Επιφυλλίδα

Στον άγνωστο αναγνώστη

Oι ξαφνικές μας συναντήσεις, αραιές κι απρογραμμάτιστες, που κρατάνε χρόνια τώρα, μοιάζουν μ΄ εκείνες τις μυστήριες σχέσεις των ανθρώπων που μένουν μυστικές και ανεκπλήρωτες. Τρέφονται μόνο στο μυαλό και ποτέ δεν παίρνουν σάρκα και οστά.

Όμως η δική μας επικοινωνία παρ΄ ότι εφήμερη, παραμένει πάντα σταθερή· σιωπηλή και εύγλωττη μαζί. Μια πρόσκαιρη συνάφεια, αλλά εγκάρδια και ζωντανή, με ανθρώπους που δεν πρόκειται ποτέ να συναντήσω. Νά τοι! Κρατώντας διπλωμένη την εφημερίδα μεταφέρουν τις αράδες μου μαζί τους στο μετρό, στα αστικά λεωφορεία, στα γραφεία τους. Κάποιοι ξεφυλλίζουν κιόλας τις σελίδες βιαστικά, ρίχνοντας τις πρώτες τους ματιές στα πεταχτά, μ΄ εκείνη την παράξενη λαχτάρα να τα δουν, ει δυνατόν, και να τα μάθουν όλα εν ριπή.

Άλλοι συνομιλώντας συγχρόνως με τους γύρω τους διακόπτουν συνεχώς το σιγανό κουβεντολόι τους μαζί μου, ο ειρμός του λόγου χάνεται, κόβεται το νήμα και τελικά με παρατούν. Σαν ένας διάλογος που έμεινε στη μέση ή σαν βλέμματα περαστικών που διασπαθίστηκαν στον δρόμο και προσπέρασαν αδιάφορα.

Τα μεσημέρια, πάλι- κι αυτό το έχω για μεγάλη μου τιμή- οι άγνωστοι αναγνώστες με μπάζουνε στο σπίτι τους: έναν απρόσκλητο επισκέπτη τους, έναν μουσαφίρη αναπάντεχο. Και σαν βουβός ακροατής συμμετέχω, για λίγο, στην προσωπική ζωή τους.

Αφουγκράζομαι τις συζητήσεις τους γύρω απ΄ το τραπέζι, τις χαρές τους και τις έγνοιες τους. Ακούω τους διαξιφισμούς ή τα αστεία τους και συμμερίζομαι τη μοναξιά τους. Πάντοτε νοερά και κρατώντας, προπαντός, το στόμα μου κλειστό (άλλωστε και να τους δω στον δρόμο, ούτε να τους θυμηθώ μπορώ, ούτε και να τους αναγνωρίσω).

Κάποιες φορές παραείμαι τυχερός. Γιατί καθώς διαβάζουν μερικοί- μοναχικοί, κυρίως, αναγνώστες και εργένηδες- μετά το φαγητό στην πολυθρόνα τους, έρχεται ο ύπνος και τους παίρνει γλαρωμένους. Γλιστρούν λοιπόν από τα χέρια τους «ΤΑ ΝΕΑ» και πέφτουνε μισάνοιχτα πάνω στο στέρνο ή στο πάτωμα.

Αν τύχει, λέω, κι είναι ανοιγμένα στη σελίδα μου, αρχίζω το σουρτούκεμα μες στο δωμάτιο. Γυροφέρνω το χάρτινο βλέμμα μου στους τοίχους, στέκομαι μπροστά στους πίνακες, περιεργάζομαι τα κάδρα με τις οικογενειακές φωτογραφίες. Ψάχνω στα ράφια της βιβλιοθήκης τους, παρατηρώ τα αντικείμενα- όλα δεμένα με τις μνήμες, τ΄ αγαπημένα πρόσωπα και τη ζωή τους. Και με τη μύτη τής ασπρόμαυρης φωτογραφίας μου οσμίζομαι τις μυρωδιές των άλλων δωματίων. (Να σηκωθώ από τη θέση μου κρυφά να μπω στα ενδότερα, ποτέ· δεν είναι η εφημερίδα τηλεόραση να χώνεται με περιέργεια και δόλο στις κρεβατοκάμαρες).

Γι΄ αυτό με συγκινεί η συναναστροφή μου με τον μακρινόκαι άγνωστο αναγνώστη, η παροδική συνάφεια μαζί του. Με συναρπάζει ο συγχρωτισμός μου με ανθρώπους που δεν πρόκειται ποτέ μου να γνωρίσω.

Μονάχα που, καμιά φορά, αναρωτιέμαι αν άραγε αφήνει κάτι πίσω της η εφήμερη ψιλοκουβέντα με τον άγνωστο αναγνώστη, αν απομένει τίποτα απ΄ τη σιωπηλή συνομιλία μεταξύ μας· ή μήπως τάχατες πασχίζω, μάταια, να στρώνω τις λέξεις και τις σκέψεις πάνω στο χαρτί;

Κι όμως, αισθάνομαι ότι με δένει ένα νήμα με μορφές οικείες, θολές αλλά ακέραιες, σκυμμένες πάνω απ΄ το γραπτό μου· πως μια λεπτή κλωστή κι αόρατη με ενώνει με πρόσωπα που ποτέ μου δεν θα συναντήσω.

Το φευγαλέο δέσιμο μαζί τους ταιριάζει ακριβώς στον χαρακτήρα και στο ύφος μιας καθημερινής εφημερίδας: το κάθε φύλλο της περνάει γρήγορα στο παρελθόν, κι η προσμονή του αυριανού γεννάει την υπόσχεση μιας άλλης μέρας, μιας συνάντησης καινούργιας.

Ο Κώστας Λογαράς είναι συγγραφέας