«Δερβίσης» κάτω απ΄ την πικροδάφνη

Το κακόγουστο κοτετσόσυρμα των αρχαιολόγων, που υποτίθεται προστατεύει τα αρχαία, ήταν εκεί. Αλλά τα παραπετάσματα που έκρυβαν τον ταπεινό αλλά πανέμορφο οικίσκο, το «φόντο» του μικρού αρχαίου θεάτρου της Αρχαίας Επιδαύρου, και τα δέντρα- τη μεγάλη πικροδάφνη, τη συκιά…της αυλής του ευτυχώς έλειπαν.

Και το σκηνικό τοπίο του Χρήστου Μποκόρου για τον «Ξεπεσμένο δερβίση» που άνοιξε τις φετινές εκδηλώσεις στην Αρχαία Επίδαυρο έμοιαζε να ξεκολλάει από τα απομεινάρια και να μπερδεύεται γλυκά μαζί τους:

σπασμένα μάρμαρα, σβησμένα επιτύμβια, χώμα, κλαριά…- κάτι σαν ένα αρχαίο, ξεχασμένο κοιμητήριο. Ένα τοπίο μετασεφερικό. Εκεί ζωντάνεψε ο Θοδωρής Γκόνης τους ήρωες της ποιητικής σκηνικής σύνθεσής του που αφετηρία είχε αλλά άφηνε πίσω το ομώνυμο διήγημα του Παπαδιαμάντη.

Ο Γιαννούλης Χαλεπάς (Γιώργος Μωρόγιαννης)

18, 19/7 στο θέατρο Πέτρας, 30, 31 Ιουλίου στο Ευριπίδειο Θέατρο Ρεματιάς Χαλανδρίου.

άνοιξε την παράσταση, συμπαραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου και του Ελληνικού Φεστιβάλ, σε ένα είδος συνέντευξης που του παίρνει ο αντλημένος από τον Καμπούρογλου Τρελός της Αθήνας (Θανάσης Δήμου) και στην οποία μιλάει για το σύμπλεγμα Οιδίποδα και Αντιγόνης στον Κολωνό που ετοιμάζει. Και το σύμπλεγμαΣοφοκλής Πέππας και Σύρμω Κεκέ- που βλέπουμε σε πρώτο πλάνο- εκείνη χάμω, με το κεφάλι ακουμπημένο στα πόδια του γέροντα, τυφλού πατέρα της- ζωντάνεψε.

Ιστορίες ξεχασμένες, μνήμες, σπαράγματα, στην ορχήστρα και ο Δερβίσης ο Ξεπεσμένος και χαμένος στην Αθήνα των μέσων του 19ου αιώνα (Γιώργος Γάλλος), στη σκηνή ο Αστυνομικός του Ουρανού (Ευθύμιος Παπαδημητρίου) που μας συνέδεε περισσότερο με τον Παπαδιαμάντη, όλοι στα μπεζ και στα ιβουάρ χρώματα των κοστουμιών- σαν σκουριασμένα μάρμαραμε τα οποία τους έντυσε ο Άγγελος Μέντης να μπλέκουν και να πλέκουν τα νήματά τους με τις διακριτικές αλλά καθοριστικές μουσικές ενός «άλλου» Νίκου Ξυδάκη.

Ο Οιδίπους απέρχεται με την κόρη του και η Αντιγόνη γυρίζει με μια αγκαλιά ξερόχορτα και κλαδιά από ελίτσες της περιοχής που τα σκορπάει ανάμεσα στις επιτύμβιες πλάκες και ανάβει κεράκια που τα καρφώνει στο χώμα, σκοτάδι, δεκάδες φωτάκια- οι φωτισμοί της Κατερίνας Μαραγκουδάκη «έγραψαν»- ανάβουν γύρω από τις πλάκες και σε λίγο η παράσταση θα κλείσει με το ζεστό χειροκρότημα του κοινού- γύρω στα 400 άτομα.