καθόλου. Στον Άντρα μετράει το μυαλό. Στη Γυναίκα το look. Δεν αρέσει στις φεμινίστριες, αλλά τι να κάνουμε, έτσι ήταν, έτσι είναι, έτσι θά ΄ναι. Όταν λέω ομορφιά, εννοώ και λίγο μυαλό. Όταν για τον αληθινό άντρα λέω μυαλό, εννοώ και στυλ».
Πρώτα απ΄ όλα,το χιούμορ; «Το μυαλό, το χιούμορ, η ευφυΐα, η μαγκιά. Αυτά είναι τα αντρικά χαρακτηριστικά. Αυτά πρέπει να διαθέτει ένας άντρας για να έχει balls» (δεν το μεταφράζω αυτό, είναι εύκολο και απλό).
Υπάρχουν αρκετοί τέτοιοι; «Ελάχιστοι. Άντρες- άντρες, έτσι; Τώρα αν μιλάμε για αντράκια που το κάνουν κανονικά, ε υπάρχουν άφθονοι».
Και από stars; «Α, να μία» (μου δείχνει ένα μικρό κανίς κουρνιασμένο στην αγκαλιά της).
Τόση εκτίμηση για τους μύθους; «Σου φαίνομαι μύθος; Star είναι η Σόφι (το κανίς). Εγώ είμαι ο διευθυντής σκηνής. Star στη ζωή το πλάσμα που είναι πιστό, που σε ακολουθεί».
Και η Νικόλ; (φυσικά η Κίντμαν,με την οποία εμφανίστηκε σ΄ αυτό το ασήμαντο και ακαταλαβίστικο θρίλερ «Βirth»,χλωμό αντίγραφο της «Έκτης αίσθησης).
«Η Νικόλ είναι Divine (θεϊκή). Μ΄ αρέσει και η Κέιτ Μπλάνσετ. Just look at her (κοίτα την). Είναι θεά!».
Επικοινωνείτε; «Με κάθε μέσο. Τηλεφωνικά, με fax, με μηνύματα. Ταξιδεύει διαρκώς, ξοδεύεται στη δουλειά της, ελπίζω να είναι καλά και να προσέχει τον διπλανό της» (εννοεί την Κίντμαν). Γενναιόδωρη με όλους; «Με τους ταλαντούχους. Πάνω απ΄ όλα μετράει το ταλέντο, το χάρισμα, το εξαιρετικό, το μοναδικό. Χωρίς αυτό, πλήξη, βαρεμά- ρα και ροχαλητό».











