Φάγαμε …στο «Βoschetto»

ΎΣΤΕΡΑαπό πολλά χρόνια βρέθηκα στο κομψότατο «Βoschetto» με το σκεπτικό ότι το κλασικό και το καλό θα βοηθούσαν στην ανάρρωσή μου! Μέχρι να πάω είχε υποχωρήσει ο πυρετός. Ήμουν σχεδόν 100% καλά, έτοιμη να δοκιμάσω διάφορα από το συντηρητικό μενού του. Το «Βoschetto» άλλαξε χέρια πριν από περίπου δύο χρόνια και δεν κρύβω ότι ήμουν και περίεργη να δω εάν κράτησε τις παλιές δόξες στο ίδιο καλό επίπεδο. Σίγουρα πάντως κρατούν τις… υπερουράνιες τιμές (165 ευρώ για 2 άτομα χωρίς κρασί). Μας έβαλαν στο τελευταίο τραπέζι στην άκρη του πανέμορφου κήπου, κάτι που γενικώς με ανησυχεί, κυρίως όταν υπάρχουν τουλάχιστον 2 μεγάλες ροτόντες με πολυμελείς παρέες που απορροφούν την προσοχή των σερβιτόρων, κι ας είναι πολλοί. Η αλήθεια είναι ότι το σέρβις ήταν από τη μια ευγενικό και επαγγελματικό, αλλά από την άλλη αρκετά αργό: ανάμεσα στα ζυμαρικά και στα κυρίως πιάτα πέρασε μια αιωνιότητα.

Το πρώτο πιάτο που δοκιμάσαμε ήταν μια απλή σαλάτα με σγουρό μαρουλάκι, ροδάκινα, ψημένο κατσικίσιο τυρί σαν καπάκι στην κορυφή της πράσινης μάζας και όλα αυτά βρεγμένα από μια βινεγκρέταυτή ήταν και η αιτία της επιλογής- από βερίκοκο. Το ριζότο και το ζυμαρικό καλά μεν, δεν ήταν όμως τα τέλεια- που θα έπρεπε να είναι, για την τιμή τους. Πήραμε με το κλασικό ριζότο με προσούτο και μανιτάρια πορτσίνι. Ένα πλούσιο, παχύ πιάτο αλλά, όπως παρατήρησε η φίλη μου (κατά σύμπτωση σεφ κι αυτή), όπου ρίχνεις πολύ βούτυρο θα βρεις νοστιμιά- η «μαγκιά» είναι να αποκτάς την ίδια νοστιμιά με λιγότερα λιπαρά. Το ρύζι ήθελε 1-2 λεπτά λιγότερο μαγείρεμα για να έχει τον «αλ ντέντε» χαρακτήρα ενός τέλειου ριζότο. Το ζυμαρικό, σπιτικά casoncelli, είχε νόστιμη και ντελικάτη γέμιση από καραβίδες και λαχανικά, τα ίδια όμως τα ζυμαρικά ήταν αμυλώδη, χοντρά και λίγο άβραστα. Για κυρίως δοκιμάσαμε μια σκορπίνα φιλεταρισμένη και καρνέ αρνιού. Και τα δύο καλά, αλλά όχι τόσο ώστε να δικαιολογήσουν την τιμή τους (39 ευρώ για το ψάρι, 31 ευρώ για το αρνί- το οποίο μάλλον ήταν Νέας Ζηλανδίας, κρίνοντας από το μέγεθος του καρνέ και την έντονη αρνίσια γεύση. Η αλήθεια είναι ότι τα δικά μας είναι πολύ μικρά γι΄ αυτό το κόψιμο). Το ψάρι το κατέστρεψαν στο ψήσιμο, κάτι που ήταν πράγματι κρίμα, εάν σκεφτεί κανείς πόσο κόπο έχει να ξεκοκαλίσεις μια σκορπίνα αλλά και το πόσο νόστιμο ψάρι είναι. Η σάλτσα αστακού θύμιζε απλή ντομάτα. Το αρνί ήταν καλύτερο.

Τρυφερό, ψημένο σωστά έτσι όπως το ζητήσαμε, αλλά η συνοδεία του, ένα κομμάτι από ψημένη πολέντα με τυρί σκαρμότσα, ήταν άνοστη. Η πανακότα από σουμάδα μας κέρδισε όμως, κι ας ήταν κολλώδης ο γλυκός διάκοσμος από καραμελωμένη ζάχαρη. Ίσως έφταιγε η ζέστη.

Παρ΄ όλη την γκρίνια μου, το «Βoschetto» συνεχίζει να είναι ένα από τα λαμπερά αστέρια της αθηναϊκής γεύσης. Απλώς πιστεύω ότι έχουμε χάσει τον μπούσουλα όσον αφορά τις σχέσης τιμής-αξίας- και, για τόσα λεφτά, προσωπικά περιμένω μια εμπειρία 304 σκαλοπατάκια πιο ψηλά.

«Βoschetto»: Άλσος Ευαγγελισμού, Αθήνα, τηλ.:

210-7210.893

ΙΝFΟ

Τιμές:

Από 65-80 ευρώ το άτομο, χωρίς κρασί

Ατμόσφαιρα:

Πανέμορφος κήπος, πολιτισμένο κλίμα

Σέρβις:

Αργό αλλά ευγενικό

Κουζίνα:

Κλασική ιταλική

Κάβα:

Καλή