«Ο έρωτας στις διαταγές του πολέμου»

«Δεν είμαι από εκείνους που πιστεύουν ότι η Επίδαυρος πρέπει να ανοίξει σε άλλα είδη του θεάτρου. Είμαι όμως απόλυτος ότι πρέπει να παίζονται παραστάσεις ελληνικής τραγωδίας από ξένους. Και είμαι ανοιχτός στο ανέβασμα έργων συνδεδεμένωνόπως η σχέση εγγονού- παππού- με το αρχαίο δράμα».

Η άποψη του Γιάννη Χουβαρδά, καλλιτεχνικού διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου, αποδίδει τον αέρα των ημερών ως προς το πνεύμα των Επιδαυρίων, που φέτος ανοίγονται σε ποικίλες εναλλακτικές προτάσεις: και όπερα και ξένες παραγωγές ελληνικής τραγωδίας και ελληνικές παραστάσεις με ξένο σκηνοθέτη, αλλά και αρχαιόθεμο έργο όπως είναι η «Ανδρομάχη» του Ρακίνα. «Είναι η πρώτη επιλογή που έκανα ως διευθυντής του Εθνικού (ήταν η λύση για να αντιμετωπιστεί το κενό από την αποχώρηση του Αντώνη Αντύπα) και με αντιπροσωπεύει περισσότερο, ως προς την επιλογή των ανθρώπων. Εν ριπή οφθαλμού έγινε η πρόταση στον Δημήτρη Μαυρίκιο, ο οποίος τη δέχθηκε κυρίως γιατί υπήρχε η μετάφρασή του, την οποία από χρόνια δούλευε», ήταν ο πρόλογος του Γιάννη Χουβαρδά κατά τη χθεσινή παρουσίαση του κλασικού έργου με θέμα από τον Τρωικό Πόλεμο.

«Στόχος της παράστασης δεν είναι ο αυτοσκοπός της αναβίωσης του γαλλικού κλασικισμού στην Επίδαυρο. Η παράσταση όφειλε, υπηρετώντας τον βασικό στόχο της να περιέχει άφοβα τον Ευριπίδη, όπως άλλωστε συμβαίνει και στο έργο του Ρακίνα», δήλωσε ο σκηνοθέτης. «Το έργο έχει ιδιαίτερη σχέση με τη μουσική. Την εκμαιεύει στο μάξιμουμ και σε εξωθεί να την υπερβείς», συμπλήρωσε ο συνθέτης Νίκος Κυπουργός Και ο Δημήτρης Μαυρίκιος υπό την ιδιότητα του μεταφραστή εξήγησε: «Το εξόχως μουσικό πρωτότυπο υπέβαλε για τη μετάφραση το πιο οικείο στον Έλληνα θεατή μέτρο, τον ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο. Η αίσθηση ότι η παροξύτονη ρίμα των ελληνικών στίχων θα υπερέβαλε, ως “πλουσιότερη”, τη διακριτική οξύτονη ομοιοκαταληξία των γαλλικών δωδεκασύλλαβων,

ΙΝFΟ

Στην Επίδαυρο στις 20- 21 Ιουλίου.
Εισιτήρια: 50, 40, 30, 20, 10 ευρώ (τηλ. 210-3230.100) και στα εκδοτήρια που λειτουργούν στον χώρο, δύο ώρες πριν από τις παραστάσεις.

οδήγησε σε μια ανομοιοκατάληκτη εκδοχή της ελληνικής απόδοσης».

Πώς όμως διασκεύασε ένα ερωτικό δράμα για να παιχτεί στον ανοιχτό χώρο της Επιδαύρου; «Η διασκευή βασίζεται στην πλήρη μετάφραση των 1.648 στίχων του πρωτοτύπου και αφορά κυρίως την συμπύκνωση κάποιων σκηνών, την απουσία ενός μικρού ρόλου- του παιδαγωγού- και τη μεταφορά του έργου στην εποχή μας», λέει ο Δ. Μαυρίκιος, ο οποίος αντιμετώπισε την απουσία του χορού με την παρουσία βουβής φρουράς του Ορέστη (χορογραφία: Αποστολία Παπαδαμάκη).

Εύκολα συμπεραίνει κάποιος, αρκεί και μόνο να δει το τρίλεπτο διαφημιστικό της παράστασης, πως το έργο μεταφέρθηκε στην εποχή μας με αφαιρετική και εξαιρετικά θεαματική αισθητική (σκηνικά- κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου), στην οποία μεγάλο ρόλο παίζουν οι προβολές (Χρήστος Δήμας) σε συνδυασμό με τους φωτισμούς (Βασίλης Παπακωνσταντίνου).


Γαϊτανάκι απελπισμένων

Τέσσερα είναι τα κεντρικά πρόσωπα του έργου του Ζαν Ρακίνα (1630-1699): Η Ανδρομάχη (Λυδία Φωτοπούλου) χήρα του Έκτορα, αφοσιωμένη στη μνήμη του και μητέρα του Αστυάνακτος. Ο Πύρρος (Νίκος Καραθάνος) που είναι ερωτευμένος με την Ανδρομάχη, αλλά πρόκειται να παντρευτεί την Ερμιόνη. Η κόρη του Μενελάου και της ωραίας Ελένης, Ερμιόνη (Μαρία Κεχαγιόγλου) που διεκδικεί τον έρωτα του Πύρρου. Και ο Ορέστης (Χρήστος Λούλης) τρελά ερωτευμένος με την Ερμιόνη, που τον απωθεί. Δίπλα τους κινούνται τρία κοντινά πρόσωπα των βασικών ηρώων, ο Πυλάδης (Δημήτρης Ντάσκας), η Κλεώνη (Ευγενία Αποστόλου) και η Κήφισσα (Τατιάνα Παπαμόσχου). Η παράσταση αντιμετωπίζει το ερωτικό γαϊτανάκι ως τραγωδία και τους ερωτευμένους ως πρόσωπα μετέωρα, ανάμεσα σε μια καταστροφή και στην επόμενη. Στον θίασο συμμετέχουν και 20 άνδρες, ως φρουρά του Ορέστη.