Κάτι λευκό για αποτοξίνωση…

Αφήνω την ιστορία του Τάσου και λέω να καταπιαστώ λίγο με τα χρώματα. Ίσως γιατί όλο στάχτη και μαύρο κυκλοφορεί τελευταίως. Είχα διαβάσει κάπου, ότι το επικρατέστερο χρώμα της εποχής μας είναι το γκρι. Λένε οι ειδικοί ότι το γκρι εκφράζει το μοντέρνο, το ψηφιακό, το γρήγορο, το ευέλικτο, το λεπτό, το εφήμερο. Ταιριάζει, λένε, και με τον μολυσμένο αέρα που αναπνέουμε. Μπορεί να είναι κι έτσι. Εγώ, πάλι, πιστεύω ότι το επικρατέστερο χρώμα της εποχής μας είναι το πράσινο.

Το ακούμε, το βλέπουμε, το νιώθουμε παντού αυτό το χρώμα. Και φοβόμαστε είτε την απουσία είτε την παρουσία του. Εννοώ κατ΄ αρχήν το πράσινο της φύσης. Μας το είπε και ο Αλ Γκορ εδώ στην Αθήνα, τις προάλλες, ότι έτσι όπως πάμε εμείς οι άνθρωποι, σε λίγες δεκαετίες το πράσινο θα το βλέπουμε μόνο ζωγραφιστό. Μερικές μέρες μετά τις δηλώσεις του Αλ Γκορ, ξέσπασε η φωτιά στην Πάρνηθα.

(Τέτοια δύναμη προφητείας, ούτε η Πυθία των Δελφών να ΄ταν ο άνθρωπος). Και μετά μιλώ για το άλλο πράσινο, το πράσινο του Ισλάμ, το πράσινο που τρομάζει κάθε φορά που εμφανίζεται. Ενώ εδώ σε μας καιγόταν η Πάρνηθα, στη Βρετανία η ισλαμική τρομοκρατία ήταν το κέντρο της συζήτησης. Να γιατί λέω ότι το πράσινο είναι το χρώμα της εποχής μας. Κάθε εποχή άλλωστε έχει το δικό της, ιδιαίτερο, χρώμα. Ο Μεσαίωνας είχε το μαύρο, του διαβόλου και των μοναχών. Η αποικιοκρατία είχε το λευκό. Ο 20ός αιώνας, με τις επαναστάσεις και τους ολοκληρωτισμούς, είχε το κόκκινο και το φαιό. Και ο κάθε πολιτισμός διαβάζει τα χρώματα με τον δικό του τρόπο. Στην αρχαία Ελλάδα το κίτρινο ήταν το χρώμα των τρελών. (Στην σημερινή Ελλάδα το κίτρινο φαίνεται να είναι το χρώμα που καθορίζει την πολιτική ατζέντα). Στην Ιαπωνία, όμως, το κίτρινο είναι το χρώμα της εξουσίας. Στη Μεσόγειο το μαύρο είναι το χρώμα του πένθους. Στην Κίνα το χρώμα του πένθους είναι το άσπρο. Τώρα που τα γράφω αυτά, θυμήθηκα και τον διάσημο Ελβετό ψυχολόγο, τον Μax Luscher που καθιέρωσε το «τεστ των χρωμάτων». Έλεγε λοιπόν αυτός ο τύπος το εξής: «Πες μου ποιο χρώμα προτιμάς, να σου πω ποιος είσαι». Κι έφτιαξε έτσι έναν ολόκληρο κατάλογο με το τι συμβολίζει το κάθε χρώμα. Το κόκκινο, γράφει, συμβολίζει τη δύναμη και την αυτοπεποίθηση, την επιθυμία για δράση και την αναζήτηση του κινδύνου. Το μπλε, γράφει, συμβολίζει τη γαλήνη, την ασφάλεια, την εσωτερική ειρήνη, την ικανοποίηση, την αρμονία. Συμβολίζει τη δημιουργία, την αναζήτηση του πανανθρώπινου στην τέχνη και στη ζωή. Όλα αυτά. Αφήνω τον κατάλογο του Luscher και ανοίγω την τηλεόραση. Πρώτη εικόνα: κουκουλοφόροι, κουκούλες μαύρου χρώματος.

Δεύτερη εικόνα: Πάρνηθα, μαύρο, μαύρο. Τρίτη εικόνα:

τα βίντεο από τα βασανιστήρια στα κρατητήρια. Οι βασανιστές φορούν μπλε στολές.

«Έπεσες εντελώς έξω καλέ μου Luscher», λέω μέσα μου. Τέλος οι ειδήσεις. Βάζω κάτι στο βίντεο. Έχω επιλέξει να δω τα «Τρία Χρώματα» του Κισλόφσκι. Αρχίζω με τη «Λευκή Ταινία». Έτσι, για χρωματική αποτοξίνωση…