Επιφυλλίδα

Ασφυκτικό εγ-κεφαλοκλείδωμα

Ρωτάω τώρα, που κάπως έχει χαλαρώσει η μεγάλη πίεση και τα βαμπίρ λαγοκοιμούνται: Υπάρχει άραγε κανένας τρόπος να ξεφεύγει ο άνθρωπος από τον καθημερινό κλοιό που τον σφίγγει στον λαιμό του σαν θηλιά; Κάνα κόλπο ξέρει άραγε κανείς; Να μη μας καταπίνει η μαρμάγκα. Γιατί οι σβουριχτές που τρώει ο άμοιρος πολίτης και οι ανάποδες αρχίζουν με την πρωινή ενημέρωσή του, την τηλεοπτική ή ραδιοφωνική. Τον περιλαβαίνουνε κάτι μπουμπούκια και του αλλάζουν τον αδόξαστο. Φωνή στη διαπασών, σαν τους μανάβηδες πίσω απ΄ τους πάγκους με τα ζαρζαβάτια.

Και με τον ορυμαγδό στ΄ αυτιά του ακόμα ο έρμος- αλλά και το ακουστικό του κινητού μέσα στο τύμπανο, εμ, τα θέλει κι αυτουνού ο πισινός του- βγαίνει στους μεγάλους δρόμους.

Που να μην έσωνε να βγει! Έτσι που μπλέκει στην τροχοφόρο ακινησία και την πήχτρα τους, ας του ΄λειπε καλύτερα. Αλλά πρέπει, βλέπεις, να πάει και στην τύφλα του. Και σαν τελειώσει, άντε ξανά η αντίστροφη πορεία. Βουστροφηδόν και τούμπαλιν. Μέχρι να φτάσει σπίτι του, τραβάει τον αλίμονο. Οπότε τον περιλαβαίνουν τα λεχάρια της ΤV- η άλλη βάρδια, η επονομαζόμενη και ψυχαγωγικήκαι του ρουφάνε με μπουρί το αίμα. Γιατί αρχίζει, τότε, η απελπισμένη αναζήτηση στις πιάτσες των πέντε-δέκα καναλιών.

Και ψάχνοντας στα στέκια τα γνωστά, πέφτει ο ανθρωπάκος απ΄ την ντάγκλα στο αφιόνισμα κι από τη χαύνωση στη μαλάκυνση του εγκεφάλου. Διότι ως γνωστόν, σ΄ αυτές τις πιάτσες περιφέρονται χρόνια τώρα οι ίδιες φάτσες- κάτι ακριβοπληρωμένοι χαβαλέδες, κάτι σουρουκλεμέδες και λιγούρηδες – που αφήνουν πίσω τους μπουχό την ασφυξιογόνα σκόνη τους, ένα ντουμάνι με το τοξικό τους τίποτα. (Καλώς εχόντων των πραγμάτων δεν θα άξιζε να τους αφιερώσεις πάνω από δεκάλεπτο. Το πολύ. Χωρίς εικόνα, μάλιστα, ούτε τόσο).

Κι όμως, φίλε μου, μας πηγαίνουν σέρνοντας ώς αργά το βράδυ. Και μας μπάζουνε ντουγρού στις ζώνες του λυκόφωτος και στα ποικίλα σουργελάδικα. (Ε, εκεί σταυροκοπιέσαι: «τουλάχιστον εμένα», λες, «δεν μ΄ έχουν εξωθήσει ακόμα ώς εδώ! Άρα υπάρχουν περιθώρια να γλιτώσω»).

Πάντως, εδώ που τα λέμε, ίσο παΐδι σπάνια βρίσκεις. Κι αν πέσεις σε κανέναν άνθρωπο της προκοπής- υπάρχουν, υπάρχουν- που επιμένει ηρωικά να σου ξελαμπικάρει λιγουλάκι το μυαλό, ο εθισμός και η εξάρτηση δεν σ΄ αφήνουνε να «καθαρίσεις». Και ξαναχώνεσαι στα κανάλια και στα λούκια της ξεφτίλας! Όχι, δεν είναι τόσο εύκολο να ξεμπλέξεις απ΄ την ντόπα.

Άλλωστε, το τηλεοπτικό καρτέλ φροντίζει να ανανεώνεται συχνά πυκνά. Οι ντίλερ λ.χ. αλλάζουν συνεχώς τα στέκια τους, ενώ καινούργια βαποράκια παρακαλάνε πώς και τι να βγούνε στο γυαλίκάτι τσίτια της εγχώριας Τσερλέμπιτις, κάτι ξεΐγκλωτα της «show biz» (τρομάρα τους!) που σε ρίχνουν όλο και πιο κάτω και, τελικά, σε βουλιάζουνε στο τέλμα τους.

Κάποτε, σ΄ ένα μέλλον με περισσότερο οξυγόνο- άμποτε!- ελπίζω οι κοινωνιολόγοι να κατατάξουν όλον αυτόν τον συρφετό στα τρωκτικά του χρόνου μας και να τους συμπεριλάβουν στους εμπόρους ουσιών που θησαυρίζουνε εις βάρος του ανθρώπινου μυαλού πουλώντας μας σκ… για παντεσπάνι. Το ξέρουν και οι ίδιοι, κουτοί δεν είναι, όμως τώρα ελέγχουν πλήρως την κατάσταση και δεν μπορεί κανένας να τους κουνηθεί. Καμία εξουσία. Ίσα ίσα, που σέρνουν απ΄ τη μύτη και την άλλη, την κανονική. Η οποία ενδίδοντας εκουσίως και ασμένως σύμπασα σχεδόν- λέω σχεδόν- συμπράττει ανενδοίαστα στο ασφυκτικό μας εγ-κεφαλοκλείδωμα. Γι΄ αυτό σας λέω, υπάρχει κάνας τρόπος να ξεφύγει ο έρμος ο πολίτης απ΄ τη μέγκενη;

Ο Κώστας Λογαράς είναι συγγραφέας