«Οφείλω να είμαι ακόμη μέσα στο παιχνίδι»

«Δεν είναι σκληρό να μεγαλώνει κανείς. Είμαι ακόμη στο παιχνίδι. Και οφείλω να είμαι. Αυτό έκανα πάντα και το συνιστώ. Η ζωή είναι πολύ μικρή και δεν πρέπει να αφήνουμε κάτι για αργότερα. Κανείς δεν ζει για πάντα.

Θεωρώ ότι δεν πρέπει να αναλώνεται κανείς κοιτώντας στο παρελθόν, ούτε επίσης να κάνει μακρόπνοα σχέδια. Αλλά να ζει τη στιγμή». Ο Μπρους Γουίλις δεν αφήνει πολλά περιθώρια. Είναι ξεκάθαρος για τον Τζον ΜακΚλέιν, τον Νεοϋορκέζο ντετέκτιβ, που υποδύεται ξανά, δώδεκα χρόνια μετά το «Πολύ σκληρός για να πεθάνει Νο3», στο ολόφρεσκο «Die Ηard 4.0».

Γιατί χρειάστηκε να μεσολαβήσει τόσος καιρός για να δούμε την τέταρτη συνέχεια; Ο Γουίλις έχει αμέσως την απάντηση. «Διότι είχα ανάγκη να κάνω διάλειμμα από ταινίες δράσης αλλά και διότι το είδος αυτό χρειαζόταν ανανέωση. Έχω ξαναδεί και τις τρεις προηγούμενες ταινίες. Το ζητούμενο, όχι μόνο το δικό μου αλλά όλων των εμπλεκομένων στη συγκεκριμένη παραγωγή, ήταν να μη θυμίζει κάτι από τα προηγούμενα. Για παράδειγμα το Νο 2 είχε σχέση με το πρώτο και κάποιες επαναλήψεις, εν αντιθέσει με το τρίτο και χάρη στη συμμετοχή των Τζέρεμι Άιρονς και Σάμιουελ Τζάκσον. Το τέταρτο θέλαμε να είναι πλήρως ανεξάρτητο. Μ΄ αρέσει να ρισκάρω. Μ΄ αρέσει ο τζόγος και η πιθανότητα να καταλήξει σε αποτυχία η νέα ταινία δεν ήταν καθόλου εξωπραγματική.

Αλλά αφότου την είδα σας βεβαιώνω πως είναι καλή ταινία. Βέβαια για να είμαι ειλικρινής το πρώτο “Πολύ σκληρός για να πεθάνει” είναι το καλύτερο. Το “Die Ηard 4.0” οφείλω να πω, για να μην το αδικήσω, πως είναι εφάμιλλο του πρώτου, για να μη θεωρηθεί υπερβολή πως το έχει ξεπεράσει». Και στις τρεις ταινίες, όπως και στην καινούργια, αντιμετωπίζει τρομοκράτες. Σε σχέση με τις προηγούμενες τα δεδομένα έχουν αλλάξει. «Απλώς διότι είχαν γυριστεί και προβληθεί πριν από την 11η Σεπτεμβρίου του 2001. Έκτοτε πολλά άλλαξαν και οι ταινίες δράσης με τρομοκράτες έμειναν στο ράφι. Το “Die Ηard 4.0” θα μπορούσε να είναι ανάμεσά τους. Το θέμα ήταν να κάνουμε μια ταινία που θα αναφέρεται μεν στην τρομοκρατία, αλλά με προσέγγιση που να μην προσβάλλει τη μνήμη όσων έχασαν τη ζωή τους τότε, στους δίδυμους πύργους. Είναι απλό και νομίζω ότι το καταφέραμε».

Στο «Die Ηard 4.0» ο Γουίλις μπορεί ως ΜακΚλέιν να τα βάζει με κυβερνοτρομοκράτες, με σκοτεινούς αδίστακτους τύπους που «χτυπούν» μέσω του Διαδικτύου, αλλά ο ίδιος δεν κατέχει – παραδέχεται- και πολλά. «Ξέρω να βάζω το CD στο CD-Rom, αλλά δεν ξέρω πώς να το βγάζω. Ας είναι καλά τα τρία παιδιά μου που όλα αυτά τα παίζουν στα δάχτυλα. Θα σας πω όμως τι δεν κάνω πια. Δεν παρακολουθώ τα δελτία των καναλιών. Ενημερώνομαι από τις ηλεκτρονικές εκδόσεις των εφημερίδων».