«Σε θυμάμαι για να σε ξεχνάω, κάθε μέρα πιο βαθιά»

«Η ΠΟΙΗΣΗ
ΚΕΝΤΑΕΙ ΑΠΟ
ΤΗΝ ΑΝΑΠΟΔΗ.
ΚΕΝΤΑΕΙ ΤΟΝ
ΧΡΟΝΟ ΤΟΥ
ΣΩΜΑΤΟΣ
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ
Ο ΧΡΟΝΟΣ
ΟΛΩΝ ΤΩΝ
ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ.
Η ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ
Η ΠΙΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ,
ΜΟΝΗΡΗΣ,
ΟΥΤΟΠΙΚΗ
ΠΡΑΞΗ».
ΖΕΦΗ
ΔΑΡΑΚΗ
(1939-)
Γενέτειρα: Αθήνα. Κόρη της πεζογράφου Πέπης Δαράκη και του λογίου Λουκά Δαράκη. Σύζυγος του ποιητή Βύρωνα Λεοντάρη. (Ο γιος της, Γιάννης Λεοντάρης, είναι βραβευμένος σκηνοθέτης).

Σπουδές/ Σταδιοδρομία:
Από το 1960 ώς το 1964, εργάζεται στην Οικιστική Σχολή του Κ. Δοξιάδη κοντά στον Ευάγγελο Παπανούτσο. Το 1964 διορίζεται βιβλιοθηκάριος στη Δημοτική Βιβλιοθήκη του Δήμου Αθηναίων, θέση στην οποία παραμένει ώς το 1985, μ΄ ένα «διάλειμμα» επτά χρόνων στη διάρκεια της δικτατορίας, όταν απολύθηκε λόγω αριστερών φρονημάτων. Αναμφισβήτητα μία από της πιο γνήσιες φωνές της β΄ μεταπολεμικής γενιάς, με περισσότερα από είκοσι βιβλία στο ενεργητικό τηςωστόσο το έργο της δεν έχει τύχει της αναγνώρισης που του αξίζει. Το γνωρίζατε; Το 1954 έπειτα από αλληλογραφία με τον ποιητή Νίκο Καρούζο και την ένθερμη προτροπή του, τυπώνει τα πρώτα της ποιητικά σχεδιάσματα, «Εσπερινοί περίπατοι». (Τρία χρόνια αργότερα ο Καρούζος παντρεύεται την αδελφή της, Μαρία Δαράκη).

Εκλεκτικές συγγένειες: Η λυρική της ιδιοσυγκρασία αρδεύεται σταθερά και δημιουργικά από την ποίηση του Ρεμπώ, του Μπωντλαίρ, της Ντίκινσον, του Ρίλκε, της Τσβετάγιεβα και του Μιλός και συνομιλεί γόνιμα με το έργο Ελλήνων ποιητών όπως του Καρυωτάκη, του Καβάφη και του Ελύτη, αλλά και πεζογράφων/ διηγηματογράφων όπως του Βιζυηνού, του Θεοτόκη, του Σκαρίμπα, του Πολίτη, του Αλεξάνδρου και του Καχτίτση.

Κριτική ετυμηγορία: Η ποίησή της είναι κατ΄ εξοχήν ρομαντική και ανακαλεί τις εκτενείς συνθέσεις των μεγάλων ποιητών του 19ου αιώνα. Όπως και εκείνοι, έτσι και η Δαράκη, με όπλο μια τολμηρή και ρηξικέλευθη φαντασία, προσπαθεί να νοηματοδοτήσει έναν κόσμο που εκ πρώτης όψης μοιάζει εχθρικός και άλογος. Όλο της το έργο το διαπερνά ένα ισχυρό αίτημα: να διασωθεί ένα ίχνος αληθινής ομορφιάς μέσα στην έρημο της λευκής σελίδας. Τα πάντα- μνήμη, συναίσθημα, στοχασμός, ένστικτο- καλούνται να υπηρετήσουν αυτόν ακριβώς τον σκοπό. Και οι λέξεις, αν και ολισθηρές και πλαστές, να μπορέσουν να οικοδομήσουν, μέσα στην άρνηση και την απώλεια, ένα παρόν τελειούμενο. Τα ποιήματά της προσπαθούν, και το κατορθώνουν, να κρατηθούν από «το ολιγόλεπτο εκείνο όνειρο» που επιβεβαιώνει και δικαιώνει τη ζωή.

Βιβλιογραφία (ενδεικτι
κή): Εμπλοκή («Κέδρος», 1971), O κήπος με τα εγκαύματα («Κείμενα», 1973), Τα αόριστα γεγονότα («Κέδρος, 1980), Η κρεμασμένη («Εστία», 1983), Η θλίψη καίει τις σκιές μας («Νεφέλη», 1995), Το σώμα δίχως αντικλείδι («Νεφέλη, 2000), Το ακίνητο εν οδύνη («Νεφέλη», 2002), Ο απέναντι χρόνος («Νεφέλη», 2006). Από τη «Νεφέλη» κυκλοφορεί και ο συγκεντρωτικός τόμος, Ποιήματα: 1984-2005, που περιλαμβάνει και συλλογή ανέκδοτων ποιημάτων με τίτλο «Από μνήμης». Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, αγγλικά, βουλγαρικά και ιταλικά.

Στίχοι « Σε θυμάμαι για να σε ξεχνάω / κάθε μέρα πιο βαθιά- / μνήμη μιας άλλοτε ανάμνησης./ Μιας αξέχαστης λησμο- νιάς »