Νέοι δίσκοι

Ελεκτρόνικα με χίλια πρόσωπα

Το ξέρουμε όλοι πια πως ό,τι πιο φρέσκο, είναι η νοσταλγία. Είναι η τελευταία λέξη της μόδας, το καινούργιο παλιό φόρεμα. Λουλουδιασμένο ντεσέν από το καλοκαίρι της αγάπης – τριάντα χρόνια από τότε- οι μουσικές ντουμπλάρουν τα βασικά του χαρακτηριστικά. Όχι, καμιά σχέση με ρετρό. Η νέα σοδειά της ηλεκτρονικής σχολής είναι σαν να έχει ξαναζήσει εκείνες τις διακοπές- μόνο που όλα φαίνονται καινούργια. Επιστημονική φαντασία. Τώρα στ΄ αλήθεια θα αρχίσω να νοσταλγώ.

Μεσημέρι Ιουλίου, με ανοιχτά όλα τα παράθυρα για να πιάσουμε κάπου, όταν φυσάει, το ρεύμα. Υποτίθεται πως πρέπει να κάνεις ησυχία, γιατί ο κόσμος κοιμάται και αν δεν πάει 6 η ώρα, να δροσίσει και λίγο, δεν έχεις να πας πουθενά. Όμως, ακόμη και η κοινή ησυχία είναι με το μέρος σου. Η τηλεόραση δείχνει επαναλήψεις «Star Τrek». Ευλογία για όλους. Ο Τζέιμς Μέρφι είναι φαν του Σποκ και του Κερκ, είναι από αυτούς που μεγάλωσαν πιστεύοντας ότι μπορείς να διακτινιστείς για να αγοράσεις ψωμί από τον φούρνο, δεν χρειάζεται να κοπιάσεις κατεβαίνοντας σκάλες. Οι φίλοι του έλεγαν πως, αντίθετα, πρέπει να ασκείται περισσότερο. Ο Μέρφι όμως έκανε γυμναστική στους ρυθμούς. Ύστερα από τον μίστερ Σποκ στη ζωή του συνάντησε (μουσικά) τον μίστερ Ντέιβιντ Μπερν («Τalking Ηeads»), επίσης έναν ολόκληρο ποπ ελέκτρο πλανήτη, καθώς και την ευφυή μορφή ζωής με το όνομα Μπράιαν Ίνο. Ενώ όλα αυτά γύριζαν στο κεφάλι του, ο Μέρφι άρχισε να μιλάει τη διάλεκτο της ντίσκο, πράγμα επιφανειακά αταίριαστο με τον καραμπινάτο πανκ εαυτό του. Το πρότεκτ LCD Soundsystem, που ο Μέρφι όριζε από τη γέφυρα ελέγχου, απλώθηκε πάνω από τη Νέα Υόρκη αρχικά και μετά πάνω από τα κέντρα μουσικής κουλτούρας, σκορπίζοντας έναν νεο-ρετρό αφρό. Η κονσόλα, τα πικάπ, οι προγραμματιστές φτιάχνουν τώρα μια second life που ξέρουμε όλοι πολύ καλά. Και καθώς ο Μέρφι παίζει άγρια σε κομπιούτερ και όργανα και η Νάνσι Γουάνγκ κάνει μαζί του φωνητικά, με κραυγές look out Νorth Αmerica, βλέπεις την απειλή να προβάλλει. Μέσα από τη σιέστα του μεσημεριού που σβήνει ενώ ο δείκτης του ρολογιού δείχνει 6 το απόγευμα, σπεύδω να διακτινίσω το «Sound of Silver» στα χρυσά best άλμπουμ της χρονιάς. Λειώστε το.


Το «Σύστημα Ήχου LCD» επιμένει:

● Τo πρώτο κομμάτι που κερδίζει την προσοχή ήταν το «Losing Μy Εdge» ● Τo «Daft Ρunk Ιs Ρlaying Ιn Μy Ηouse» αμέσως μετά ξεσηκώνει και τους Ευρωπαίους ● Διασκευάζουν Souxsie & the Βanshees ● Έxoυν δύο υποψηφιότητες για Γκράμι (2005)

● Γράφουν το κομμάτι 45:33, αποκλειστικά για download, σαν μέρος της καμπάνιας της Νike. Διαρκεί ακριβώς 45:33. Ειδικό, λένε, για «τρέξιμο» ● Το καινούργιο τους single «Αll my Friends» κυκλοφορεί με διασκευή του τραγουδιού από τους Franz Ferdinand και τον Τζον Κέιλ ● Μας υποδέχονται στο σάιτ τους (http://www.

lcdsoundsystem. com)

κοιμισμένοι στον καναπέ ● Στις 3 Αυγούστου παίζουν στο ιντερνετικό ραδιόφωνο http://worldcafe. org ● Το «Sound of Silver» είναι το δεύτερο άλμπουμ τους.

Το πρώτο LCD Soundsystem κυκλοφόρησε το 2005 ● Αν σας αρέσουν οι LCD, τσεκάρετε και τους Rapture.
Φουλ ηλεκτρονικά…

Ξεκαθάρισμα- αυτό γίνεται εδώ. Οι μισοί θα πουν πως οι Chemical Βrothers έμειναν από λάστιχο, οι άλλοι μισοί πως σταμάτησαν για να απολαύσουν τη θέα. Εγώ λέω το δεύτερο γιατί, εδώ είναι που οι Chems μ΄ αρέσουν πιο πολύ.

Πιο μελωδική στροφή, πιο κατεβασμένα τα μπιτ, πιο ψυχραιμία. Σαν βετεράνοι που είναι της ηλεκτρονικής ντανς έβαλαν πια προτεραιότητες. Και λέω πως στο «We Αre the Νight» (Virgin)

έχουν φυλαγμένα μερικά από τα καλύτερά τους. Την ώρα που οι Chemicals έστριβαν, έμπαιναν γκαζώνοντας στην ευθεία οι νεαροί Digitalism.

Θεαματικά, δεν λέω, αλλά χωρίς ιδιαίτερες σπίθες φαντασίας και αρκετά μονότονα μερικές φορές, με τα κλασικά «παράσιτα» στον ήχο, που το ελέκτρο ντουέτο των Γερμανών εξαντλεί. Το Ιdealism (ΕΜΙ) σε deja vu εκδοχή μπορεί να ξεχαστεί να παίζει σαν ερ κοντίσιον που προπονείται για άλλη καριέρα. … και τεκ-χάουζ γκάζια
Από τη Γερμανία επίσης, και από τους βασικούς στην τεκχάουζ ευρωπαϊκή σκηνή, ο Τerry Lee Βrown Junior συνεργάζεται με τη δική μας Κlik Records για τη νέα κυκλοφορία της «Sound of Ιnstruments 03» σειράς. Διαλέγει πάνω-κάτω στο στυλ που αγαπάει και Έλληνες παραγωγούς (Μikael Delta, Ιon, Liberto κ.ά.) και έχει ενδιαφέρον που μέσα στο πακέτο «παίζει» και ένα DVD με φιλμ το οποίο εμπνεύστηκε ο Παναγιώτης Χατζηστεφάνου για την περίσταση.