ΓΝΩΜΗ Τέρμα οι αυταπάτες

Καθώς βαδίζουμε προς την αποφασιστική καμπή για το Ιράκτον μήνα Σεπτέμβριο- οπότε αναμένεται να κριθεί το τι θα γίνει με τις αμερικανικές δυνάμεις στην περιοχή, οι Αμερικανοί πολίτες θα πρέπει να κατανοήσουν ότι ούτε οι Ρεπουμπλικανοί ούτε οι Δημοκρατικοί τους παρουσιάζουν μια ρεαλιστική στρατηγική.

Δεν πρέπει να έχουμε αυταπάτες. Οι πραγματικές επιλογές μας στο Ιράκ είναι είτε να μείνουν όλοι οι Αμερικανοί στρατιώτες είτε να φύγουν όλοιμε εξαίρεση την περιοχή του Κουρδιστάν.

Αν παραμείνουμε, αυτό σημαίνει ότι θα προσπαθούμε να περιορίσουμε τον ιρακινό εμφύλιο· όμως Αμερικανοί και Ιρακινοί θα συνεχίζουν να πεθαίνουν, ενώ οι ΗΠΑ δεν θα μπορούν να δικαιολογήσουν τη διαπραγμάτευση μιας λύσης με τις εμπλεκόμενες πλευρές, στο εσωτερικό ή στο εξωτερικό.

Αν φύγουμε, αυτό θα οδηγήσει σε περισσότερες εθνοτικές, θρησκευτικές και φυλετικές δολοφονίες σε όλο το Ιράκ. Θα δείτε τους Αμερικανούς στρατιώτες να αποχωρούν και Ιρακινούς στρατιώτες και πολίτες που μας υποστήριξαν να γαντζώνονται από τα άρματα μάχης αναζητώντας προστασία. Όμως, αν τελικά αποχωρήσουμε, αυτό θα έχει τουλάχιστον τέσσερα πλεονεκτήματα. Πρώτον, κανείς άλλος Αμερικανός δεν θα πεθάνει. Δεύτερον, ο φόβος ενός γενικευμένου εμφυλίου μπορεί να είναι η τελευταία ελπίδα για να καταλήξουν οι Ιρακινοί την ενδεκάτη ώρα σε μια πολιτική συμφωνία. Τρίτον, ίσως τελικά έτσι να αναγκασθούν οι ιρακινές κοινότητες να δημιουργήσουν πιο στέρεες βάσεις για τη δημιουργία ενός ομοσπονδιακού οικοδομήματος. Και τέταρτον, θα αποκαταστήσουμε την αποτρεπτική μας ισχύ απέναντι στο Ιράν. Η Τεχεράνη δεν θα είναι πια σε θέση να μας πλήττει μέσω των ανθρώπων της στο Ιράκ και θα είμαστε πλέον ελεύθεροι να χτυπήσουμε το Ιράν- αν πρέπει να γίνει ποτέ αυτό. Για όλους αυτούς τους λόγους προτιμώ να ορίσουμε ημερομηνία αναχώρησης, συνδέοντας όμως τη δική μας αποχώρηση με μια τελευταία διπλωματική προσπάθεια- υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και όχι των ΗΠΑ- ώστε να πεισθούν οι Ιρακινοί να επιλύσουν τις διαφορές τους. Αν το κάνουν αυτό, τότε η αποχώρηση μπορεί να αναβληθεί. Αν δεν τα καταφέρουν όμως, ούτε και με ένα πιστόλι στον κρόταφο δεν έχει νόημα να μείνουμε.