[ Διαστάσεις ] «Πόσο ευτυχισμένος είναι ο Λευκός Οίκος»

Έριχνε λάσπη στους πολιτικούς του αντιπάλους με τους… κουβάδες. Προσπάθησε να τους συνδέσει με τη Μαφία, το κίνημα απελευθέρωσης των γκέι, ακόμα και με τη δουλεία. Και ταυτόχρονα, τον ενοχλούσε που ο κόσμος δεν καταλάβαινε πόσο «καλούλης» ήταν!

Γεμάτες σπαρταριστές πληροφορίες είναι οι 78.000 σελίδες και οι κασέτες με τις μαγνητοφωνημένες συνομιλίες συνολικής διάρκειας εντεκάμισι ωρών από την εποχή της προεδρίας του Ρίτσαρντ Νίξον που δόθηκαν χθες στη δημοσιότητα. Σκιαγραφούν το πορτρέτο ενός προέδρου τόσο αδίστακτου και ταυτόχρονα τόσο ανασφαλούς, που η περιβόητη εμπλοκή του στο σκάνδαλο του Watergate μοιάζει να είναι απλώς το κερασάκι στην τούρτα.

Ο Νίξον πρωτοεξελέγη το 1968 και στις εκλογές του 1972 είχε να αντιμετωπίσει τον Δημοκρατικό γερουσιαστή Τζωρτζ Μαγκόβερν, τον οποίο προσπάθησε να χτυπήσει με κάθε τρόπο. Ένα μνημόνιο από τον Αύγουστο του 1972 (δύο μήνες πριν από την περίφημη πλέον διάρρηξη στο αρχηγείο του Δημοκρατικού Κόμματος στο συγκρότημα Watergate), το οποίο είχε στείλει ένας βοηθός στον επιτελάρχη του, τον Χ.Ρ. Χάλντεμαν, αποκαλύπτει πως είχε στηθεί ολόκληρος μηχανισμός, προκειμένου να ερευνηθούν εξονυχιστικά οι κατάλογοι με τα μέλη του προσωπικού και τους ανθρώπους που στήριζαν οικονομικά τον Μαγκόβερν για «διασυνδέσεις με την αριστερή μαφία». Ένα άλλο μνημόνιο περιελάμβανε τη σύσταση να αναζητηθούν πάση θυσία βίντεο από μια συζήτηση που φέρεται να είχε γίνει στο δημοκρατικό στρατόπεδο, σχετικά με το αν έπρεπε να γίνει αναφορά στο κίνημα απελευθέρωσης των γκέι στο κομματικό πρόγραμμα. Παράλληλα, οι σύμβουλοι του Νίξον διέδιδαν με ζήλο κακόβουλες φήμες, συμπεριλαμβανομένης και μιας που ήθελε τους προγόνους του «υπ΄ αριθμόν 2» του Μαγκόβερν, τον Σάρτζεντ Σρίβερ, να έχουν στη δούλεψή τους δούλους.

Το πιο εντυπωσιακό, όμως, στα ντοκουμέντα τα οποία δόθηκαν στη δημοσιότητα (στο πλαίσιο της μεταβίβασης του ελέγχου της Βιβλιοθήκης Ρίτσαρντ Μ. Νίξον στις αμερικανικές ομοσπονδιακές αρχές) είναι ότι ο Νίξον, παρ΄ ότι πέτυχε αυτό που επιζητούσε, παρ΄ ότι θριάμβευσε επί του Μαγκόβερν και επανεξελέγη πανηγυρικά, κερδίζοντας όλες τις πολιτείες πλην της Μασαχουσέτης, ελάχιστη ικανοποίηση άντλησε από αυτό: στην πραγματικότητα, αντί να αμβλυνθούν οι ανασφάλειές του, εντάθηκαν. «Είναι θλιβερό αλλά τη στιγμή του μεγαλύτερου θριάμβου του, έμοιαζε θυμωμένος, χολωμένος, κακόκεφος», δήλωσε στο Αssociated Ρress ο 85χρονος σήμερα Μαγκόβερν. Ίσως διότι, όπως εξηγούσε ο ίδιος ο Νίξον σε ένα μνημόνιο 11 σελίδων από το 1970, ο κόσμος έβλεπε μόνο την εικόνα του σκληρού και όχι πόσο «καλούλης» ήταν στην πραγματικότητα. «Υπάρχουν αναρίθμητα παραδείγματα», έγραψε τότε στον επιτελάρχη του. Και τα απαρίθμησε όλα: τηλεφωνούσε στους ασθενείς, έγραφε σε εκείνους που αντιμετώπιζαν οικονομικές ή άλλες δυσκολίες, επισκεπτόταν άρρωστα παιδιά, και άλλα πολλά. «Σε ό,τι αφορά όλη αυτή την ιστορία της ζεστασιάς», ανέφερε, «ένα πολύ σημαντικό σημείο το οποίο πρέπει να υπογραμμιστεί είναι πως δεν διαφημίζουμε αρκετά αυτά τα στοιχεία… Μακάρι να γνώριζε ο κόσμος πόσο ευτυχισμένος είναι αυτός ο Λευκός Οίκος».