Απελπισμένο ρέκβιεμ

Ο Μίλερ ήταν ποιητής που ακολουθούσε κατά πόδας τον Μπρεχτ. Ο Μπρεχτ έχει γράψει μια αδίστακτη βωμολοχική σειρά σεξομανών σονέτων που πρόσφατα σχολίασα, μεταφρασμένα έξοχα από τον Γιώργο Κεντρωτή. Ο Μπρεχτ και ο Μίλερ ως ποιητές τώρα βλέπουν στο σεξ μια φροϋδικότατη ροπή προς θάνατον. Ο σαρκικός ερωτικός σπασμός είναι μια προοικονομία του επιθανάτιου σπασμού, ένας προάγγελος, μια δοκιμή και μια ετοιμασία του νομοτελειακού πέρατος. Σ΄ αυτό το κείμενο, ένα κυνικό ρέκβιεμ της απελπισίας του ερωτικού σπασμού, ο Ρόμπερτ Γουίλσον βρήκε το ιδανικό πρόσχημα για να ασκήσει την ψυχρή, μνημειακή, αρχιτεκτονική του λογική του θεατρικού μορφώματος. Διότι ο αναγεννησιακός καλλιτέχνης Ρόμπερτ Γουίλσον παράγει ιδιοφυείς performans, δηλαδή «διαμορφώματα», ποικίλες μορφές που διυλίζονται μέσω του εικαστικού φίλτρου και περατούνται σε κρυσταλλώματα.

Ο Γουίλσον οργανώνει ένα εικαστικό και ηχητικό περιβάλλον μέσα στο οποίο ο λόγος του Μίλερ αντλεί ως μετείκασμα, σαν φεγγίον, γεωμετρική σχηματοποίηση και μουσική ρυθμοποιία και δίνει στον χώρο την περίσσεια της πνευματικότητας που μεταφέρει η ιστορικότητα της ρητορικής και της φιλοσοφίας της γλώσσας. Έτσι εγκατάσταση- όψις, μέλος και το ήθος και η διάνοια της λέξης επανασυγκροτούν μια νέα, σύγχρονη εκδοχή «τής των πραγμάτων συστάσεως», δηλαδή του αριστοτελικού Μύθου. Όπως ο Σοφοκλής ή ο Ευριπίδης αντλούν από τον κοινόχρηστο μύθο Αντιγόνες και Μήδειες και συγκροτούν τις νέες φορτίσεις τους στις τραγωδίες, έτσι ο Μίλερ χρησιμοποιεί ως πρωτογενές υλικό τον Λακλό και ο Γουίλσον τον Μίλερ για να αρθρώσει ένα απελπισμένο ρέκβιεμ για το πένθος που συνοδεύει το σεξ ή κυνικότατα για την ψευδαίσθηση ζωής, εξουσίας και υπάρξεως μέσω του σεξ που εντέλει είναι η μόνη και βεβαία οδός που οδηγεί στον θάνατο χωρίς καμιά ελπίδα αναστάσεως, άρα και χωρίς την παρηγορία της μνήμης.

Ο Γουίλσον με το «Κουαρτέτο», παλιά του επιτυχία, μας θύμισε τον ιδιοφυή του εαυτό, που είχε συχνά πρόσφατα πέσει στην παγίδα της επανάληψης και της πλήξης.

Είχε τώρα την ευλογία δύο έξοχων μουσικών οργάνων, της Ιζαμπέλ Ιπέρ και του Αριέλ Γκαρσία Βαλντές, των τριών βουβών σκηνικών τους συμπληρωμάτων, της μουσικής του Γκαλάσσο που έδειξαν τραγικά εύστοχα πως ο έρωτας και το σεξ είναι τόσο μοναχικά βιώματα, μοναξιές ανελέητες όπως οι γενικές δοκιμές του θανάτου που καταργεί εν πρώτοις το φύλον.